บทที่ 82 (ตอนจบ)

บทที่ 42

เมษิตาและนันทลียืนอยู่บนระเบียงบังกะโลหลังเล็กกะทัดรัดริมชายหาดที่หัวหิน บ้านหลังนี้เป็นบ้านพักหลังเดียวกับที่ทั้งสองเคยมาพักเมื่อคราวก่อน จะต่างกันอยู่นิดหนึ่งก็ตรงคนที่มาพักใจให้หายเศร้าในครั้งนี้ไม่ใช่นันทลี หากแต่เป็นเมษิตา การกลับมาพักที่สถานที่เดิมและเป็นสถานที่ที่เมษิตาได้พบกับอธินครั้งแรกด้วยแล้วนั้น ราวกับจะเป็นการตอกย้ำความทรงจำเก่าๆ ของหญิงสาวให้แจ่มชัดขึ้นมาอีกครา

นานร่วมเดือน ที่เมษิตาและอธินไม่ได้พบหน้ากัน แม้ว่าหญิงสาวจะปากแข็งว่าไม่ได้รัก ไม่ได้คิดถึงเขา แต่อย่างไรก็ตามความรู้สึกเหล่านั้นมันก็เต้นเร่าๆ และเผยตัวเองออกมาทางแววตาจนเพื่อนสนิทอย่างนันทลีมองเห็นชัดเจน

“บรรยากาศดีมากเลยนะเม” นันทลีเป็นผู้เอ่ยขึ้นก่อนเมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวเอาแต่เหม่อมองทะเลแล้วนิ่งเงียบ

“ใช่ ทะเลก็ยังสวยเหมือนเคย” เมษิตาตอบเบาๆ

“ทะเลไม่เคยเปลี่ยน แต่ใจคนสิเปลี่ยนได้ทุกเวลา ครั้งก่อนที่เมพาลีมาที่นี่ ลีมาพร้อมกับเจ็บปวดและผิดหวังแต่วันนี้ลีไม่เหมือนเดิมแล้วนะ” นันทลีหันหน้าไปมองเพื่อนแล้วยิ้มอย่างสดใส เพราะบทเรียนความรักหลายครั้งที่ผ่านมาสอนให้เธอเข้มแข็งและเข้าใจมันมากขึ้น

“เมดีใจนะที่เห็นลียิ้มได้อีกครั้ง นานแค่ไหนแล้วนะที่เมไม่ได้เห็นรอยยิ้มแบบนี้ของลี”

“แต่ลีไม่ดีใจเลยที่วันนี้เพื่อนรักของลีทำหน้าแบบนี้” นันทลีกล่าวพลางแกล้งทำหน้าเหี่ยวๆ ล้อเลียนเพื่อน

เมษิตายิ้มแห้งๆ ให้กับนันทลีแล้วหันหน้าเข้าหาทะเลอีกครั้ง ก่อนจะทอดถอนใจออกมาอย่างเนือยๆ

“ไม่รู้ว่าป่านนี้คุณอธินจะเป็นยังไงบ้างนะ” จู่ๆ นันทลีก็ก็เอ่ยชื่อของผู้ชายคนที่เป็นสาเหตุทำให้เพื่อนของเธอมีแววตาเศร้าสร้อยเช่นนี้ขึ้นมา

“ลีจะไปพูดถึงเขาทำไม เขาจะเป็นยังไงมันก็เรื่องของเขาสิ หรือว่าลียังรัก ยังรอเขาอยู่” เมษิตาเอ่ยถามเสียงเบาหวิว เมื่อถามออกไปแล้วเจ้าตัวก็กลัวกับคำตอบที่จะได้รับเหลือเกิน เธอกลัวว่าเพื่อนคนนี้จะยังไม่เลิกรักผู้ชายคนนั้น เหมือนที่เธอก็ยังทำใจให้ลืมเขาไม่ได้แม้สักวินาที

“ลีไม่ได้รักคุณอธินแล้ว ตอนนี้ลีมีแฟนแล้วนะ เขาเป็นคนน่ารักแล้วก็รักลีมากด้วย” นันทลทีเล่าด้วยดวงตาที่เปล่งประกายแห่งความสุขออกมาจนล้น

“หืม” เมษิตาประหลาดใจกับข่าวใหม่ที่ได้ยิน

“ลีมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมเมไม่เห็นรู้เรื่องเลย แล้วเขาเป็นใคร เมรู้จักหรือเปล่า” เมษิตาเริ่มตื่นเต้นระคนอยากรู้ขึ้นมาทันทีว่าผู้ชายคนไหนกันหนอที่ทำให้เพื่อนรักของเธอกลับมามีแววตาสุกใสราวกับดวงดาวได้อีกครั้ง

“คนนี้เมก็รู้จัก แต่ถ้าลีบอกไปแล้ว เมห้ามตกใจนะ”

เมษิตาพยักหน้าแล้วจ้องหน้าเพื่อนสาวรอคอยคำตอบ

“คุณปราบดาไง” บอกออกไปแล้วนันทลีก็ได้แต่ก้มหน้าอายเพื่อน

เมษิตาประหลาดใจมากที่จู่ๆ ก็รู้ว่านันทลีตกลงปลงใจคบกับปราบดา โดยที่เธอไม่ระแคะระคายเรื่องนี้มาก่อนเลย

“คุณปราบเขาขอขอโอกาสจากลี ลีเห็นว่าเขาไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไร ก็เลยลองให้โอกาสเขาดูสักครั้ง แต่จะว่าเป็นการให้โอกาสเขาฝ่ายเดียวมันก็เชิงหรอก มันเหมือนกับลีได้ให้โอกาสตัวเองได้ทำความรู้จักกับคนดีๆ คนนึงด้วยเหมือนกัน และการตัดสินใจในวันนั้นก็ไม่ทำให้ลีผิดหวังเลย คุณปราบเขาเป็นคนดี รักลี เทคแคร์ลีดีมากๆ ลีอยากให้เมลองให้โอกาสตัวเองดูบ้างนะ” นันทลีกล่าวพลางดึงมือเมษิตามาบีบเบาๆ ราวกับต้องการส่งผ่านกำลังใจและความเข้มแข็งของเธอในวันนี้ไปสู่เพื่อนรัก

เมษิตาหลบออกมาเดินเล่นที่ชายหาดคนเดียว ทะเล ทำไมใครๆ ก็หลงรักทะเลกันจังเลยนะ ทั้งที่ทะเลมันดูเวิ้งว้างกว้างใหญ่มองไปทางไหนก็มีแต่น้ำกับฟ้า สำหรับเมษิตา ทะเลกลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหงามากขึ้นทบเท่าทวีคูณ และยังจะเส้นขอบฟ้าที่มองเห็นอยู่ไกลลิบนั่นอีก เส้นขอบฟ้าที่ดูเหมือนว่าจะมีอยู่จริง แต่ยิ่งเข้าใกล้มันเท่าไหร่เส้นขอบฟ้านั้นก็ดูเหมือนจะยิ่งห่างไกลออกไปทุกที เส้นขอบฟ้าคงไม่มีอยู่จริงและเมื่อเทียบกับความรักที่เราไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตา นั่นยิ่งทำให้เราไม่มีทางรู้เลยว่าความรักนั้นมีอยู่จริงหรือไม่

“ขอผมเดินด้วยคนได้มั้ย” เสียงทุ้มที่คุ้นหูของใครคนหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง

เมษิตาชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเดินแล้วหยุดนิ่งอยู่กับที่ ไม่กล้าแม้แต่จะหันหน้าไปมองเจ้าของเสียงนั้นด้วยซ้ำ

“คุณจะไม่พูดอะไรกับผมสักคำเลยเหรอ”

คราวนี้ร่างบางที่หยุดนิ่งอยู่นั้นค่อยๆ กลับหลังหันมาเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงทุ้มที่อยู่ด้านหลัง แล้วเอ่ยทักทายอย่างชัดถ้อยชัดคำราวกับเป็นหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมอัตโนมัติเอาไว้

“สวัสดีค่ะคุณอธิน ไม่ได้เจอกันตั้งนาน สบายดีมั้ยคะ”

“ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ ช่วงนี้ผมป่วยทางใจ คิดถึงใครบางคนตลอดเวลา จนเวลากินไม่ได้นอน เวลานอนไม่ได้กิน” อธินตอบด้วยรอยยิ้ม ในเมื่อหญิงสาวกวนมาก่อน เขาก็นึกสนุกที่จะกวนกลับไปเช่นกัน

เมื่อสิ้นประโยคนั้นของอธิน เมษิตาก็กลับหลังหันและเตรียมจะก้าวเดินจากไปทันที แต่ก็ช้ากว่ามือแข็งแรงของคนข้างหลัง ที่เอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กๆ นั้นไว้เสียก่อน

“ปล่อยฉัน” เจ้าของข้อมือออกคำสั่งเสียงเรียบโดยไม่หันหลังกลับไปมอง

“ผมไม่ปล่อย จนกว่าคุณจะบอกผมว่าคุณโกรธผมเรื่องอะไร แล้วทำไมต้องหลบหน้าผมมานานร่วมเดือน” อธินกล่าวพลางเดินอ้อมไปยืนด้านหน้าเมษิตา แล้วใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่เอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กนั้นมากำไว้อีกข้างเพื่อเป็นการล็อคตัวเธอให้แน่นหนาขึ้นเป็นสองเท่า

“ปล่อยฉัน” เมษิตายังคงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบดังเดิม

“ผมบอกแล้วไงว่าผมจะไม่ปล่อยจนกว่าคุณจะบอกผมว่าคุณโกรธผมเรื่องอะไร หรือคุณโกรธที่ผมรักคุณ”

เมษิตารู้สึกร้อนวูบในทรวงอกขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำว่า รัก จากปากเขาอีกครั้ง

“รู้สึกว่าคุณจะพูดคำว่ารักง่ายเหลือเกินนะ” หญิงสาวอดที่จะประชดไม่ได้

“ก็ไม่เห็นยากตรงไหนเลย ผมรักคุณผมก็บอกว่าผมรักคุณ ผมรักคุณ ผมรักคุณ ผมรักคุณ...”

“พอแล้วคุณ” หญิงสาวดุเบาๆ แล้วก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม

อธินใจชื้นขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มจากหญิงสาวตรงหน้า เขาคิดว่ายังไงวันนี้เขาก็ต้องสมหวังแน่ๆ “เมื่อไหร่คุณจะยอมรับรักผมสักที คุณเห็นมั้ยว่าใครๆ เขาก็มีความสุขกันไปหมดแล้ว ดูอย่างคู่โน้นสิ”

เมษิตาหันไปมองยังทิศที่อธินชี้ให้ดูก็พบว่า นันทลีกำลังเดินจูงมือกับปราบดาอยู่ไกลๆ และเมื่ออธินโบกมือให้ ทั้งคู่ก็โบกมือตอบกลับมาอย่างมีความสุขเช่นกัน ภาพของเพื่อนรักทีกำลังมีความสุขก็พลอยทำให้เมษิตามีความสุขไปด้วย จนเผลอยิ้มจนตาหยีออกมาโดยไม่รู้ตัว

“พวกคุณรวมหัวกันหลอกฉันมาที่นี่ใช่มั้ย” เมษิตาเอ่ยถามเพราะพอจะมองสถานการณ์ออกขึ้นมารางๆ

“ผมอยากให้คุณมาที่นี่อีกครั้ง เพราะมันเป็นที่ที่เราพบกันครั้งแรก เป็นจุดเริ่มต้นของความรักของเรา” อธินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่ม จนคนฟังรู้สึกอบอุ่นไปถึงหัวใจ

“ใครรักคุณ อย่ามาคิดเองเออเอง” เมษิตากล่าวพลางก้มหน้าเพราะรู้สึกร้อนวูบวาบที่แก้มทั้งสองข้างและคิดว่าตอนนี้มันคงจะแดงยิ่งกว่าลูกเชอร์รี่ ดังนั้นเธอต้องรีบซ่อนมันไว้ก่อนที่ร่างสูงตรงหน้าจะมองเห็น

“แล้วคุณรู้มั้ยว่า ดากับพี่ธันว์ก็กำลังจะแต่งงานกัน แต่กว่าคุณสมบัติจะยอมยกดาให้พี่ธันว์ได้ต้องเรียกว่าหืดขึ้นคอกันเลย ก็เพราะวีรกรรมที่คุณทำเอาไว้” อธินพูดกลั้วหัวเราะ เมื่อนึกเหตุการณ์ที่เมษิตาบุกไปอาละวาดที่บ้านเขาในวันนั้น

“ไม่ต้องมาโยนความผิดให้ฉันเลยนะ ทั้งหมดมันเป็นเพราะคุณนั่นแหละ” หญิงสาวเถียงหน้าง้ำ

“โอเคครับ ผมยอมเป็นคนผิดเองก็ได้ ทีนี้เราจะรักกันได้หรือยังครับ” อธินยอมรับผิดแต่โดยดีแล้วทวงถามหาความรักหน้าตาเฉย

“คุณแน่ใจเหรอว่าคุณรักฉันจริงๆ” เมษิตาเอ่ยถามพร้อมกับเงยหน้าขึ้นประสานสายตาคมกริบของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างต้องการคำตอบแบบจริงจัง

“ผมแน่ใจตั้งแต่วันแรกที่เจอคุณแล้ว ให้โอกาสผมได้พิสูจน์ความรักที่ผมมีต่อคุณสักครั้งนะ”

เมษิตาจ้องลึกเข้าไปในแววตาแน่วแน่ของอธินแล้วกระหวัดคิดถึงคำพูดของนันทลี ที่พูดกับเธอบนบังกะโลเมื่อครู่นี้ว่า ‘ไม่ใช่เพียงให้โอกาสเขาฝ่ายเดียว แต่เป็นการให้โอกาสตัวเองด้วยเหมือนกัน’

“ฉันจะลองเสี่ยงดูอีกสักครั้งก็แล้วกัน แต่ถ้าคุณทำให้ฉันเสียใจ คุณโดนหนักแน่” เมษิตาขู่เขาด้วยน้ำเสียงแสนหวาน จนคนฟังหัวใจพองโต

“ผมรักคุณที่สุดในโลกเลย รักจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว” อธินกล่าวพลางรั้งร่างบางตรงหน้าเข้ามากอดไว้แนบอกเนิ่นนานจนเมษิตาต้องเป็นฝ่ายดันตัวเองออกมา

“ขอบคุณนะคะ” หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานกว่าที่เคย

“ขอบคุณผมเรื่องอะไร”

“หลายครั้งที่คุณช่วยฉันไว้แต่ฉันไม่เคยพูดคำว่า ‘ขอบคุณ’ กับคุณเลย และไม่เคยตอบแทนอะไรคุณเลย แล้วถ้าวันนี้ฉันจะตอบแทนคุณด้วยหัวใจของฉัน คุณจะยินดีรับไว้หรือเปล่า”

“คุณกำลังจะบอกผมว่า...”

“ฉันรักคุณ”

ความในใจที่เมษิตาเอ่ยออกมาทำให้อธินมีความสุขจนล้นหัวใจ เขารั้งร่างบางเข้ามากอดไว้แนบอกแล้วกระซิบเสียงแผ่ว

“ขอบคุณที่รักกันนะครับ ที่รักของผม”

The End