บทที่ 65

บทที่ 25

อธินขับรถฝ่าสายฝนที่ยังคงตกหนักมาตั้งแต่ช่วงหัวค่ำจนมาถึงบ้านโดยที่ยังสวมชุดคลุมอาบน้ำลายคิทตี้สีชมพูของเมษิตาอยู่ ดังนั้นชายหนุ่มจึงต้องย่องจากโรงจอดรถและแอบเข้าไปในบ้านโดยไม่ให้ใครเห็นเพราะหากคนในบ้านหรือเด็กรับใช้มาเห็นเขาในสภาพนี้เข้าล่ะก็มีหวังได้อับอายขายขี้หน้ากันไปอีกนานทีเดียว แต่โชคก็ไม่เข้าข้างเพราะเขาได้เจอกับธันวาเกษมอย่างจัง สองพี่น้องยืนมองหน้ากันนิ่งต่างคนต่างพูดไม่ออก

“ใส่ชุดอะไรของแกน่ะธิน” ผู้เป็นพี่ชายเอ่ยปากถามพลางมองสำรวจร่างน้องชายตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ก็...ก็ ชุดคิทตี้ไงพี่ธันว์” ผู้เป็นน้องตอบอย่างคิดอะไรที่ดีกว่านี้ไม่ออก

“แล้วทำไมถึงใส่ชุดนี้กลับบ้าน ไปทำอะไรมา”

“เรื่องมันยาว อย่าเพิ่งให้ผมเล่าตอนนี้เลย ผมขอขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เดี๋ยวเด็กในบ้านมาเห็นผมในสภาพนี้ผมคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหน”

อธินพูดจบก็รีบวิ่งแจ้นขึ้นชั้นบนทันที ธันวาเกษมมองตามน้องชายด้วยแววตาครุ่นคิดอะไรบางอย่างแล้วตัดสินใจเดินตามขึ้นไปที่ห้องนอน

“ตามผมขึ้นมาถึงห้อง มีอะไรหรือเปล่าครับ”

ธันวาเกษมพยักหน้าช้าๆ ก่อนเข้าประเด็น “พี่อยากคุยกับแกเรื่องคุณดา”

“เรื่องดา?” อธินแปลกใจที่จู่ๆ พี่ชายก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมาเพราะโดยปกติแล้วธันวาเกษมจะไม่ค่อยยุ่งกับเรื่องส่วนตัวของน้องๆ เว้นเสียแต่ว่าน้องๆ จะเป็นฝ่ายไปขอคำปรึกษาจากเขาเท่านั้น

“เมื่อตอนเย็นพี่บังเอิญเจอคุณดาที่ร้านอาหาร เห็นเธอหน้าเศร้าๆ ดูไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่” ดูเหมือนคนเล่าก็จะมีแววตาเศร้าตามไปด้วยมากทีเดียว

“แล้วยังไงครับพี่ธันว์” อธินไม่เข้าใจในสิ่งที่พี่ชายต้องการสื่อ

“คุณดาบอกว่าวันนี้เธอไปหาแกที่สตูดิโอแล้วเจอคุณเมแฟนแกอยู่ที่นั่นด้วย”

“ใช่ครับ วันนี้มีเรื่องวุ่นวายนิดหน่อย”

“นั่นแหละ คุณดาเธอเลยรู้สึกผิด” ธันวาเกษมกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เธอบอกว่าเธอไม่สบายใจและไม่อยากเป็นตัวการที่ทำให้ความรักของแกกับคุณเมต้องมีปัญหาแต่เธอก็ไม่รู้จะขัดคำสั่งของคุณพ่อเธอได้ยังไง”

“ผมเข้าใจดาดีครับพี่ธันว์และผมก็กำลังพยายามจะทำให้ทุกอย่างมันจบอยู่นี่ไงครับพี่ธันว์”

“แกจะทำยังไง?”

“ผมกำลังพยายามหาทางล้มเลิกการแต่งงานครั้งนี้อยู่ครับ พี่ธันว์วางใจได้ ผมจะทำให้มันจบลงโดยเร็วที่สุด”

ธันวาเกษมแอบมีความหวังเล็กๆ ขึ้นมาในใจเพราะเขาแอบรักนวินดาอยู่ แต่เขาคงจะเป็นสุขใจไปไม่ได้หากต้องทนเห็นผู้หญิงที่ตัวเองรักต้องเสียใจ “แต่ท่าทางดาจะรักแกมากนะ พี่ดูออก พี่ไม่อยากให้คุณดาเสียใจ”

“แต่ดาจะเสียใจมากกว่าหากเราต้องแต่งงานกันทั้งๆ ที่ไม่ได้รักกัน”

“พี่ก็อยากจะช่วยนะแต่ก็ไม่รู้จะช่วยยังไง แกเองก็น่าจะรู้นิสัยคุณแม่ดีว่าถ้าท่านได้ตัดสินใจอะไรแล้วท่านจะไม่มีวันเปลี่ยนใจเด็ดขาด” ธันวาเกษมพลอยเครียดตามไปด้วยและดูเหมือนว่าจะเครียดกับเรื่องนี้มากกว่าอธินเสียด้วยซ้ำไป

“พี่ธันว์ไม่ต้องห่วง ผมมีตัวช่วยในการจัดการกับเรื่องนี้อยู่แล้ว” อธินบอกกับพี่ชายด้วยแววตามั่นใจว่าเขาจะสามารถจัดการเรื่องนี้ได้ แม้ว่าตอนนี้เมษิตาผู้ที่เป็นตัวช่วยคนสำคัญของเขาจะโกรธเขาอยู่ก็ตาม

เช้าวันใหม่อธินเดินลงมาจากชั้นบนและตั้งใจที่จะรีบออกจากบ้านแต่เช้าเพราะไม่อยากเจอใคร

“จะรีบไปไหนแต่เช้าเจ้าธิน” เสียงของคุณหญิงนลินีร้องเรียกเขามาจากทางด้านหลัง

อธินหยุดกึกลงทันทีแล้วหันไปพูดกับมารดา “ผมจะรีบไปทำงานครับคุณแม่ มีงานค้างอยู่ต้องรีบเคลียร์ให้เสร็จครับ”

“แม่ได้ข่าวว่าเมื่อวานนี้แกก่อเรื่องให้หนูดาไม่สบายใจ”

ผู้เป็นบุตรชายถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะพูดว่า “เป็นเพราะเรื่องนี้นี่เองที่ทำให้คุณแม่ถึงกับต้องมาดักรอผมแต่เช้า”

“หัดทำตัวให้มันดีๆ หน่อยไม่ได้หรือไง รู้มั้ยว่าเมื่อวานนี้คุณสมบัติเขาโทร. มาถอนหงอกแม่ หาว่าแกไปทำให้ลูกสาวเค้าเสียใจ ไม่ใช่แต่คุณสมบัติหรอกนะที่ต่อว่าแม่ ยัยเมียเด็กของเขานั่นก็ผสมโรงกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย แม่ล่ะหมั่นไส้มันนักเชียว นี่ถ้าไม่เกรงใจคุณสมบัติแม่คงได้ปะทะกับมันสักบก” ยิ่งพูดคุณหญิงนลินีก็ยิ่งแค้น

ที่แท้ก็เป็นเพราะแพรวพรรณที่คอยใส่ไฟอยู่อีกแรงนี่เองถึงได้ทำให้ทั้งคุณหญิงนลินีและคุณสมบัติเต้นกันได้มากขนาดนี้ “เท่านี้ใช่มั้ยครับที่คุณแม่ต้องการจะพูดกับผม ถ้าหมดเรื่องแล้วผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ” อธินพูดพร้อมกับหันหลังให้มารดาแล้วรีบก้าวไปยังประตูหน้าบ้านเพราะคร้านจะฟังเรื่องราววุ่นวายนี้อีกต่อไปแล้ว

“เดี๋ยวก่อน...”

ร่างสูงหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงเรียกให้หยุดของผู้เป็นมารดา

“แม่ได้ ฤกษ์แต่งงานมาแล้วนะ อีกสองเดือนแกเตรียมตัวเป็นเจ้าบ่าวได้แล้ว”

“อะไรกันครับคุณแม่ ทำไมต้องรีบขนาดนี้” อธินประท้วงเพราะไม่คิดว่าคุณหญิงนลินีจะรีบรวบรัดจัดงานขนาดนี้

“แต่งๆ ไปซะจะได้จบเรื่องสักที”

“คุณแม่ก็ทราบว่าผมมีแฟนแล้ว ถ้าผมแต่งงานกับดาแล้วคุณแม่จะให้ผมเอาเมไปทิ้งไว้ไหนครับ” ชายหนุ่มรีบดึงแฟนกำมะลอของตนมาเป็นข้ออ้างทันทีแต่ดูเหมือนข้ออ้างนี้จะไม่มีผลอะไรเลย

“คนที่จะมาเป็นสะใภ้แม่ได้ ต้องเป็นคนที่แม่เลือกเองเท่านั้น ส่วนยัยเมนั่นแกจะจัดการยังไงก็แล้วแต่แก” ผู้เป็นมารดากล่าวอย่างไม่ได้รู้สึกผิดอะไรที่กำลังจะพรากความรักของบุตรชาย

“ทำไมคุณแม่ไม่ให้พี่ธันว์แต่งงานกับดาแทนล่ะครับ ทั้งที่พี่ธันว์ก็ยังโสดอยู่แท้ๆ ทำไมต้องเป็นผม” ชายหนุ่มไม่ได้ต้องการจะโยนเคราะห์กรรมครั้งนี้ไปให้พี่ชาย แต่เป็นเพราะเขาอดสงสัยไม่ได้จริงๆ ว่าทำไมต้องเป็นเขาเท่านั้นเอง

“แกอยากรู้ใช่มั้ยว่าทำไม” คุณหญิงนลินีย้อนถาม “เพราะพี่ชายแกน่ะไม่มีอะไรต้องห่วง แม่มั่นใจว่าตาธันว์จะสามารถเลือกสะใภ้ที่ดี ที่เหมาะสมให้แม่ได้เพราะที่ผ่านมาไม่เคยมีสักครั้งที่เขาทำให้แม่ต้องผิดหวังหรือเป็นกังวล มีแต่แกนั่นแหละที่หาเรื่องปวดหัวมาให้แม่ได้ไม่เว้นแต่ละวัน”

อธินยอมรับข้อนี้ได้โดยดุษฎีเพราะตั้งแต่เล็กจนโตพี่ชายคนนี้ของเขาก็นำแต่ความน่าภาคภูมิใจ ความชื่นใจมาให้ครอบครัวโดยตลอด

คุณหญิงนลินียังกล่าวต่อไปอีกว่า “แกน่ะมันไม่น่าไว้ใจ ดูพวกนางแบบแต่ละคนที่รายล้อมตัวแกนั่นปะไร แม่รู้แต่ละคนจ้องจะจับแกกันทั้งนั้น แม่ล่ะหวั่นใจว่าไม่วันใดวันหนึ่งแกคงจะพลาดท่าเสียทีให้สาวๆ พวกนั้นจนได้ แล้วยังจะยัยแซนดี้อีกคนที่ตามติดแกอย่างกับตุ๊กแก แม่คงหัวใจวายตายถ้าได้นังพวกนั้นมาเป็นสะใภ้”

“แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลทีคุณแม่จะมาบังคับให้ผมแต่งงานกับผู้หญิงที่ผมไม่ได้รักนะครับ แล้วคุณแม่เคยถามดาบ้างมั้ยว่าเธอต้องการจะแต่งงานกับผมหรือเปล่า” อธินแย้ง

“ถ้าหนูดาไม่อยากแต่งงานกับแก เธอก็คงปฏิเสธมาตั้งแต่แรกแล้วล่ะ”

“แล้วถ้าเธอเองก็กำลังถูกบังคับเหมือนที่ผมกำลังถูกบังคับอยู่นี่ล่ะครับ” บุตรชายย้อนถาม

คุณหญิงนลินีเบื่อกับความดื้อรั้นของอธิน จึงเสนอเงื่อนไขที่เธอเองคิดว่าจะไม่มีทางเป็นไปได้ว่า “ถ้าหนูดาพูดออกมาเองว่าไม่ต้องการแต่งงานกับแกเมื่อไหร่ เมื่อนั้นงานแต่งงานครั้งนี้ก็จะถูกยกเลิก ตกลงมั้ย”

ผู้เป็นมารดาจ้องหน้าบุตรชายอย่างมั่นใจว่าเกมเธอเธอจะต้องเป็นผู้ชนะอย่างแน่นอนเพราะเธอไม่คิดว่านวินดาจะปฏิเสธการแต่งงานครั้งนี้ได้

อธินเดินไปยังโรงจอดรถด้วยอารมณ์ที่ไม่แจ่มใสนัก ซึ่งเป็นผลสืบเนื่องมาจากการปะทะคารมกับคุณหญิงนลินีเมื่อครู่นั่นเอง เมื่อเดินไปถึงรถยนต์ส่วนตัวชายหนุ่มก็รีบเปิดประตูรถและแทรกตัวเข้าไปนั่งประจำที่คนขับทันที แต่ก่อนที่จะถอยรถยนต์คันหรูออกจากที่จอด กระจกรถด้านซ้ายมือของเขาก็ถูกเคาะเบาๆ เจ้าของรถกดปุ่มเลื่อนกระจกรถด้านนั้นลงจึงได้เห็นธารวารินทร์ยืนยิ้มหน้าบานอยู่

“ให้ธารติดรถไปด้วยนะคะพี่ธิน” น้องสาวกล่าวพร้อมกับเปิดประตูรถและก้าวเข้าไปนั่งข้างพี่ชายโดยที่ไม่ต้องรอให้เขากล่าวอนุญาต

“แล้วรถเราไปไหน”

ธารวารินทร์อึกอักนิดหนึ่งก่อนจะก้มหน้าตอบพี่ชาย “เอ่อ...รถธารมีปัญหานิดหน่อย คุณอรรถเลยเอาไปเข้าอู่ให้”

“รถเป็นอะไรหรือ ยังใหม่อยู่เลยนี่ไม่น่ามีปัญหาอะไรนะ แล้วทำไมไม่ให้ลุงเติมคนรถบ้านเราเอาไปเข้าอู่ให้เหมือนทุกครั้ง หรือไม่ก็บอกพี่ก็ได้ ไม่เห็นต้องให้คนอื่นมาจัดการให้เลย” อธินอดแปลกใจไม่ได้เพราะรถยนต์ของธารวารินทร์นั้นเป็นรถป้ายแดงที่ใช้งานยังไม่ถึงหกเดือนด้วยซ้ำ ซึ่งไม่น่าจะมีปัญหาทางด้านเครื่องยนต์ได้

“มันเสียกะทันหันตอนที่ธารอยู่ข้างนอกกับคุณอรรถพอดี คุณอรรถเลยอาสาเอาไปเข้าอู่ให้” ธารวารินทร์ตอบเสียงอ่อยเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอพูดปดต่อพี่ชาย ความจริงแล้วรถของเธอไม่ได้เสียแต่อรรถพลขอยืมไปใช้โดยอ้างว่ารถของตนเข้าอู่อยู่ต่างหาก แต่ด้วยความรักและกลัวว่าพี่ชายจะมองคนรักของตนในทางที่ไม่ดีธารวารินทร์จึงต้องพูดโกหกเพื่อปกป้องชายคนรัก

“นายอรรถพลเขาดีกับธารหรือเปล่า” อธินอดถามไม่ได้เพราะเขารู้จักคนรักของน้องสาวน้อยมาก หรือแทบจะเรียกได้ว่าไม่รู้อะไรเลยนอกจากที่ได้รู้โดยบังเอิญว่าชายคนนี้เคยเป็นคนรักของเมษิตามาก่อน และดูเหมือนว่าเมษิตาก็ยังคงมีอะไรคาราคาซังอยู่กับอรรถพล นั่นก็ยิ่งทำให้อธินรู้สึกไม่ไว้ใจ อรรถพลมากขึ้นไปอีก

“ดีค่ะ เขาดีกับธารมาก” น้องสาวตอบโดยไม่กล้าสบตาพี่ชาย “แต่ดูเหมือนคุณแม่ไม่ค่อยชอบคุณอรรถเท่าไหร่เลยนะคะ” น้ำเสียงที่ปลายประโยคนั้นแผ่วลงอย่างชัดเจน

“ก็แน่ล่ะ อย่างคุณแม่น่ะถ้าไม่ใช่ลูกคุณหญิงคุณนายด้วยล่ะก็ไม่ชอบทั้งนั้นแหละ” อธินพูดอย่างเห็นเป็นเรื่องปกติ “แต่ถึงยังไงพี่ก็อยากให้ธารดูนายอรรถนี่ไปนานๆ ดูให้ดีๆ ของแบบนี้ต้องใช้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์”

“พี่ธินพูดเหมือนไม่ค่อยชอบคุณอรรถอย่างนั้นล่ะค่ะ” ธารวารินทร์เอ่ยอย่างไม่ค่อยสบายใจที่ใครๆ ก็ไม่ค่อยถูกใจคนรักของตน

“พี่ก็แค่เป็นห่วงธาร” พี่ชายกล่าวพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะน้องสาวด้วยความห่วงใย

อธินบอกกับตัวเองว่าเขาจะไม่มีวันยอมให้ผู้ชายหน้าไหนมาทำร้ายน้องสาวของเขาได้เป็นอันขาด เห็นทีเขาคงต้องสืบเรื่องราวระหว่างเมษิตาและอรรถพลให้ทะลุปรุโปร่งเสียแล้ว