ตอนที่ 8 ภารกิจสะสมของวิเศษ

ซุนกวางหวาฟังสิ่งที่ซุนอีเหยียนพูดก็พอจะรู้สถานการณ์ที่เกิดขึ้นสะใภ้รองบ้านมฟู่มีนิสัยไม่ต่างจากมู่น่าหลิง แถมเป็นคนที่ขี้ประจบคนมู่น่าหลิงจึงจะชอบลูกสะใภ้คนนี้เป็นที่สุดต่างจากสะใภ้ใหญ่ภรรยาของมู่ฉวนที่ไม่เป็นที่รักใคร่ของมู่น่าหลิงถึงแม้จะเป็นถึงสะใภ้ใหญ่ก็ตาม

"ท่านพี่อีกหนึ่งวันมู่ซงหยวนก็จะกลับถึงบ้านมู่ แต่ซุนจือหลินนางยังไม่หายดีน้องกลัวว่าบ้านมู่จะรีบเร่งจนเกินไปเจ้าค่ะ"

"มู่ซงหยวนกลับมามู่ต๋าคงจะมาคุยอีกทีมู่ต๋าไม่ใช่คนเช่นนั้นและอีกอย่างข่าวของลูกที่โดนงูกัดบ้านมู่อาจจะให้เวลาบ้านซุนอยู่บ้าง"เพราะหากมู่น่าหลิงเอ่ยเร่งรีบแต่งใสถานการณ์บ้านซุนเป็นเช่นนี้ เรื่องนี้มู่ต๋าคงต้องออกหน้าเอ่ยพูดคุยอย่างแน่นอน

"น้องก็ขอให้เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ"มู่น่าหลิงคงคิดว่าซุนจือหลินจะไม่รอดเช่นเดียวกับที่ชาวบ้านพูดคุยกัน คงกลัวว่าลูกชายจะไม่มีใครมาตบแต่งด้วยและตัวเองจะต้องดูแลรับผิดชอบ

"มู่ซงหยวนจากบ้านไปนานหลายปีกลับมาคราวนี้เขาคงโตเป็นหนุ่มใหญ่จนพี่จำไม่ได้เสียแล้ว"เมื่อก่อนซุนกวางหวามักจะเจอมู่ซงหยวนมากับมู่ต๋าอยู่บ่อย ๆ มู่ซงหยวนจะตามมู่ต๋ามาทำงานเช่นเดียวกับมู่ฉวน บ้านมู่พื้นเพไม่ใช่ครอบครัวที่มีฐานะเท่าไหร่ แต่ไม่ได้ขาดสนพอมีพอกินเพราะบ้านมู่มีคนทั้งสามที่ทำมาหากินเลี้ยงครอบครัว

และพอมู่ซงหยวนไปเป็นทหารบ้านมู่ก็มีฐานะที่เข้าขั้นว่าร่ำรวยเพราะบ้านมู่มีที่ดินอยู่หลายหมู่จากเงินที่มู่ซงหยวนส่งกลับบ้านมาในแต่ละเดือน แต่เงินพวกนั้นมู่น่าหลิงเป็นคนเก็บเพราะต้องเข้ากงสีเป็นกองกลาง

"ท่านพี่น้องคิดว่าน้องจะขายที่ดินสักหมู่เจ้าค่ะ"เพราะตอนนี้เงินที่บ้านนั้นน้อยนิดหน่อยเหลือเกินและอีกอย่างที่ดินของบ้านซุนนั้นหลังจากที่ซุนกวางหวาล้มป่วยก็ไม่ใครไปดูแลเลย ที่บ้านซุนมีที่ดินทั้งหมด 3 หมู่

"เรื่องนั้นพี่ก็คิดอยู่บ้างเพราะลูกแต่งออกไปก็ต้องมีเงินติดตัวไปถึงน้องจะให้ติดตัวไปบ้างแล้ว แต่ในบ้านก็ยังมีค่าใช้จ่ายอยู่เราจะต้องมีเงินไว้ใช้ในบ้าน"ที่ดินที่บ้านมีทั้งหมด 3 หมู่ ตอนนี้คงจะรกร้างน่าดูส่วนใหญ่ที่ดินพวกนั้นเขาจะปลูกพืชผักตามฤดูกาลและนำไปขายในเมือง แต่เพราะป่วยจึงไม่ได้ทำที่ดินก็ปล่อยว่างรกร้างไป

"ขายสักหมู่ก็ดีนะพี่ว่า ขายหลังจากที่ลูกแต่งงานออกไปแล้วและน้องก็นำเงินบางส่วนที่ขายได้ไปให้ลูกสักหน่อย"

"น้องก็คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะลองดูท่าทีของมู่ซงหยวนก่อนเจ้าค่ะว่าเป็นคนแบบที่พี่มู่ต๋ากับมู่ฉวนว่าไว้หรือเปล่า ซุนจือหลินแต่งออกไปก็ใช่ว่านางจะสบายเงิน 200 อีแปะ ที่น้องให้นางไปคงจะพอที่จะใช้และสร้างครอบครัวหลังจากขายที่คงจะได้สัก 3 ตำลึงเงิน น้องจะให้นางสัก 1 ตำลึงเงินเจ้าค่ะ"ถึงจะมากกว่าที่ซุนเพ่ยหนิงลูกของนางได้ตอนที่แต่งออกไป แต่ในส่วนนี้ซุนจือหลินนางก็สมควรที่จะได้เพราะเป็นที่ดินของซุนกวางหวาและซุนจือหลินนางเป็นทายาทโดยตรงก็สมควรที่นางจะได้รับเงินในส่วนนี้

"ขอบคุณน้องที่ใจดีกับลูก"ซุนกวางหวาไม่คิดว่าซุนอีเหยียนจะแบ่งเงินให้ซุนจือหลินมากกว่าซุนเพ่ยหนิงในตอนที่แต่งออกเรือนไปทั้งที่ซุนเพ่ยหนิงเป็นลูกสาวของนางแท้ ๆ

"ไม่ต้องทำมาเป็นจะร้องไห้เลยเจ้าค่ะซุนจือหลินนางสมควรที่จะได้อยู่แล้วเจ้าค่ะน้องไม่ใช่แม่เลี้ยงใจร้ายเสียหน่อย"

"แม่เลี้ยงใจร้ายอะไรกัน เจ้าใจดีขนาดนี้"ซุนกวางหวาเอ่ยหยอกล้อซุนอีเหยียนเพราะไม่มีใครรู้ดีเท่าเขาที่เป็นสามีของนางว่านางมีอุปนิสัยที่น่ารักอย่างไรบ้าง คนภายนอกจะมองว่านางร้ายปาก แต่สำหรับเขานั้นนางกับสวนทางกันในความปากร้ายมีความเป็นห่วงแอบซ่อนอยู่ ในความนิ่งเฉยมีการสังเกตสิ่งโดยรอบอยู่ ข้อดีของนางนั้นมีมากมายแต่คนที่เห็นในสิ่งนี้คือครอบครัวซุนเท่านั้น

"ใจดีหรือเจ้าคะน้องปากร้ายเช่นนี้ท่านพี่ยังบอกว่าน้องเป็นคนใจดีอยู่อีก"ซุนอีเหยียนแอบเขินในคำพูดของซุนกวางหวา เพราะอีกฝ่ายเป็นบุรุษปากหวานวาจานั้นเมื่อพูดออกมาหวานจนน้ำตาลมดขึ้นกันเป็นแถว

"ไม่มีใครรู้จักน้องดีเท่าพวกเราครอบครัวซุน พี่รู้ว่าน้องนั้นเป็นห่วงทุกคนในบ้านเพียงแต่ไม่ได้เอ่ยออกมาเป็นคำพูด แต่การกระทำนั้นชัดเจน"

"น้องนึกว่ามีสามีเป็นพวกถ้ำมองเสียแล้ว"ซุนอีเหยียนเอาคืนซุนกวางหวาจนอีกฝ่ายใบหน้าแดงก่ำ โดนซะบ้างเป็นพวกถ้ำมองไปเลย

"ไม่! พะ พี่ไม่ใช่บุรุษเช่นนั้น"ซุนกวางหวาเผลอใบหน้าแดงขึ้นสียามถูกภรรยารักกล่าวหาว่าเป็นพวกถ้ำมอง เขานั้นไม่ได้ถ้ำมองใครเลยนอกจากภรรยารักของเขาเท่านั้น

"ไม่ใช่แล้วทำไมใบหน้าท่านพี่ถึงแดงเจ้าคะ"

"ก็ น้องกล่าวหาพี่ว่าเป็นคนถ้ำมอง"

"น้องก็หยอกท่านพี่เล่นเจ้าค่ะ เห็นแล้วน่าแกล้งเจ้าคะ"ซุนอีเหยียนลืมตัวเผลอตัวไปหยิกแก้มของซุนกวางหวา แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ว่าอะไรกลับส่งสายตาว่าชอบด้วยซ้ำ

.

.

.

ห้องนอนซุนจือหลิน

ซุนจือหลินที่นอนหลับเพราะฤทธิ์ยาที่กินไปก็นอนหลับยาวจนมีบางสิ่งบางอย่างพานางกลับมายังจุดเดิมอีกครั้ง นางขอเรียกเจ้าสิ่งที่นางยืนอยู่คือหลุมดำ เพราะรอบข้างนางนั้นมืดสนิทมีแสงอยู่ข้างหน้านางเพียงริบหรี่เท่านั้น

"ท่านพูดมีแสงท่านพาข้ากลับมาทำไมเจ้าคะ"

"ภารกิจที่ 1 ของเจ้ากำลังจะมาซุนจือหลิน"ผู้มีแสงเป็นเทพประจำตัวของซุนจือหลินและเป็นคนที่จะมอบภารกิจให้กับนาง

"ภารกิจหรือเจ้าคะแต่ข้ายังไม่หายดีเลยเจ้าคะ"

"ภารกิจแรกของเจ้าคือทำให้ซุนกวางหวานั้นหายดี"ในการพูดคุยกันนั้นมีบางอย่างที่เปลี่ยนไป แต่เจ้าตัวกับไม่รู้ ซุนจือหลินไม่ว่าจะเอ่ยและพูดสิ่งใดทุกอย่างจะเป็นภาษาในภพชาติที่นางอยู่ แต่เจ้าตัวไม่ได้สังเกตอะไรเพราะนางได้เป็นหนึ่งเดียวกับซุนจือหลินอย่างสมบูรณ์แบบ

"ท่านผู้มีแสงร่างกายของข้านั้นอ่อนแอมากเจ้าค่ะ…เอ่อ มันก็จะดูน่าเกลียดหากข้าจะพูดออกไป แต่ว่าท่านมีอะไรดี ๆ ที่ทำให้ร่างกายของข้าแข็งแรงบ้างหรือไม่เจ้าคะ"เพราะร่างกายนี้อ่อนแอจากการบาดเจ็บหากได้ยาดี ๆ เหมือนที่ที่ นางจากมาก็คงจะดี แต่นั่นมันเรื่องเพ้อฝันเพราะมันเป็นไปไม่ได้อยู่

"มี แต่เจ้าจะได้ก็ต่อเมื่อเจ้ารับภารกิจที่ 1 เจ้าจะได้เงิน 10 อีแปะ ถ้าทำภารกิจสำเร็จในเวลาที่กำหนดไว้จะได้เงินเพิ่มอีก 40 อีแปะ แต่ถ้าทำไม่สำเร็จเจ้าจะถูกหักเงิน 50 อีแปะ ต่อภารกิจที่เจ้าทำไม่สำเร็จ และถ้าหากเจ้าติดลบเกินกำหนดดวงวิญญาณของเจ้าจะหายไปจากร่างนี้แสดงว่านางนั้นจะตายไปอย่างที่ควรจะเป็น"

"มัดมือชกกันเห็น ๆ ข้าเลือกอะไรไม่ได้ด้วยซ้ำ"

"เจ้าเลือกไม่ได้ตั้งแต่แลกอยู่แล้วซุนจือหลิน…เจ้ารับสิ่งนี้ไปเมื่อตื่นในเจ้าดื่มน้ำนี้ไปร่างกายของเจ้าจะดีขึ้นจนน่าตกใจ"

"น้ำวิเศษหรือเจ้าคะแบบนี้ข้าเอาให้ท่านพ่อดื่มได้หรือไม่เจ้าคะ"

"ไม่ได้วิธีเจ้าเล่ห์เช่นนี้เจ้ายังคิดที่จะทำอีกหรือเจ้าเด็กโลภมาก น้ำนี่มันเป็นของเจ้าหากเจ้าให้ผู้อื่นมันจะเป็นน้ำธรรมดาทันที"

"เจ้าค่ะข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ"ซุนจือหลินสำนึกผิดแทบไม่ได้ถูกด่าแถมถูกสอนสั่งไปในตัวอีก นางเพราะคิดว่ามันน่าจะใช้แทนกันได้ก็เท่านั้นเอง

"ส่วนนี่ถุงวิเศษคือสิ่งที่ข้ามอบมันให้กับเจ้า เมื่อตื่นเจ้าก็ล้วงมือเข้าไปหยิบมาดู ต่อให้เจ้าจะเปิดปากถุงกว้างมากเท่าไหร่ก็ไม่สามารถที่จะมองเห็นภายในได้ เจ้าต้องสัมผัสมันเท่านั้น"

"ทำไมถึงมองอะไรไม่เห็นเลยเจ้าคะมืดสนิทไปหมด"

"เช่นเดียวกับในตอนนี้เจ้าและข้าอยู่ในถ้วยวิเศษที่มืดสนิทจงสัมผัสมันเจ้าจะรับรู้เอง…ซุนจือหลิน"