บทที่ 12 บ้านมู่เดือด

มู่ต๋าและมู่ฉวนกลับมาถึงบ้านก็ค่ำ เจอกับท่านแม่มู่ที่นั่งทำหน้าไม่พอใจอยู่ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยพูดอะไรออกมาเพียงทำท่าทางที่ไม่พอใจออกมาเท่านั้นคงจะกลัวว่าหากพูดอะไรไม่ดีจะโดนท่านพ่อมู่ดุเอา

"ไปทำเตียงให้เจ้าสามกันเถอะอย่าไปสนใจแม่เลย"มู่ต๋ารู้ว่ามู่น่าหลิงไม่พอใจแต่ก็พูดออกไปไม่ได้ เพราะหากนางพูดเขานั้นคงจะไม่ยอมที่ทุกวันนี้ครอบครัวมีกินมีอยู่ที่ดีขึ้นก็เพราะมู่ซงหยวนที่ส่งเงินกลับมาเดือนหนึ่งก็ไม่ใช่น้อยไม่รู้ว่ารับทหารในชนชั้นไหนกันแน่

"ขอรับท่านพ่อ"มู่ฉวนทำเตียงได้ไม่นานมู่เจียอิ่งก็นั่งเกวียนมากับท่านป้าโจวและโจวจื่อหมิ่งลูกชายคนโตคงจะมาส่งของที่ท่านพ่อให้มู่เจียอิ่งไปสั่ง

"ท่านพี่ของมาแล้วเจ้าค่ะ"มู่เจียอิ่งซื้อของมาหลายอย่างที่นอกเหนือจากเครื่องนอน แต่เป็นของที่มู่ซงหยวนจะต้องใช้เพราะว่าจำเป็นอย่างแน่นอน

"สวัสดีขอรับท่านป้าโจว จื่อหมิ่งด้วยนะ"

"พี่มู่ฉวนข้าดีใจด้วยนะพรุ่งนี้มู่ซงหยวนจะกลับบ้านเสียทีข้าคิดถึงเจ้านั่นมาก ๆ"โจวจื่อหมิ่งเป็นสหายของมู่ซงหยวนที่เขานั้นไม่ถูกเกณฑ์ทหารในช่วงสงครามเพราะว่าเขานั้นเป็นบัณฑิตจึงได้รับขอยกเว้น และก็จำนวนคนที่จะไปร่วมสงครามนั้นเพียงพอเพราะมีคนที่สมัครใจไปด้วย

"จริงพี่เองก็ดีใจคิดถึงเจ้าสามมาก ๆ ไม่ได้เจอกันนานหลายปีคงจะโตเป็นหนุ่มใหญ่เสียแล้ว"

"จริงขอรับ"

"เดี๋ยวของพวกนี้จะให้เอาไว้ที่ไหนกันล่ะมู่ฉวนข้าวของเยอะแยะเลยจะได้ช่วยกันขนเข้าไปเก็บ"โจวหว่านหรูเห็นสายตาที่ไม่พอใจของมู่น่าหลิงนางเองก็ไม่ชอบและไม่คิดที่จะอยู่นาน เป็นแม่ประสาอะไรกันรักลูกลำเอียง

"ในห้องของเจ้าสามขอรับ"

มู่ต๋าที่เห็นว่ามู่เจียอิ่งมาแล้วและกำลังช่วยกันขนของเข้าห้องของมู่ซงหยวนจึงรีบไปช่วยเพราะของมีเยอะ "รบกวนพวกเจ้าทั้งสองด้วยนะ"

"รบกวนอันใดพี่มู่ต๋าคนกันเองทั้งนั้นโจวจื่อหมิ่งก็สหายมู่ซงหยวน ลูกชายของข้าดีใจมากที่มู่ซงหยวนจะกลับบ้านบ่นคิดถึงอยู่ตลอด"มู่ต๋านิสัยดีมู่ฉวนกับมู่ซงหยวนได้นิสัยดี ๆ จากมู่ต๋ามาเต็ม ๆ ส่วนลูกอีกสองคนก็ได้นิสัยเสีย ๆ ของมู่น่าหลิงมาเต็ม ๆ เช่นกันแต่เหมือนจะหนักกว่า

"ข้าเองก็ดีใจ ตื่นเต้นด้วยไม่เจอลูกนานไม่รู้จะเปลี่ยนไปเยอะหรือเปล่าตอนไปตัวนิดเดียวเอง"ในช่วงที่ถูกเกณฑ์ทหารนั้นครอบครัวไหนที่มีลูกชายหลายคนให้ส่งไปเกณฑ์หนึ่งคน แต่มู่ซงหยวนต่างออกไปเพราะว่าเขานั้นเต็มใจที่จะไปรับใช้ชาติ

"พรุ่งนี้หากมู่ซงหยวนมาถึงบ้านข้าและครอบครัวจะมาเยี่ยมอีกครั้งนะพี่มู่ต๋า"

"ได้ ๆ บ้านมู่ยินดีต้อนรับ"

"ท่านลุงมู่ต๋าข้ายินดีด้วยขอรับพรุ่งนี้ข้าจะมาหามู่ซงหยวนอย่างแน่นอนขอรับ"โจวจื่อหมิ่งพูดไปเลียนแบบท่าทางของทหารที่เคยเห็นในเมือง เพราะเพื่อนนั้นเป็นทหารไม่ใช่ยศเล็ก ๆ เพราะหากทหารทั่วไปไม่สามารถส่งเงินกลับบ้านมากขนาดนั้น แต่เรื่องนี้ก็ต้องให้เป็นหน้าที่ของสหายเขานั้นไม่ล่วงเกิน

"เช่นนั้นขนของกันเสร็จแล้วข้ากับลูกต้องขอตัวกลับก่อน"

หลังจากที่บ้านโจวกลับไปมู่น่าหลิงก็เริ่มแสดงอาการนางคงจะอัดอั้นไม่สามารถพูดได้ เพราะโจวหว่านหรูนั้นเป็นภรรยาของท่านหัวหน้าหมู่บ้านไม่มีใครอยากมีเรื่องด้วยหรอก

"ดีจริง ๆ นะเจ้าสามมีพี่สะใภ้ใหญ่ที่ดีเช่นเจ้า"

"ท่านแม่หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ"มู่เจียอิ่งไม่ชอบท่าทางในตอนนี้ของมู่น่าหลิงเลย เพราะเป็นสายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม

"เงินตั้งมากมายเจ้าเอาไปซื้อข้าวของอะไรมามากมายขนาดนี้ คิดว่าเงินมันหามาง่ายนักหรือไงเงินที่ใช้แล้วเหลือเท่าไหร่เอามาให้ข้าเก็บ"มู่น่าหลิงเห็นข้าวของที่ขนเข้ามาในบ้านแทบทำเอามาเป็นลม ใช้เงินกันเหมือนเทน้ำลงโอ่งกันหรือไง

"เงินไม่เหลือเจ้าค่ะท่านแม่ข้าใช้ซื้อของให้น้องสามหมดแล้ว"

เพี๊ยะ!!

มู่น่าหลิงได้ยินเช่นนั้นก็เลือดขึ้นหน้าเงินตั้ง 100 อีแปะ มู่เจียอิ่งนังสะใภ้น่าโง่ใช้หมดในครั้งเดียวได้อย่างไรกัน "นังโง่ใครใช้ให้ใช้เงินหมด เงินตั้ง 100 อีแปะ เจ้าใช้มันหมดในครั้งเดียวหรือ"

"ทำอะไรของเจ้ามู่น่าหลิง"มู่ต๋าที่อยู่ในห้องของมู่ซงหยวนได้ยินเสียงดังด้านนอกก็รีบออกมาพร้อมมู่ฉวน เห็นว่ามู่น่าหลิงลงไม้ลงมือกับมู่เจียอิ่ง

"มู่ฉวนพาเจียอิ่งไปพักผ่อนก่อนไปที่เหลือพ่อจัดการเอง"

"จะไปไหนข้ายังพูดไม่จบ"

"จะพูดก็พูดกับข้านี่เพราะข้าให้เงินนางไปเองใช้ซื้อของให้เจ้าสามและอีกอย่างที่เจ้าควรจะจำใส่หัวเอาไว้ว่าเงิน 100 อีแปะ นั้นก็เป็นของเจ้าสามที่ส่งมาหากเจ้าสามจะใช้ก็เห็นว่าสมควร"

"ท่านพี่แต่นั่นมันเงินกองกลาง"

"เจ้าก็นำเงินกองกลางของทุกคน นำไปใช้หนี้พนันของเจ้ารองไม่ใช่หรือ ทีอย่างนี้เจ้ากับไม่ให้เจ้าของเงินที่แท้จริงเขาใช้หรือมู่น่าหลิงเจ้าเป็นอะไรไปนั่นลูกเจ้านะ ไยคิดร้ายรังเกียจเจ้าสามเช่นนี้"มู่ต๋าเหลืออดในความคิดของมู่น่าหลิงกี่ครั้งที่มู่น่าหลิงตามใช้หนี้ให้มู่จื่อชิวทั้งที่ออกเรือนแล้วถึงจะยังอยู่ในบ้านเป็นครอบครัวใหญ่ แต่ก็ควรจะมีสำนึกแต่มู่จื่อชิวกลับไม่มี

"ท่านพี่…ท่านรู้หรือ"มู่น่าหลิงตกใจและพูดตะกุกตะกักเพราะนางคิดว่าไม่มีใครรู้นอกจากนางและสะใภ้รองเท่านั้น อีกอย่างนางก็นำเงินในส่วนกองกลางออกไปจ่ายหนี้พนันของมู่จื่อชิวจริง ๆ เพราะไม่อยากให้ลูกถูกฆ่าตายเพราะติดหนี้ไม่มีเงินจ่าย

"ข้าเห็นสมควรว่าเจ้ารองควรจะแยกบ้านออกไปได้แล้วเงินกองกลางก็ควรที่จะแบ่งให้ลูก ๆ ได้แล้ว เจ้าสามแต่งก็แยกบ้านอยู่แล้วเช่นนั้นเจ้ารองก็สมควรแยกเช่นกัน ส่วนครอบครัวเจ้าใหญ่ก็อยู่ที่นี่เหมือนเดิมเพราะว่าเป็นพี่ใหญ่แต่หากเจ้าใหญ่และครอบครัวต้องการแยกออกไปก็จัดการในส่วนของเจ้าใหญ่ทำตามความต้องการของลูก"

"ไม่ ๆ ท่านพี่ท่านบ้าไปแล้วหรือไงมู่จื่อเหมยลูกยังไม่ได้ออกเรือนและมู่เยี่ยนเฟยจะต้องใช้เงินมากในการร่ำเรียนเงินพวกนั้นข้าจะเก็บไว้ให้ลูกและหลานได้ร่ำเรียน"

"ในส่วนของมู่จื่อเหมยเจ้าก็แบ่งส่วนไว้ ส่วนมู่เยี่ยนเฟยปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเจ้ารองกับสะใภ้รองเถอะ เงินกองกลางมีส่วนที่มู่ซงหยวนหามามากกว่าส่วนที่พวกเราหามาได้เสียอีก เจ้าจะเอาเปรียบลูกไปถึงไหนกัน"

ในห้องของมู่ฉวนและมู่เจียอิ่งไม่มีใครเอ่ยสิ่งใดทำเพียงนั่งฟังท่านพ่อท่านแม่ที่ทะเลาะกันอยู่ด้านนอก ในใจก็เสียดายความรู้สึกเงินที่มู่ซงหยวนเสี่ยงชีวิตเพื่อจะได้มา แต่ท่านแม่มู่กับนำไปใช้หนี้ให้มู่จื่อชิว

มู่ซินอี๋นั่งอยู่ในห้องกับลูกชายกันเพียงสองคน เพราะมู่จื่อชิวยังไม่กลับเข้าบ้านและสิ่งที่ท่านพ่อมู่พูดก็เป็นเรื่องจริงมู่จื่อชิวติดพนันหลายครั้งและทุกครั้งท่านแม่มู่ก็หาใช้ให้ตลอดและก็เป็นเงินที่มู่ซงหยวนส่งกลับมาบ้าน 

เงินที่มู่ซงหยวนส่งกลับมาเห็นทีว่าจะมีสองคนที่ได้ใช้มากที่สุดคือมู่จื่อชิวกับมู่จื่อเหมยที่รักสวยรักงาม แต่งตัวสวยออกจากบ้านไปวัน ๆ ตอนนี้นางคงจะอยู่ในห้องไม่กล้าที่จะออกจากห้องนางเป็นคนหวังสูงเกินไปอีกทั้งท่านแมมู่ก็ให้ท้ายลูกทั้งสอง มู่จื่อเหมยหวังแต่งกับครอบครัวที่ร่ำรวยในเมืองนางดูถูกคนที่จนและต่ำกว่านางทั้งที่เมื่อก่อนครอบครัวมู่ก็เป็นครอบครัวที่ยากจนมาก่อน เพราะว่ามู่ซงหยวนไปเป็นทหารบ้านมู่ถึงมีความเป็นอยู่ที่กินดีอยู่ดีเช่นนี้ เพราะเงินของมู่ซงหยวนส่งกลับมา