บทที่ 80

บทที่ 40

“ผมนึกว่าคุณจะลืมผมซะแล้ว” อธินตอบยิ้มๆ อย่างอารมณ์ดีเหมือนเคย แล้วก้าวเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงกันข้ามกับเธอ

“คุณมาที่นี่ได้ยังไง” ถามออกไปแล้วเมษิตาก็นึกเอะใจ “หรือว่าคุณร่วมมือกับลีหลอกให้ฉันมาที่นี่”

“เพื่อนคุณอยากให้เราได้คุยกัน ก็คุณเอาแต่หลบหน้าผม โทรไปก็ไม่รับสาย ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบ” อธินพูดเบาๆ แล้วแกล้งทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมเพื่อเรียกร้องความเห็นใจ แต่ดูเหมือนมันจะไม่มีผลอะไรเลย

“ฉันจะกลับ” เมษิตาลุกพรวดขึ้นทันที

และไวเท่าๆ กันมือหนาของอธินก็เอื้อมไปฉุดข้อมือบอบบางคนคนตรงหน้าเอาไว้

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้” คนถูกฉุดออกคำสั่งเสียงแข็ง

“กว่าผมจะได้เจอคุณมันไม่ง่าย ผมไม่ปล่อยคุณไปง่ายๆ หรอก” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนแล้วประสานสายตาแน่วแน่ไปยังดวงตากลมโตของหญิงสาวเบื้องหน้า

เมษิตายกมืออีกข้างที่เป็นอิสระอยู่ขึ้นมาแกะมือหนาที่กุมข้อมือของตนออก แต่ก็ถูกชายหนุ่มเอามืออีกข้างของเขามาล็อคข้อมืออีกข้างของเธอเอาไว้ได้อีก จากนั้นคนที่มีแรงมากกว่าจึงฉุดให้ร่างบางที่กำลังพยายามดิ้นรนออกจากการเกาะกุมของเขาให้นั่งลงที่เก้าอี้ดังเดิม

“นั่งลงคุยกันดีๆ ก่อนไม่ได้เหรอ”

“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ ปล่อยฉัน” เมษิตาออกคำสั่งซ้ำอีกครั้งเมื่ออธินยังไม่ยอมปล่อยมือเธอ

“ผมไม่ปล่อย” อธินบอกพลางกระชับมือให้แน่นขึ้น

“ไม่ปล่อยใช่มั้ย” หญิงสาวพูดพร้อมกับใช้ปลายเท้าที่ถูกหุ้มไว้ด้วยรองเท้าส้นสูงปลายแหลมกระแทกเข้าไปที่หน้าแข้งชายหนุ่มอย่างจัง

“โอ๊ย! ผมเจ็บนะคุณ ไม่สงสารผมบ้างเลยเหรอ รักกันเบาๆ ก็ได้นี่นา” อธินโอดครวญแล้วเผลอปล่อยมือออกจากมือของเมษิตา

ปราบดาและนันทลีที่ซุ่มดูสถานการณ์อยู่ในมุมหนึ่ง หันมามองหน้ากันเหรอหรา เมื่อเห็นว่าอธินและเมษิตากำลังจะเปลี่ยนสนามรักให้เป็นสนามรบ

“ฉันบอกคุณแล้วว่าวิธีนี้ไม่ได้ผล ก็ไม่เชื่อ” นันทลีหันไปต่อว่าปราบดา

“ใครจะไปรู้ล่ะว่าเพื่อนคุณจะโหดขนาดนี้” ปราบดาบ่นอุบอิบ

“แล้วเราจะเอาไงต่อไปดีคะ” หญิงสาวขอความเห็น

“ผมว่าเรารีบเข้าไปห้ามดีกว่ามั้ยครับ”

“ไม่ได้ค่ะ ขืนเข้าไปตอนนี้ มีหวังเมเล่นงานเราตายแน่” นันทลีรีบห้ามอย่างรู้นิสัยเพื่อนดี

เมื่อไม่สามารถเข้าไปห้ามศึกครั้งนี้ได้ ทั้งปราบดาและนันทลีจึงได้แต่เฝ้าดูอยู่ห่างๆ ด้วยความสงบต่อไป

เมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระ เมษิตาจึงลุกพรวดขึ้นอีกครั้งและคราวนี้อธินไม่เพียงแค่ตามไปฉุดข้อมือเธอไว้เท่านั้น ทว่าเขายังก้าวเข้าไปยืนขวางทางเธอเอาไว้อีกด้วย

“ถอยไป”

“คุยกันก่อน”

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ” เมษิตากล่าวอย่างเย็นชา

“คุณจะปล่อยให้เรื่องของเรามันจบไปอย่างนี้จริงๆ เหรอ” ชายหนุ่มเอ่ยถาม

“มันไม่เคยมีเรื่องของเรา และจะไม่มีวันมีด้วย” หญิงสาวกล่าวเน้นแล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างแน่วแน่

“คุณเม คุณจะใจร้ายกับผมไปถึงเมื่อไหร่ ยอมรับสักทีสิว่าคุณรักผม เรารักกัน” อธินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบาหวิวอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรให้เมษิตายอมรับความรักจากเขา และยอมรับหัวใจตัวเองเสียที

“คุณอย่าเพิ่งมาเร่งรัดอะไรจากฉันตอนนี้เลยนะ ขอเวลาให้ฉันได้อยู่กับตัวเอง ได้คิดอะไรสักพักนะ”

“แค่จะรักผม คุณต้องใช้เวลาคิดขนาดนั้นเลยเหรอ” อธินเอ่ยอย่างน้อยใจ

แทนคำตอบเอื้อมมือไปปลดมือหนาของอธินออกจากข้อมือของตน แล้วหมุนตัวเดินอกจากร้านไป ทิ้งให้ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งคอตกมองตามร่างบางที่ก้าวฉับๆ หายลับไปจากกรอบประตูอย่างไม่เข้าใจความคิดของเธอเลยสักนิด

อธินไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไรเลย ตั้งแต่แยกกับเมษิตาที่ร้านอาหารเมื่อช่วงหัวค่ำ ดังนั้นแทนที่จะกลับบ้าน เขาจึงเลือกที่จะไปนั่งปล่อยอารมณ์ในผับแห่งหนึ่งตามลำพัง โดยปกติอธินไม่ใช่คนขี้เหล้าเมายา จะดื่มบ้างก็เพื่อเข้าสังคมเท่านั้น แต่วันนี้ เขาเลือกที่จะพาตัวเองมายังสถานที่อโคจรเช่นนี้ เพียงเพราะหวังจะใช้ความอึกทึกครึกโครมของเสียงดนตรีจังหวะหนักๆ ที่นักดนตรีกำลังร้องด้วยความเมามันส์อยู่บนเวทีในตอนนี้ให้ช่วยขับไล่ความวังเวงออกจากหัวใจบ้างก็เท่านั้นเอง

ชายหนุ่มเลือกโต๊ะที่อยู่รอบนอก ซึ่งทำให้พอมีอากาศหายใจอยู่บ้าง ไม่เหมือนโต๊ะที่อยู่ตรงกลางห้องซึ่งถูกตั้งไว้อย่างเบียดเสียด แม้แต่ที่วางเก้าอี้ก็แทบจะไม่มี ดังนั้นนักท่องราตรีทั้งหลายจึงต้องยืนล้อมโต๊ะของตัวเอง แต่ถึงจะมีเก้าอี้ให้นั่งนักเที่ยวเหล่านี้ก็ไม่คิดจะนั่งอยู่แล้ว เพราะส่วนใหญ่ก็เลือกที่ยืนขยับแข้งขาตามจังหวะดนตรีกันทั้งนั้น

ในหมู่นักเที่ยวจำนวนมากมายที่แอดอัดกันอยู่ในสถานที่คับแคบแห่งนี้ มีชายหญิงคู่หนึ่งที่อธินคุ้นหน้าเป็นอย่างดีคือ อรรถพลและแพรวพรรณซึ่งกำลังนัวเนียกันอยู่ภายใต้แสงไฟสลัวๆ ภายในผับแห่งนี้ และเมื่อนึกภาพถ่ายที่ปราบดาเคยนำมาให้ดูก็ยิ่งตอกย้ำชัดเจนว่าชายหญิงคู่นี้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันแค่ไหน อธินส่ายหน้าอย่างไม่คิดว่า ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเขาเคยรักจะทำตัวไร้ยางอายได้ถึงขนาดนี้

ชายหนุ่มละสายตาจากชายหญิงคู่นั้น แล้วกลับมาคิดถึงเรื่องระหว่างตนกับเมษิตาที่หาทางลงเอยได้ยากเต็มที ชายหนุ่มนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยพลางใช้ปลายนิ้วชี้ไล้วนไปบนปากแก้วเหล้าอย่างไม่ใส่ใจที่จะยกมันขึ้นดื่ม เมื่อผู้ชายหน้าตาดีอย่างอธินมานั่งในสถานที่แบบนี้คนเดียว แน่นอนว่าย่อมต้องเป็นที่สนใจของสาวๆ เป็นธรรมดา ดังนั้นจึงมีสาวๆ มากหน้าหลายตาวนเวียนมาขอนั่งด้วยบ้าง ขอชนแก้วด้วยบ้าง แต่เมื่อเห็นอาการเฉยชาของอธิน สาวๆ เหล่านั้นก็ต้องล่าถอยกลับไปเอง แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ไม่ยอมแพ้ต่อความเฉยชานั้นง่ายๆ

“ขอแพรวนั่งด้วยคนนะคะ” หญิงสาวผู้ไม่ได้รับเชิญกล่าวพลางนั่งลงชิดร่างของเจ้าของโต๊ะเสียจนจะกลายเป็นนั่งตักอยู่แล้ว

อธินเพียงแค่มองหน้าแล้วขยับกายหนีโดยไม่พูดจาอะไรตอบกลับสักคำ

“ทำไมทำหน้าเหมือนไม่รู้จักกันอย่างนั้นละคะ ธินลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อก่อนเราสนิทกันขนาดไหน” แพรวพรรณไม่พูดแต่ปากหากแต่ใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามรูปหน้าของอธินอีกด้วย

“อย่าทำอย่างนี้สิแพรว ถ้าสามีคุณรู้เข้ามันจะไม่ดีนะ” ชายนุ่มปัดมือเรียวนั้นออกและขยับตัวไปนั่งเก้าอี้ว่างที่อยู่อีกฝั่ง

“ธินอย่าพูดถึงตาแก่นั่นให้แพรวอารมณ์เสียได้มั้ยคะ” แพรวพรรณกระแทกเสียงแล้วทำหน้าเซ็งๆ แต่เพียงครู่เดียวก็เปลี่ยนเป็นยิ้มยั่วแล้วส่งสายตาเย้ายวนไปให้อดีตคนรัก ก่อนที่ย้ายร่างอรชรในชุดแซกสั้นเปิดหน้าเว้าหลังไปนั่งเบียดกับอธินอีกครั้ง

อธินใช้สองแขนแข็งแรงของตนจับต้นแขนเปล่าเปลือยของคนที่ถลามาซุกที่อกออกอย่างเบามือแล้วพูดว่า “แล้วถ้าเป็นหนุ่มคนนั้นล่ะ แพรวจะว่ายังไง”

แพรวพรรณขยับกายออกจากอ้อมอกของอธินแล้วหันไปยังทิศทางที่เขาชี้ให้ดู ก็พบว่าอรรถพลกำลังยืนมองเธออยู่ แต่เพียงครู่เดียวแพรวพรรณก็สะบัดหน้าพรืดอย่างไม่ใส่ใจ แล้วทิ้งตัวลงซบที่แผงอกกว้างของชายหนุ่มดังเดิม

“ผู้ชายพรรค์นั้นแพรวไม่ใส่ใจหรอกค่ะ แพรวก็แค่คบแก้เซ็ง อย่าไปพูดถึงเรื่องคนอื่นเลยนะคะ เรามาพูดถึงเรื่องของเราดีกว่า” แพรวพรรณพูดพลางช้อนสายตาขึ้นมองเจ้าของแผงอกอุ่น ที่เธอกำลังซุกอยู่ อีกทั้งฝ่ามือเรียวก็เอื้อมไปลูบไล้ใบหน้าของชายหนุ่มอย่างโหยหา

“แพรวอย่าทำอย่างนี้” อธินบอกเสียงดังแล้วผลักหญิงสาวออกจากอกอย่างแรง

“ทำไมธินทำกับแพรวอย่างนี้ เราเคยรักกันไม่ใช่เหรอ” แพรวพรรณแสร้งบีบน้ำตา

“ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้วนะแพรว ตอนนี้ผมมีคนที่ผมรักแล้ว และผมก็ไม่อยากทำผิดต่อเธอ” อธินกล่าวพลางนึกถึงใบหน้าของเมษิตา ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะยังไม่รับรักเขาก็ตาม แต่เขาก็อยากจะซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกที่มีให้เธอ

“ยัยเม เอ้อ...คุณเมน่ะเหรอคะ” แพรวพรรณเหยียดริมฝีปากเมื่อเอ่ยถึงหญิงสาวที่อธินบอกรัก

“ใช่ครับ ผมรักเธอมากและผมก็ไม่อยากทำให้เธอเสียใจ”

“แต่เราเคยรักกันมาก่อนนะคะธิน เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้เหรอ แพรวคิดถึงคุณ แพรวอยากกอดคุณเหมือนเมื่อก่อน” ไม่พูดเปล่า หากแต่คนที่พูดว่าอยากกอดก็ตวัดแขนเรียวขึ้นโอบรัดรอบคอของอธินทันที

“ผมว่าท่าทางคุณจะเมาแล้วนะ” ชายหนุ่มกล่าวพลางแกะมือของแพรวพรรณออกแล้วจึงขยับกายหนีไปอยู่รัศมีที่คิดว่าปลอดภัย

“ธินใจร้าย ใจร้ายมาก ทำไมธินถึงทำกับแพรวแบบนี้” แพรวพรรณกระเง้ากระงอดอย่างที่คิดว่าน่ารักแต่ในสายตาคมมองกลับรู้สึกสะอิดสะเอียนเสียจนไม่อยากอยู่ใกล้

“ผมจะใจร้ายกว่านี้ถ้าคุณยังไม่เลิกคิดที่จะกลับมาหาผม คุณคงจำรูปที่ไอ้ปราบมันเอาไปให้คุณได้นะ ผมยังมีอีกหลายชุด ถ้าคุณทำให้ผมหงุดหงิดมากๆ ผมอาจจะเอาไปแบ่งให้คุณสมบัติดูสักชุดสองชุด คุณคงรู้นะว่าหลังจากนั้นมันจะเป็นยังไง” เมื่อพูดจบอธินก็ควักธนบัตรจำนวนหนึ่งที่คิดว่าเพียงพอต่อค่าเครื่องดื่มและอาหารโยนไว้บนโต๊ะแล้วเดินออกจากผับแห่งนั้นไปทันที

แพรวพรรณกระแทกกายลงที่เก้าอี้แล้วกรีดร้องอย่างขัดใจที่อดีตคนรักกล้าขู่เธอแบบนี้ แต่ถึงอย่างไรคำขู่ของเขาก็ดูเหมือนจะใช้ได้ผลดี เพราะขืนถ้าให้นายสมบัติรู้ว่าเธอกำลังมีชู้และแอบสูบเงินเขามาปรนเปรอชายชู้อย่างอรรถพลมีหวังเธอคงโดนกำจัดจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกแน่ๆ

“ถ้าคุณไม่สนใจแพรวก็ตามใจ แพรวไปหาผู้ชายที่หล่อๆ แล้วก็รวยกว่าคุณก็ได้ เชิญเลย เชิญคุณไปหานังผู้หญิงของคุณโน่นเลยไป๊!”

“นี่คุณ ถึงคุณไม่ไล่เขาก็ไม่อยู่กับคุณหรอก ไม่ต้องไปตะโกนด่าเขาให้เจ็บคอฟรีๆ หรอกน่า” อรรถพลกล่าวขณะเดินเข้ามานั่งข้างๆ แพรวพรรณแล้วหัวเราะเยาะคนถูกทิ้งเสียงดังลั่น

“ไม่ต้องมาเยาะเย้ยฉันนะ คุณเองก็ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ สักวันฉันจะเฉดหัวคุณทิ้ง” แพรวพรรณจิกสายตาหยามเหยียดใส่อรรถพลแล้วกล่าวปรามาศเขาอย่างไม่ไว้หน้า

คนถูกหยามลุกขึ้นมาใช้มือหนาบีบปากคนพูดอย่างแรงจนกลีบปากบางที่เคลือบไว้ด้วยลิปสติกสีแดงสดนั้นบิดเบี้ยว “อย่าคิดลองดีกับผมนะคุณแพรว ผมขอเตือนคุณไว้ก่อนว่า ถ้าวันไหนที่คุณคิดจะชิ่งผม วันนั้นคุณโดนดีแน่” อรรถพลสะบัดมือออกอย่างแรงทันทีที่พูดจบแล้วลากแพรวพรรณถูลู่ถูกังออกจากผับแห่งนั้นไป