บทที่ 11 มู่น่าหลิงคนถือเงิน

หลังจากที่มู่ฉวนกับมู่เจียอิ่งสะใภ้ใหญ่ออกจากบ้านไป มู่ต๋าก็เข้าห้องไปพูดคุยกับมู่น่าหลิงและมีปากเสียงกันเกิดขึ้นในห้อง ส่วนคนที่อยู่ข้างนอกอย่างมู่จื่วชิวกับมู่ซินอี๋สะใภ้รองไม่มีใครกล้าที่จะเข้าไปห้ามสงครามในห้องใหญ่ เพราะไม่มีใครเคยได้เข้าไปในห้องนั้นนอกจากเจ้าของห้องที่ทะเลาะกันอยู่ด้านในห้อง

"นี่ ท่านพี่ข้าว่าที่ท่านพ่อท่านแม่ทะเลาะกันเรื่องเงินคงเพราะพรุ่งนี้มู่ซงหยวนน้องชายของท่านจะกลับมา"มู่ซินอี๋รู้ว่าสามีไม่ชอบน้องชายคนที่สามอย่างมู่ซงหยวน เพราะว่าเขามักจะถูกเปรียบเทียบจากคนข้างนอกที่มู่ซงหยวนได้เป็นทหารแต่กับมู่จื่อชิวเป็นเพียงคนธรรมดางานการก็ทำบ้างไม่ทำบ้าง

"จะกลับมาทำไมก็ไม่รู้เจ้าสามกลับมาทั้งทีก็นำปัญหามาให้ที่บ้าน เจ้าลองดูท่านพ่อท่านแม่เคยมีปากเสียงกันหนักเช่นนี้เสียที่ไหน ที่ท่านพ่อมีปากเสียงกับท่านแม่ก็เพราะใครกันล่ะที่จะกลับมาพรุ่งนี้"มู่จื่อชิวเบื่อหน่ายจึงเลือกที่จะออกไปหาความสุขข้างนอก อยู่ในบ้านก็มีแต่เบื่อท่านพ่อท่านแม่ก็มาทะเลาะกันอีก 

"นี่ พี่จะออกไปอีกแล้วหรือพึ่งจะกลับเข้ามาแท้ ๆ"มู่ซินอี๋รู้ว่ามู่จื่อชิวจะออกไปหาเพื่อนเหมือนอย่างเคย แต่ก็มีบางอย่างที่ทำให้นางนั้นกังวลอยู่ เรื่องที่นางกลัวมากที่สุดเพราะชีวิตนี้นางนั้นไม่มีใครแล้วญาติพี่น้องก็จากหายกันไปหมดแล้ว พ่อแม่ก็หนีตายจากกันไปหมดแล้วเช่นกัน เพราะฉะนั้นครอบครัวของนางนั้นคือสามีและลูกเท่านั้น

"จะให้อยู่ได้อย่างไรท่านพ่อท่านแม่ทะเลาะกันอยู่แบบนี้"

มู่ซินอี๋มองร่างของสามีเดินออกไปตั้งแต่ที่น้องตั้งท้องมู่จื่อชิวนั้นดีใจมากที่นางท้องและพอคลอดก็ได้ลูกชายทำให้มู่น่าหลิงรักลูกของนางอย่างมู่เยี่ยนเฟย เพราะพี่ใหญ่กับสะใภ้ใหญ่นั้นยังไม่มีลูกด้วยกันมู่เยี่ยนเฟยจึงเป็นหลานคนแรกของบ้านจึงได้รับความรักจากทุกคน จากท่านพ่อท่านแม่ทำให้ท่านแม่ทำดีกับนางด้วยเพราะว่ามีหลานชายให้

แต่ 1 ปี ให้หลังมานี้มู่จื่อชิวไม่เหมือนเดินตัวนางเองรับรู้ดี แต่ไม่พูดออกไปเท่านั้นเพราะกลัวความจริงต่างหากกลัวอะไรหลาย ๆ อย่างกลัวความลำบาก กลัวลูกจะลำบาก ต่าง ๆ มากมายที่นางเองคิดและกังวล

ห้องนอนท่านพ่อท่านแม่มู่

"ลูกจะมาพรุ่งนี้เจ้ายังทำเฉยอยู่ได้"

"แล้วท่านพี่จะให้ข้าทำเช่นไร ท่านกับเจ้าใหญ่สะใภ้ใหญ่ก็ไปทำความสะอาดห้องเจ้าสามแล้วนี่"

"ก็เพราะไม่มีใครทำอย่างไรเล่าข้ากับเจ้าใหญ่และสะใภ้ใหญ่กลับจากไร่แทนที่จะได้พัก แต่เจ้าเป็นแม่ไม่เตรียมตัวอะไรต้อนรับลูกเลย"มู่ต๋านับวันความสัมพันธ์กับภรรยาเริ่มที่จะนิ่งเฉยเพราะมู่น่าหลิงนางเปลี่ยนไปมาก นางมีนิสัยที่ใจร้ายกับลูกและรักลูกไม่เท่ากันอย่างเห็นได้ชัด

"ท่านพี่เจ้าสามกลับมาใช่ว่าจะพักอยู่ที่บ้านนานเสียเมื่อไรกัน"มู่น่าหลิงตั้งใจว่าหลังจากที่มู่ซงหยวนกลับมาถึงบ้านนางจะให้มู่ต๋าไปคุยเรื่องแต่งงานกับบ้านซุนทันที

"หากสิ่งที่เจ้ากำลังคิดที่จะทำข้าขอค้านลูกพึ่งจะกลับมาจะต้องพักผ่อนและอีกอย่างหนูซุนจือหลินก็พึ่งจะถูกงูกัดอยู่ในช่วงพักฟื้นเช่นกัน สักหนึ่งอาทิตย์ให้ลูกได้พักผ่อนให้ดีก่อนข้าถึงจะไปคุยกับบ้านซุน"เป็นอย่างที่มู่ต๋าคิดไว้ไม่มีผิดหากเขาปล่อยให้มู่น่าหลิงทำอย่างที่นางคิดและต้องการมีหวังเขามองหน้าซุนกวางหวาสหายรักไม่ได้อีกแน่

"ท่านพี่ท่านกำลังทำให้เจ้ารองลำบากใจนะเจ้าคะ"มู่น่าหลิงรู้ว่ามู่จื่อชิวนั้นไม่ลงรอยกับมู่ซงหยวน เพราะมู่จื่อชิวมักจะเป็นรองมู่ซงหยวนอยู่ตลอด

"แล้วเจ้าสามล่ะเจ้าเป็นแม่ประสาอะไรกันมู่น่าหลิง"

"ข้าก็เป็นแม่อย่างที่ข้าเป็นอยู่ทุกวันนี้เจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นเจ้าก็ทำหน้าที่แม่ซะมู่ซงหยวนจะมาพรุ่งนี้ยังมีข้าวของอีกมากที่จะต้องซื้อเตรียมให้ลูก"มู่ต๋าคิดว่าสัก 100 อีแปะน่าจะพอและเหลือด้วย แต่ไม่รู้ว่ามู่น่าหลิงจะให้ถึงขนาดนั้นหรือเปล่า

"มีอะไรที่จะต้องหาซื้อกันท่านพี่ข้าวของในบ้านออกจะเยอะแยะท่านก็เอาไปให้เจ้าสามสิเจ้าคะ"มู่น่าหลิงรู้ว่ามู่ต๋าจะขอเงินเพื่อซื้อของให้มู่ซงหยวนนางเองไม่ที่จะเสียเงินในส่วนนั้นออกไป

"100 อีแปะ หากเจ้าไม่ให้ข้าจะไปเอาเองอยู่ในนั้นใช่หรือไม่"มู่ต๋าคิดว่าหากมู่น่าหลิงไม่ให้เขาจะไปหยิบเงินเองนางซ่อนไว้ในห้องตรงไหนเขารู้หมด แต่ไม่ได้จะเข้าไปยุ่งตรงส่วนนั้นเพราะให้นางเก็บเงินเอง

"ไม่ ๆ ข้าจะเอามาให้"มู่น่าหลิงจำใจต้องเอาเงิน 100 อีแปะ ให้มู่ต๋าถึงเงินจะมีอยู่มากแต่นางก็จะเก็บเอาไว้ให้มู่เยี่ยนเฟยได้ร่ำเรียนในเมืองและให้มู่จื่อเหมยยามที่นางออกเรือน

"ขอบใจเจ้า"มู่ต๋าได้เงินและก็รีบออกไปหามู่ฉวนกับมู่เจียอิ่งทันที เพราะเดี๋ยวค่ำคืนนี้น่าจะทำเตียงนอนให้มู่ซงหยวนก่อน เพราะพรุ่งนี้ไม่รู้ว่ามู่ซงหยวนจะมาถึงกี่โมงอย่างน้อยก็มีเตียงมีที่นอนดี ๆ ไว้ให้มู่ซงหยวนก็ยังดีที่เหลือค่อยหาซื้อเอาทีหลังก็ยังได้

ป่าไผ่หมู่บ้านซานซาน

มู่ฉวนกับมู่เจียอิ่งช่วยกันรีบตัดไผ่กลับบ้านเพราะกว่าจะถึงป่าไผ่ก็เย็นแล้วกว่าจะกลับถึงบ้านก็คงจะค่ำหากชักช้า

"ท่านพี่ท่านพ่อมาแล้วเจ้าค่ะ"

"ท่านพ่อท่านแม่ว่าเช่นไรขอรับ"

"ตอนแรกจะไม่ให้แต่พ่อจะไปหยิบเอาเองนางถึงไปหยิบออกมาให้พ่อได้มา 100 อีแปะ น่าจะพอซื้อของให้เจ้าสามเจียอิ่งพ่อฝากเจ้าหาซื้อพวกเครื่องนอนให้เจ้าสามด้วยนะ นี่เงิน 50 อีแปะ หากขาดก็กลับมาเอาที่พ่อ"อีก 50 อีแปะ เขานั้นจะเก็บไว้สมทบกับเงินที่หามาได้และแอบเก็บไว้เพราะรู้ว่ามู่น่าหลิงจะลำเอียงอย่างแน่ใจ

"เจ้าค่ะท่านพ่อ"มู่เจียอิ่งแยกจากสามีและท่านพ่อมู่ต๋าเพราะนางจะต้องไปที่บ้านท่านหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อขอซื้อเครื่องนอนให้มู่ซงหยวน 

ที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้านจะมีข้าวของเครื่องใช้ขายและพวกข้าวสารต่าง ๆ ข้าวของที่จำเป็นในการดำรงอยู่ชาวบ้านก็จะมาหาซื้อกันที่นี่เพราะจะถูกว่าในเมือง

บ้านหัวหน้าหมู่บ้าน(โจวจิ่งจื้อ)

"อ้าว เจียอิ่งวันนี้มาเกือบค่ำเลย"โจวหว่านหรูเป็นภรรยาของโจวจิ่งจื้อนางเปิดร้านขายของในหมู่บ้านเพราะชอบค้าขายมากกว่าทำงานในไร่แดดร้อน ๆ จึงได้ทำการเปิดกิจการค้าขายเล็ก ๆ ในหมู่บ้านซานซาน

"สวัสดีเจ้าค่ะท่านป้าหว่านหรูวันนี้ข้าจะมาซื้อพวกเครื่องนอนเจ้าค่ะ"

"เอาไปให้ใครกันล่ะเครื่องนอนน่ะ"

"ให้มู่ซงหยวนเจ้าค่ะพรุ่งนี้น้องสามจะกลับมาเจ้าค่ะ ท่านป้าพอจะมีชุดบุรุษขายหรือไม่เจ้าคะ"เสื้อผ้าเก่า ๆ ของมู่ซงหยวนนั้นเก่าจนเนื้อผ้าบางเกินไปแล้วเพราะไม่ได้ใส่นานเกินไป

"ไม่มีขายหรอกจะเอาไปให้มู่ซงหยวนใช้ไหมเอาของลูกชายข้าไปก่อนดีไหมมีหลายตัวที่เขาไม่ใส่แล้วยังดี ๆ อยู่เลยเจ้าจะรังเกียจหรือไม่เจียอิ่ง"

"ไม่เลยเจ้าค่ะท่านป้าเสื้อผ้าของมู่ซงหยวนที่เก็บไว้นั้นเก่ามากแล้วเพราะเจ้าตัวไม่ได้อยู่บ้านนานหลายปีเนื้อผ้าบางจนจะขาดอยู่แล้วเจ้าค่ะ"มู่เจียอิ่งรักน้องสามของสามีมาก เพราะยามที่นางลำบากตอนที่ท่านแม่ของนางล้มป่วยนางเคยพูดคุยกับสามีเรื่องเงิน แต่ตอนนั้นมู่ฉวนมีเงินไม่พอที่จะรักษาท่านแม่เพราะเงินที่หามาได้จะเข้ากองกลางของบ้านหมด 

แต่พอยามจำเป็นจริง ๆ กลับนำเงินตรงนั้นมาใช้ไม่ได้ท่านแม่ไม่ยอมให้ท่านพ่อมู่ต๋าก็ช่วยพูดและได้มาแต่น้อยนิดเหลือเกิน 30 อีแปะ จนทุกวันนี้ท่านแม่นั้นโกรธเกลียดนางและมู่ฉวนที่ใช้เงินโดยเปล่าประโยชน์

แต่ยังโชคดีที่ท่านพ่อมู่ต๋าพอมีเงินที่แอบเก็บไว้อยู่จึงให้มาจำนวนหนึ่งซึ่งเยอะอยู่ แต่ยังไม่พอในการรักษาระยะยาวมู่ฉวนจึงเขียนจดหมายไปขอความช่วยเหลือจากมู่ซงหยวนและมู่ซงหยวนได้ส่งเงินมาจำนวนหนึ่งที่มากพอจะจ่ายค่ายาและพักฟื้นท่านแม่ของนางโดยมีท่านพ่อดูแลอยู่ข้างกายถึงนางเองจะไม่ได้ดูแลท่านแม่ยามเจ็บอย่างเต็มที่ แต่ยังมีท่านพ่ออยู่นางเองที่อยู่ไกลบ้านก็พอเบาใจห่วงท่านแม่ลงบ้าง