บทที่ 10

ฉีซูเซี่ยนมองตามหลังนายบ่าวทั้งสองด้วยสายตาเย็นชา “เซิ่งจือหว่าน เจ้าอย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน!”

เซิ่งจือหว่านเสียใจ เสียใจที่ไม่ได้มองเขาให้ทะลุปรุโปร่งเร็วกว่านี้

เมื่อกลับถึงเรือนผิงหลัน นางจัดการผลัดเปลี่ยนชุดพิธีการออก และพบว่าบริเวณที่ถูกฉีซูเซี่ยนกระชากนั้นขึ้นรอยเขียวช้ำเป็นวงใหญ่จริงๆ

แววตาของเซิ่งจือหว่านวูบไหว แม้นางจะพอรู้วิชาป้องกันตัวบ้าง แต่ก็ไม่อาจเทียบชั้นกับคนที่มีลมปราณแก่กล้าอย่างฉีซูเซี่ยนได้ หากวันหน้าต้องเผชิญหน้ากันแล้วเขาเกิดบันดาลโทสะขึ้นมา นางคงเป็นฝ่ายเสียเปรียบแน่

ดูท่าว่านางต้องรีบหาสาวใช้ที่มีฝีมือมาไว้ข้างกายเสียแล้ว

เซิ่งจือหว่านจดจำเรื่องนี้ไว้ในใจ

ขณะที่กำลังจะเอนกายพักผ่อน จู่ๆ ด้านนอกก็มีเสียงอึกทึกวุ่นวายแทรกมาด้วยเสียงด่าทอ

นางจำเจ้าของเสียงนั้นได้ในทันที และในพริบตานั้น ความแค้นก็ถาโถมเข้าใส่จนแน่นหน้าอก!

ฉีเฟยเยียน!

หลังจากฉีซูเซี่ยนได้มีอำนาจ ฉีเฟยเยียนก็อาศัยจังหวะที่บิดาฮ่องเต้ลดฐานะนางให้เป็นสามัญชน

ต่อหน้านางเองยังฝืนยิ้มอย่างไม่จริงใจ ก่อนจะพาหร่วนหร่วนของนางไปอ้างว่าจะอบรมเลี้ยงดู

แต่สุดท้าย กลับส่งคืนมาเพียงศพตัวเล็กๆ หนึ่งร่างเท่านั้น!

แม้ว่าในชาติก่อนสุดท้ายนางจะบีบจนฉีเฟยเยียนถูกส่งตัวไปอยู่ไร่นาได้สำเร็จ...แต่มันจะมีประโยชน์อย่างไร?

ในเมื่อมีฉีซูเซี่ยนคอยหนุนหลัง ฉีเฟยเยียนย่อมไม่อยู่อย่างลำบากที่นั่นแน่ แต่หร่วนหร่วนของนางสิ... ไม่มีวันกลับมาได้อีกแล้ว!

“ก็แค่เด็กกำพร้าที่เก็บมาเลี้ยงคนหนึ่งเท่านั้น!”

เซิ่งจือหว่านนึกถึงคำพูดที่ไร้หัวใจประโยคนั้นของฉีซูเซี่ยนพลางหลับตาลง ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้งด้วยความสงบนิ่ง

อาจเป็นเพราะสองปีที่แต่งเข้าจวนกั๋วกงนางทำตัวหัวอ่อนว่าง่ายเกินไป ฉีเฟยเยียนที่เป็นเพียงพี่สาวสามีซึ่งแต่งออกไปแล้ว ถึงได้กล้าพาสาวใช้และบ่าวหญิงฝูงใหญ่บุกเข้ามาเอะอะโวยวายถึงในจวนขององค์หญิงเช่นนาง

“เซิ่งจือหว่าน ออกมาเดี๋ยวนี้!”

“เป็นสตรีฝ่ายในไม่รู้จักปรนนิบัติพ่อแม่สามีให้ดี กลับกล้าสอดมือเข้าไปยุ่งเรื่องในราชสำนัก จนทำให้ตำแหน่งที่ชูเซี่ยนควรจะได้ต้องลดลงมาถึงสองระดับขั้น!”

“ทั้งขี้อิจฉา ทั้งปากมาก! ! ผิดกฎเจ็ดประการถึงสองข้อ! มัวนิ่งอยู่ทำไม รีบจับตัวนางไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชนเดี๋ยวนี้!”

บ่าวหญิงร่างกำยำสองคนเดินปรี่เข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชา

“ฮูหยินน้อย ท่านอย่าให้พวกเราต้องลำบากใจเลยเพคะ”

เนื่องจากฉีซูเซี่ยนเป็นบุตรชายคนโตของจวนและได้รับตำแหน่งซื่อจื่อตั้งแต่อายุสิบสอง ดังนั้นนอกจากคนในจวนผิงหลานที่ยังแอบเรียกเซิ่งจือหว่านว่าองค์หญิงแล้ว บ่าวไพร่คนอื่นๆ ในจวนกั๋วกงต่างก็เรียกนางว่าฮูหยินน้อยกันหมด

สาวใช้ในจวนผิงหลานต่างตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก มีเพียงอั้นจื่อและติงหลานที่กัดฟันรวบรวมความกล้ากางแขนขวางอยู่เบื้องหน้าเซิ่งจือหว่าน

“นังบ่าวโอหังยังกล้าขวางอีกรึ? วันนี้ใครในพวกเจ้าสองคนตามเซิ่งจือหว่านเข้าวัง? จงก้าวออกมารับโทษโบยสามสิบไม้เสียดีๆ มิเช่นนั้นข้าจะจับพวกเจ้าขายทิ้งให้หมดทั้งคู่!” ฉีเฟยเยียนแค่นหัวเราะอย่างเหยียดหยาม

สาวใช้ระดับรองลงไปได้ยินดังนั้นต่างก็ตัวสั่นไม่กล้าขยับ

คุณหนูใหญ่นั้นกล้าทำจริงตามที่พูด!

ตอนที่องค์หญิงแต่งเข้ามาใหม่ๆ ข้างกายมีทั้งแม่นมและนางกำนัลคนสนิทฝีมือดีถึงสี่คน แต่ตอนนี้ล่ะ? กลับเหลือเพียงห้วนจู๋คนเดียวที่ยังอยู่ในตำหนักนี้

เซิ่งจือหว่านแม้จะดูเหมือนกุมอำนาจดูแลจวนกั๋วกง แต่ในความเป็นจริงนางเป็นเพียงถุงเงิน ที่มีไว้จ่ายเงินเท่านั้น บรรดาพ่อบ้านแม่บ้านไม่ว่าจะฝ่ายในฝ่ายนอกหรือห้องครัว เวลาจะทำอะไรจริงๆ สุดท้ายก็ต้องไปขอความเห็นชอบจากท่านแม่ก่อนทั้งนั้นไม่ใช่หรือ？

มีเพียงเซิ่งจือหว่านที่สำคัญตัวผิดไปเอง พอคนอื่นให้เกียรติหน่อยก็หลงนึกว่าตนเองเป็นนายหญิงของจวนกั๋วกงจริงๆ หรือไง?

ตอนนี้ชูเซี่ยนเพิ่งจะกลับมา นางก็เริ่มอาละวาดหาเรื่อง แถมยังลามไปถึงในวัง จนทำให้ตำแหน่งแม่ทัพขั้นสี่ที่ควรจะได้ต้องหลุดมือไป!

หากวันนี้ชูเซี่ยนได้รับแต่งตั้งเป็นแม่ทัพผิงเหยียนขั้นสี่ชั้นเอก ต่อให้ฉีเฟยเยียนจะทำงานพลาด กลับบ้านไปแม่สามี สามี หรือน้องสามีก็คงจะเชิดชูนางไว้เหนือหัว!

แต่ตอนนี้ล่ะ?

ฉีเฟยเยียนยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นใจ อยากจะปรี่เข้าไปจิกตัวเซิ่งจือหว่านมาตบสักสองฉาดให้หายแค้น!

แต่ว่ายังไม่ทันที่จะนึกภาพจบ ก็รู้สึกถึงกระแสลมจากฝ่ามือวูบผ่านหน้าไป และตามมาด้วย

“เพียะ!” เสียงตบดังสนั่น!

แก้มทั้งแถบชาและร้อนผ่าว ฉีเฟยเยียนมองเซิ่งจือหว่านที่ยังคงชูมือค้างไว้อย่างไม่เชื่อสายตา

“เจ้า... เจ้ากล้าตบข้าหรือ?” ฉีเฟยเยียนนึกว่าตนเองฝันไป เพราะเมื่อก่อนเซิ่งจือหว่านมักจะคอยเอาใจนางกับน้องรองอยู่เสมอ!

“ตบเจ้าแล้วจะทำไม?” เซิ่งจือหว่านมีรูปร่างโปร่งระหง นางยื่นมือออกไปเพียงนิดก็คว้าชุดเครื่องประดับหยกประดับไข่มุกบนศีรษะของอีกฝ่ายไว้ได้

เครื่องประดับที่ท่านย่าประทานให้เป็นสินเดิมของนาง แต่ฉีเฟยเยียนกลับเอามาสวม ผ้าพับงามในหีบสินเดิมของนาง ฉีเฟยเยียนก็เอาไปตัดเป็นชุดใส่ ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแต่ของที่เป็นของนางแท้ๆ ยังจะกล้ามาวางอำนาจต่อหน้านางอีกงั้นหรือ?

เซิ่งจือหว่านลงมืออย่างไร้ความปรานี นางไม่สนว่าเครื่องประดับนั้นจะพันติดอยู่กับเส้นผมหรือไม่ แต่กระชากมันออกมาอย่างแรง

เสียงร้องโหยหวนราวกับผีสางเทวดาของฉีเฟยเยียนดังไปทั่ว เส้นผมหลายกระจุกถูกดึงหลุดติดมือออกมาด้วย

เหล่าบ่าวหญิงที่ตามมาต่างก็ขวัญหนี พยายามจะเข้าไปขวางและดึงตัวฉีเฟยเยียนออกมาจากเงื้อมมือของเซิ่งจือหว่าน

แต่ว่าไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด ท่ามกลางผู้คนที่พยายามฉุดกระชากลากดึงนั้น กลับไม่มีใครสามารถสัมผัสถูกชายเสื้อของนางได้เลยแม้แต่คนเดียว

ไม่เพียงเท่านั้น นางยังหาจังหวะสาดฝ่ามือใส่หน้าฉีเฟยเยียนอีกหลายฉาดจนเกิดรอยนิ้วมือชัดเจนทั้งสองข้างแก้มก่อนจะยอมปล่อยมือ

“เซิ่ง... เซิ่งจือหว่าน เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ! นั่นมันของข้านะ!” ฉีเฟยเยียนผมเผ้าหลุดลุ่ย สภาพไม่ต่างจากสตรีเสียสติ แก้มของนางบวมเป่งจนพูดจาอ้อแอ้ ดวงตาจับจ้องไปที่ชุดเครื่องประดับในมือของติงหลานอย่างอาฆาต

บรรดาบ่าวหญิงต่างก็มองเซิ่งจือหว่านด้วยความหวาดกลัว

เซิ่งจือหว่านดูเหมือนจะไม่รู้สึกรู้สาอะไร นางค่อยๆ แกะเส้นผมที่ติดอยู่ออกอย่างใจเย็น แล้วยัดเครื่องประดับนั้นใส่ในอ้อมกอดของติงหลานที่ยืนตะลึงตาค้างอยู่ จากนั้นจึงค่อยๆ หันตัวกลับมาอย่างสง่างาม