บทที่ 79

บทที่ 39

ตั้งแต่เช้าจนกระทั่งคล้อยบ่าย ปราบดาได้ยินเสียงถอนหายใจของอธินเป็นร้อยเป็นพันครั้ง และคอยลอบชำเลืองดูหน้าเพื่อนร่วมห้องทำงานเป็นระยะๆ ด้วยความเป็นห่วง และทุกครั้งที่เงยหน้ามองเพื่อน ปราบดาก็เห็นอธินได้แต่ตีหน้าขรึมซ่อนอาการซึมเซาไว้ภายในอยู่ตลอดเวลา ปราบดารู้ดีว่าเพื่อนรักกำลังเครียดเรื่องอะไรอยู่ จึงเปรยขึ้นว่า

“คิดเรื่องคุณเมอยู่ใช่มั้ย ถ้าคิดถึงก็โทร. ไปหาสิ หรือไม่ก็ไปหาถึงที่เลย”

“โทร. แล้วแต่เธอไม่รับสาย เป็นแบบนี้กูก็ไม่กล้าไปหาหรอก” อธินตอบเบาๆ

“เฮ้อ ความเอ๋ยความรัก ทำไมช่างเปลี่ยนแปลงคนได้ถึงขนาดนี้หนอ เมื่อก่อนกูไม่เห็นมึงจะกลัวอะไรเลย แล้วทำไมเดี๋ยวนี้กลายเป็นแบบนี้ไปได้วะเพื่อน”

“เรื่องของกูช่างมันเถอะ ว่าแต่เรื่องของมึงกับคุณลีไปถึงไหนแล้ว เธอเห็นความดีในตัวมึงขึ้นมาบ้างหรือยัง” แม้ปัญหาของตัวเองก็หนักหน่วงอยู่แล้ว แต่อธินก็ยังอดที่จะเป็นห่วงเพื่อนไม่ได้

“ของกูนะพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้นเรื่อยๆ โว้ย เย็นนี้กูก็มีนัดกินข้าวกับคุณลี” ปราบดาตอบหน้าบานแต่ไม่ยอมบอกความจริงกับเพื่อนว่า ที่นันทลียอมรับนัดเขานั้นเป็นเพราะเขาอ้างว่าจะขอปรึกษาเรื่องของอธินและเมษิตา

ตั้งแต่วันที่นันทลีไปหาเมษิตาที่บ้าน หลังจากที่กลับจากหัวหินวันนั้น สองสาวก็ไม่ได้พบหน้ากันอีกเลยทั้งๆ ที่ทำงานอยู่ห้องติดกัน นันทลีรู้ดีว่าเพื่อนสาวพยายามหลบหน้าเธอ และเธอก็รู้ดีอีกด้วยว่าในสถานการณ์แบบนี้คงต้องปล่อยให้เมษิตาได้มีเวลาอยู่กับตัวเองบ้าง แต่เมื่อหลายวันผ่านไป ทุกอย่างก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม เมษิตายังคงหลีกเลี่ยงที่จะพบหน้าเธออยู่อย่างนั้น เธอจึงจำเป็นต้องเป็นฝ่ายไปหาเมษิตาเสียเอง

“เราไม่ได้คุยกันหลายวันแล้วนะเม” นันทลีเอ่ยทักเมื่อหย่อนตัวลงนั่งที่หน้าโต๊ะทำงานของเพื่อนรัก

“ลีมีธุระอะไร” เมษิตาพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมองเพื่อน

“เดี๋ยวนี้ต้องมีธุระใช่มั้ย ถึงจะคุยกันได้”

“ไม่ใช่อย่างนั้น ช่วงนี้เมงานยุ่ง” อีกฝ่ายวางมือจากงานแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างเหนื่อยๆ แต่ก็ยังเลี่ยงที่จะสบตาเพื่อนสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าอยู่นั่นเอง

“เมได้เจอคุณอธินบ้างมั้ย เขาติดต่อมาหาเมบ้างหรือเปล่า” นันทลีเอ่ยถามด้วยสีหน้าไม่สดชื่นเท่าใดนัก แล้วจ้องหน้าเพื่อนสาวนิ่งอย่างรอคอยคำตอบ

“เปล่านี่” ทั้งที่เมื่อคืนนี้ชายหนุ่มคนที่ถูกกล่าวถึง ทั้งโทรศัพท์และส่งข้อความมาหา แต่เมษิตาก็เลือกที่จะตอบปฏิเสธ เพราะคิดเองเออเองว่าที่นันทลีมานั่งทำหน้าเหี่ยวอยู่ตรงหน้าเธอขณะนี้ เป็นเพราะอธินหายไป “เขาไม่ติดต่อหาลีเลยเหรอ”

“เขาจะติดต่อหาลีเรื่องอะไร เรื่องงานก็จบไปแล้ว ตอนนี้ลีกับคุณธินไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว คนที่เขาต้องติดต่อมาหาต้องเป็นเมต่างหาก”

“ลีก็พูดแปลกๆ เรื่องอะไรเขาต้องติดต่อหาเมด้วย” เมษิตาแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ

“เมก็รู้ว่าเรื่องอะไร หรือจะต้องให้ลีย้ำอีกครั้ง” นันทลีเอ่ยถามพลางพินิจใบหน้าเศร้าสร้อยของคนตรงหน้าแล้วก็รู้สึกเศร้าตามไปด้วย และอดที่จะโทษตัวเองไม่ได้ว่าที่เพื่อนรักต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะตนแท้ๆ

“ลีอย่าพูดอะไรอีกเลย เรื่องนี้มันจบไปแล้ว ลีกลับไปทำงานเถอะ เมก็จะทำงานเหมือนกัน วันนี้งานยุ่งมากเลย” เจ้าของห้องเอ่ยปากไล่กลายๆ

“เมยอมรับความจริงเถอะนะว่าเมกับคุณอธินรักกัน ในเมื่อสองคนรักกันแล้วทำไมต้องฝืนใจตัวเอง” นันทลีอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาตรงๆ เมื่อเห็นเมษิตาเฉไฉ หนีหัวใจตัวเองอยู่ตลอดเวลาเช่นนี้

“ลีรักเขาอยู่ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงได้มาบอกให้เมไปรักเขา”

“มันไม่สำคัญหรอกนะว่าลีจะรักเขาหรือไม่ แต่ที่สำคัญคือคุณอธินรักเม”

“พอเถอะลี อย่าพูดอะไรอีกเลยนะ” เมษิตาเอ่ยห้ามด้วยน้ำเสียงเบาหวิว แล้วก้มหน้าทำงานของตนต่อและได้แต่เพียงพูดในใจกับคนที่นั่งอยู่ข้างหน้าว่า ‘ก็ในเมื่อลีเองก็ยังรักเขาอยู่อย่างนี้ แล้วจะให้เมไปรักเขาได้ยังไง จะให้เมทำร้ายลีแบบนั้นเมทำไม่ได้หรอกนะ’

ปราบดาและนันทลีนัดเจอกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งเพื่อปรึกษาหาทางลงเอยให้กับเรื่องของอธินและเมษิตาตามที่ได้นัดหมายกันไว้ แต่เมื่อพบหน้ากันทั้งคู่ก็ได้แต่นั่งมองหน้ากันแบบเซ็งๆ และครู่ต่อมาสองหนุ่มสาวก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย จากนั้นจึงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ของแต่ละฝ่ายอย่างอ่อนใจ

“ทำไมเพื่อนคุณถึงใจร้ายกับเพื่อนผมได้ถึงขนาดนี้” ปราบดาเอ่ยขึ้นมาก่อน

“แล้วทำไมเพื่อนคุณไม่ง้อเพื่อนฉันบ้างเลย เพื่อนคุณเป็นผู้ชายนะคะ ยังไงก็ต้องเป็นฝ่ายง้อผู้หญิง” นันทลีแย้งเพราะยึดถือตามข้อมูลที่เมษิตบอกกับเธอก่อนหน้านี้ว่าไม่ได้รับการติดต่อจากอธินเลย

“ไอ้ธินน่ะมันทั้งโทรหา ทั้งส่งข้อความแต่ก็ไร้สัญญาณตอบรับจากคุณเม”

“แต่เมบอกฉันว่า คุณอธินไม่ติดต่อหาเมเลยนี่นา” คิ้วเรียวสวยของหญิงสาวขมวดเข้าหากันอย่างไม่อยากจะเชื่อในข้อมูลที่ปราบดาบอก

“คุณโดนเพื่อนคุณหลอกแล้ว” ปราบดาพูดพลางยกแก้วน้ำตรงหน้าขึ้นจิบอย่างเซ็งๆ ที่เรื่องของเพื่อนช่างลงตัวได้ยากเย็นเหลือเกิน

“แล้วทำไมเมต้องโกหกฉันด้วย” นันทลีคิดตามไม่ค่อยทัน

“ความเสียสละไง คุณเมกำลังเสียสละหัวใจตัวเองให้คุณ เพราะเธอคิดว่าคุณยังรักไอ้ธินอยู่ ถ้าคุณเมบอกคุณว่าไอ้ธินโทร. หา ก็คงกลัวคุณเสียใจ” ชายหนุ่มเว้นจังหวะไปนิดหนึ่งแล้วก้มหน้าพูดอู้อี้ๆ ว่า “แต่มันก็จริงใช่มั้ยครับ”

“อะไรคะ” นันทลีแกล้งถามทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจ

“นี่คุณยังจะต้องให้ผมพูดออกมาตรงๆ อีกเหรอ แค่นี้ผมก็เจ็บจะตายอยู่แล้วนะ” ชายหนุ่มประท้วงหน้าละห้อยแต่ก็เป็นแค่การล้อเล่นเท่านั้นเองเพราะปราบดาก็พอจะมองออกว่าวันนี้นันทลีหยุดรักอธินได้แล้ว และเขาก็มั่นใจว่าวันพรุ่งนี้ หรือไม่ก็วันต่อๆ ไป เขาจะทำให้ผู้หญิงคนนี้รักเขาให้ได้

นันทลีมองปราบดาแล้วยิ้มออกมาอย่างเผลอตัว ‘ดูไปดูมาผู้ชายคนนี้ก็น่ารักดีเหมือนกันนะ’

“นี่คุณแอบยิ้มอะไร หรือว่าแอบนินทาผมอยู่ในใจ” ปราบดาเอ่ยถามเมื่อเห็นรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยของหญิงสาวอันเป็นที่รัก

“นี่คุณอย่านอกเรื่องสิ มาช่วยกันคิดดีกว่า ว่าจะทำยังไงถึงจะช่วยเพื่อนเราทั้งสองคนได้”

“หลอกนัดให้สองคนนั้นมาเจอกันมั้ยครับ ให้ทั้งคู่ได้มีโอกาสพูดคุยปรับความเข้าใจกัน” ปราบดาเสนอ

“คุณนี่ท่าทางจะดูละครมากไปหน่อยนะคะ” นันทลีเอ่ยยิ้มๆ เพราะแผนที่เขาแนะนำนั้นเป็นแผนธรรมดาๆ ที่เห็นในละครโทรทัศน์แทบทุกเรื่อง

“ถ้าคุณไม่ใช้วิธีของผม แล้วคุณมีวิธีที่ดีกว่านี้เหรอ ผมว่าวิธีนี้แหละดีที่สุดแล้ว ยังไงลองดูสักตั้งก็คงไม่เสียหายหรอก”

นันทลีชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งและในที่สุดก็ยอมพยักหน้าเห็นด้วยกับปราบดา แต่ก็ไม่ค่อยมั่นใจสักเท่าไหร่ว่าวิธีนี้จะใช้ได้ผลกับเพื่อนหัวรั้นของเธอ

เมษิตายืนมองป้ายบอกชื่อร้านอาหารสลับกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่ถืออยู่ในมือ ซึ่งนันทลีเป็นคนเขียนชื่อและที่อยู่ของร้านอาหารแห่งนี้ให้ เมื่อเห็นว่าชื่อร้านตรงกัน หญิงสาวจึงก้าวเท้าผ่านประตูร้านเข้าไปอย่างไม่ลังเล แต่ก็แอบสงสัยอยู่บ้างว่า ทำไมวันนี้นันทลีจึงให้เธอมาพบลูกค้าแทน เพราะโดยปกติเรื่องการนัดพบและคุยงานกับลูกค้านั้นจะเป็นหน้าที่หลักของนันทลี แต่ในเมื่อวันนี้เพื่อนสาวขอร้องให้เธอมาพบลูกค้าแทน โดยให้เหตุผลว่าเจ้าตัวติดธุระกะทันหันเมษิตาก็ไม่อิดออดที่จะมาทำงานแทนเพื่อน

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามากี่ที่คะ” พนักงานสาววัยรุ่นคนหนึ่งรีบเดินออกมาต้อนรับ

“สองที่ค่ะ โทร. จองโต๊ะไว้แล้ว ชื่อเมษิตา”

พนักงานวัยรุ่นคนเดิมรับคำแล้วเดินนำงลูกค้าสาวไปยังโต๊ะที่ได้จัดเตรียมไว้ซึ่งอยู่ในมุมค่อนข้างส่วนตัว โต๊ะขนาดสองที่ปูทับด้วยผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาดตา บริเวณด้านข้างซึ่งอยู่ชิดผนังกระจกใสมีแจกันดอกไม้เล็กๆ น่ารักวางประดับอยู่ และเมื่อมองผ่านกระจกใสบานใหญ่ออกไปก็จะเห็นสวนหย่อมที่มีไม้ดอกไม้ประดับนานาชนิดที่ถูกปลูกรวมกันไว้อย่างสวยงามลงตัว

เมษิตานั่งอ่านแฟ้มงานที่ถือติดมือมาด้วยเพื่อเป็นฆ่าเวลาระหว่างรอลูกค้า และเพียงครู่เดียวก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาจากทางด้านหลัง หญิงสาวจึงพับเก็บเอกสารในมือ จากนั้นจึงเลื่อนไปไปวางไว้ด้านข้างเพื่อเตรียมทักทายลูกค้าที่ตนกำลังรออยู่

ชายคนหนึ่งมาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะของเมษิตา ในขณะที่เธอนั่งแต่ผู้ชายคนนั้นยืน ดังนั้นเธอจึงเห็นแค่เพียงช่วงกลางลำตัวจนถึงช่วงอกของชายคนนั้นเท่านั้น แต่ถึงอย่างไรก็ตามร่างสูงนี้ก็คุ้นตาเสียเหลือเกิน อีกทั้งกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของผู้ชายที่โชยมาแตะที่ปลายจมูกของหญิงสาวก็ทำให้เธอมั่นใจทันทีว่าผู้ชายคนนี้เป็นใครไปไม่ได้นอกจาก...

“คุณอธิน” เมษิตาร้องเรียกชื่อของของเขาออกมาพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองหน้าของคนที่ยืนอยู่ข้างๆ