บทที่ 10 มู่ซงหยวนกลับบ้าน

ซุนจือหลินเห็นว่าท่านแม่เล็กของนางเศร้าเพราะเป็นห่วงซุนเพ่ยหนิงที่ไม่ส่งข่าวกลับมาที่บ้านบ้าง แต่มองในแง่ดีซุนเพ่ยหนิงนางอาจจะไม่ว่าง แต่หากมองตามอุปนิสัยของซุนเพ่ยหนิงนั้นมีบางอย่างที่แปลกออกไป ซุนเพ่ยหนิงเป็นคนรักครอบครัวไม่มีทางที่นางจะขาดการติดต่อจากครอบครัว

นอกเสียจากนางกำลังเจอเรื่องที่ลำบากใจ เพราะซุนเพ่ยหนิงเป็นคนที่เวลามีเรื่องหรือไม่สบายใจนางจะเก็บไว้คนเดียวและแก้ไขมันด้วยตัวเอง อีกอย่างตอนนี้นางออกเรือนและมีครอบครัวเรื่องภายในครอบครัวหากเกิดปัญหาขึ้นจริงก็ยากที่จะเข้าไปยุ่ง เพราะตอนนี้ไม่รู้ว่าที่ซุนเพ่ยหนิงขาดการติดต่อคือนางอยู่ที่นู่นสุขสบายหรือทุกข์ใจกันแน่

"ท่านแม่เล็กเอาอย่างงี้เดี๋ยวหากมีโอกาสว่างเราไปเยี่ยมซุนเพ่ยหนิงกันดีหรือไม่เจ้าคะ ไปเช้าเย็นกลับนางอยู่อีกหมู่บ้านนี่เองเจ้าค่ะ"

"หากมีโอกาสข้าก็อยากที่จะไปเยี่ยมนางเหมือนกันไม่รู้ว่าปานนี้จะเป็นเช่นไรบ้าง"ซุนอีเหยียนรู้ว่ามันยากหากจะไปเยี่ยมโดยที่ไม่ค้างคืน ถึงซุนเพ่ยหนิงจะอยู่อีกหมู่บ้านแต่ก็ไม่ใช่ว่าใกล้กันมากเท่าไหร่ต้องใช้เวลาในการเดินทาง นอกเสียจากมีเกวียนที่สามารถไปเช้าเย็นกลับได้

หากเป็นเกวียนรับจ้างกว่าจะเข้าอีกหมู่บ้านนั้นนานและแวะรับชาวบ้านอยู่ตลอดทาง ต่างจากเข้าไปในเมืองที่เป็นเวลาและไม่ได้ใช้เวลาไปและกลับนานเท่าไปกลับต่างหมู่บ้าน

"ท่านแม่เล็กข้าสัญญาว่าจะพาท่านไปหาซุนเพ่ยหนิงให้ได้เจ้าค่ะ"

"ขอบใจเจ้ามากนะซุนจือหลิน"

"ท่านแม่เล็กข้ารู้สึกดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ ไม่ค่อยเจ็บแผลแล้วเจ้าค่ะ"เพราะดื่มน้ำวิเศษที่ท่านผู้มีแสงให้มา ทำให้ร่างกายแข็งแรงมากกว่าก่อนที่ยังไม่ดื่ม พอดื่มแล้วแผลที่โดนกัดก็ดีขึ้นจนน่าตกใจ

"เดี๋ยวข้าดูหน่อยวันนี้ท่านหมอไม่มามีรักษาคนไข้อีกหมู่บ้านน่าจะค้างหลายวัน แต่ท่านหมอให้ยาไว้แผลของเจ้าดูดีกว่าเมื่อวานเสียอีกแผลดีขึ้นมาก ๆ เลยยาท่านหมอดีจริง ๆ"ถึงซุนอีเหยียนจะแปลกใจที่แผลของซุนจือหลินดีขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อวานยังไม่ดูดีขนาดวันนี้เลย แต่ก็เป็นเรื่องที่ดีถือว่านางรอดตายแล้วเกิดใหม่รอดจากความตายมาถือว่านางมีบุญล้นฟ้า

"ท่านแม่เล็กวันนี้ข้าขออาบน้ำได้หรือไม่เจ้าคะ"ซุนจือหลินเหนียวตัวเพราะตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาท่านแม่เล็กก็เช็ดตัวให้ตลอดไม่ได้อาบน้ำเลย แถมนอนเฉย ๆ อยู่แต่ในห้องไม่ได้ออกไปรับลมรับอากาศดี ๆ ขนาดห้องแคบขยับตัวมากก็ไม่ได้ทั้งลำบากและหงุดหงิดที่ทำอะไรมากไม่ได้

"เช็ดตัวน่าจะดีกว่าพึ่งจะร่างกายดีขึ้นมาเองเดินเหินบ่อย ๆ จะไม่ดี"

"ท่านแม่เล็กข้าเหนียวตัวมากเลยเจ้าค่ะ"ซุนจือหลินพยายามส่งดวงตาอ้อนวอนให้ส่งถึงท่านแม่เล็กของนางให้อนุญาตให้นางนั้นได้อาบน้ำ เพราะหากวันนี้ไม่ได้อาบคงจะนอนหลับไม่สนิทแน่นอน

"ก็ได้แต่ห้ามแผลโดนน้ำเด็ดขาด เดี๋ยวข้าจะช่วยพยุงไปที่ห้องอาบน้ำ"ซุนอีเหยียนแพ้ต่อสายตาที่อ้อนวอนอย่างไร้เดียงสาที่ถูกส่งมาจากซุนจือหลิน เด็กน้อยอย่างอาบน้ำเวลาอ้อนเป็นเช่นนี้เองหรือ

"ขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่เล็ก"

"ไหนก็ออกไปอาบน้ำก็อยู่รับลมด้านนอกเลยก็แล้วกัน กินข้าวเย็นพร้อมเลย"

"เจ้าค่ะท่านแม่เล็ก"ซุนจือหลินเองยังไม่ได้เจอท่านพ่อซุนกวางหวาเลยตั้งแต่นางฟื้นก็ไม่สามารถที่จะออกจากห้องได้เลย และอีกอย่างท่านพ่อก็ไม่สามารถที่จะเดินออกไปไหนได้เพราะเจ็บป่วย ดื่มยาต้มก็จะดีขึ้นแต่เพียงชั่วคราวเท่านั้นต้องดื่มทุกวัน

ซุนอีเหยียนพยุงช่วยซุนจือหลินไปยังห้องอาบน้ำ ที่บ้านซุนมีห้องอาบน้ำเพราะว่าบ้านมีสตรีมากกว่าบุรุษ ส่วนใหญ่ในหมู่บ้านก็มีการทำห้องอาบน้ำไว้ แต่ไม่ได้อยู่ในตัวบ้านบางบ้านอยู่ด้านนอกห่างจากบ้านอยู่ แต่บางบ้านที่ไม่ถือก็อยู่ในตัวบ้านเพื่อความสะดวกสบายหากมีคนแก่ชรา

แต่หากบ้านไหนไม่มีห้องอาบน้ำก็ไปอาบน้ำที่น้ำตกจะเป็นแบ่งเป็นชายและหญิง แต่ต้องไปอาบน้ำก่อนที่จะเย็นเพราะในช่วงเวลานี้จะมีชาวบ้านไปอาบกันเยอะหากหลังจากที่นี้จะอันตราย

"ท่านแม่เล็กวันนี้ทำอะไรเจ้าคะ"

"ข้าวต้มกับผักดอง แต่ของเจ้าข้าใส่ไข่ให้ด้วยคนละฟองกับท่านพ่อของเจ้า"พรุ่งนี้ซุนอีเหยียนนางจะต้องออกไปซื้อของเข้าบ้าน เพราะนางจะซื้อข้าวของเข้าบ้านอาทิตย์ละครั้งเท่านั้น ตอนนี้ข้าวของที่จะทำกินหมดไปหลายอย่างแล้ว

"ขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่เล็ก"ซุนจือหลินมองความเป็นอยู่บ้านซุนในตอนนี้ถือว่าลำบาก นับตั้งแต่ที่ซุนกวางหวาผู้นำครอบครัวเกิดล้มป่วยด้วยโรคประหลาดที่หาที่มาที่ไปไม่ได้ อาจจะเพราะไม่เจอท่านหมอที่เก่งและมีความสามารถถ้าจะให้ดีต้องไปในเมืองแต่ก็ต้องมีเงินมากทีเดียวในการที่จะหาหมอในเมือง

"เดี๋ยวข้านำข้าวต้มกับยาไปป้อนพ่อของเจ้าก่อนถ้าหิวเจ้าก็กินก่อนไม่ต้องรอข้านะ กินแล้วจะได้กินยา"ซุนอีเหยียนเห็นซุนจือหลินสดใสขึ้นนางก็ดีใจจะได้บอกซุนกวางหวา เพราะอีกฝ่ายก็รอฟังอาการของซุนจือหลินอยู่ว่าดีขึ้นหรือไม่ซุนกวางหวาจะถามไถ่ตลอดเวลาที่นางเข้าไปหา

"ท่านพี่กินข้าวเย็นเจ้าค่ะ"ซุนอีเหยียนจะให้ซุนกวางหวากินข้าวและกินยาก่อนแล้วก่อนที่จะนอนถึงจะเช็ดตัวให้

"ลูกพี่ได้ยินเสียงน้องคุยกับลูกข้างนอก"

"เจ้าค่ะนางขอออกมาอาบน้ำเจ้าค่ะน้องเลยให้นางอยู่กินข้าวเย็นข้างนอก นางดูสดใสขึ้นกว่าเมื่อวานมากเจ้าค่ะแผลก็ดูใกล้จะหายแล้วอีกสองวันแผลของนางคงหายดีเจ้าค่ะ"

"ดีจริงยาท่านหมอดีจริง ๆ"ซุนกวางหวานั้นไม่มีเรี่ยวแรงขาทั้งสองข้างไม่มีแรงเดินหรือขยับตัวไปไหน แขนก็อ่อนแรงไม่รู้ด้วยสาเหตุอะไรเขาถึงเป็นเช่นนี้

"ถือว่านางโชคดีเจ้าค่ะ"เพราะยาที่ซุนกวางหวากินก็ได้มาจากท่านหมอชาวบ้าน แต่ซุนกวางหวาไม่หายเพียงแต่อาการดีขึ้นยามที่ได้รับยาเท่านั้น ส่วนซุนจือหลินนางจะหายด้วยอะไรก็แล้วแต่ขอเพียงนางรอดเท่านั้น

"จริงพี่ก็คิดเช่นนั้น"ซุนกวางหวาคิดน้อยใจในโชคชะตาเพราะเขาก็กินยาของท่านหมอชาวบ้านแต่ไม่หายจากโรคประหลาดเสียที ท่านหมอบอกไม่ได้ว่าเขานั้นเป็นอะไรเพราะไม่เคยเจอคนที่เป็นโรคเช่นนี้เพียงรักษาตามอาการเท่านั้น

"ท่านพี่อย่าคิดน้อยใจไปเลยเจ้าค่ะน้องเชื่อว่าจะมีสักวันที่ท่านพี่จะหายเจ้าค่ะน้องเชื่อเช่นนั้น"ถึงแม้อนาคตสามีจะเดินไม่ได้ตลอดไปนางก็จะคงดูแลเขาเช่นนี้ตลอดไปจนกว่านางจะตายจากเขา

"อืม พี่เพียงคิดหากวันหนึ่งพี่กลับมาเดินได้ก็คงจะดี แต่พี่เชื่อน้องว่าต้องมีสักวันที่พี่จะหายพี่จะเดินมาหาน้องกับลูกให้ได้"

"น้องจะอยู่กับท่านพี่จะไม่ไปไหนเจ้าค่ะ"

"พี่รักน้องนะซุนอีเหยียน"

"น้องก็เช่นกันเจ้าค่ะ"

.

.

.

บ้านมู่

มีมู่ต๋ากับมู่ฉวนและสะใภ้ใหญ่ที่เตรียมเก็บกวาดทำความสะอาดบ้านและจัดเตรียมที่หลับที่นอนเตรียมไว้รอมู่ซงหยวนที่จะมาถึงในวันพรุ่งนี้

"ท่านพ่อขอรับเตียงในห้องเจ้าสามเก่าเกินไปขอรับคงจะต้องเปลี่ยนขอรับ"

"จริง เจ้าค่ะท่านพ่อมีหลายอย่างต้องซื้อ…"มู่เจียอิ่งรู้ดีหากจะต้องซื้ออะไรใหม่หรือเพิ่มจะต้องถามท่านแม่ก่อน เพราะท่านแม่เป็นคนที่ถือเงิน แต่คงจะยากหากจะต้องซื้อทั้งหมดจะเป็นเงินหลายอีแปะท่านแม่ไม่น่าจะให้มากขนาดนั้น

"ท่านพ่ออย่างที่เจียอิ่งพูดก็ถูกขอรับเจ้าสามบาดเจ็บมาพักที่บ้านมีหลายอย่างที่จะต้องปรับเปลี่ยนให้สะดวกแกเจ้าสามขอรับ แต่…"

"เดี๋ยวพ่อจะไปคุยกับแม่เอง เตียงกับพวกที่นั่งที่เก็บของทำเอาก็แล้วกันน่าจะทันอยู่ จะได้ไม่ต้องเสียเงินมากเท่าไหร่"มู่ต๋าเองก็รู้ว่ามู่ฉวนกับมู่เจียอิ่งคิดเช่นไร เพราะเรื่องเงินต้องผ่านมู่น่าหลิงก่อน

"งั้น พวกเจ้าสองคนร่วงหน้ากันไปตัดไม้ก่อนเดี๋ยวพ่อคุยกับแม่เสร็จจะตามไปทีหลัง"ที่ต้องให้ไปก่อนเพราะตอนนี้ก็ใกล้จะเย็นแล้วกลับถึงบ้านคงจะค่ำ

"ขอรับท่านพ่อ"มู่ฉวนมองดูห้องของน้องชายที่ว่างเปล่าเพราะมู่ซงหยวนไม่ได้อยู่นานหลายปี ข้าวของหลายอย่างเก่าและผุพังตามกาลเวลาจนไม่เหลืออะไรให้เก็บไว้นอกจากเสื้อผ้าที่เก่าเพราะเจ้าของไม่ได้ใส่มันนานจนเนื้อผ้านั้นบางจับเบา ๆ ก็อาจจะขาดได้ ในบ้านเห็นทีว่าจะมีแต่ครอบครัวเจ้ารองกับน้องสาวของเขามู่จิ่วเหมยเท่านั้นที่มีเสื้อผ้าดี ๆ ใส่กัน