บทที่ 66

บทที่ 26

ที่โต๊ะอาหารบ้านนายสมบัติ ผู้เป็นประมุขของบ้านมีท่าทางอารมณ์ดีผิดปกติจนแพรวพรรณอดสงสัยไม่ได้ว่ามีเรื่องน่ายินดีอะไรถึงทำให้สามีวัยชราของตนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียวเช่นนี้ได้

“มีเรื่องน่ายินดีอะไรหรือคะคุณถึงได้ยิ้มไม่หุบ”

“ผมมีข่าวดี”

“ข่าวดีเรื่องอะไรคะ” แพรวพรรณเริ่มอยากรู้

“รอให้ดาลงมาก่อนแล้วผมค่อยบอกพร้อมกันทีเดียว” นายสมบัติบอกภรรยาสาวแล้วหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านฆ่าเวลาระหว่างรอบุตรสาว

สักครู่นวินดาก็เดินเข้ามานั่งประจำที่ที่โต๊ะอาหารแล้วกล่าวกับผู้เป็นบิดาอย่างเกรงใจว่า “ขอโทษนะคะคุณพ่อที่ต้องให้รอนาน”

“ไม่เป็นไรหรอกลูกดา” ผู้เป็นบิดารีบพับหนังสือพิม์แล้ววางลงด้านข้างทันที “พ่อมีข่าวดีจะบอกด้วยนะ” นายสมบัติกล่าวหน้าบ้าน

นวินดาทำท่าประหลาดใจเพราะนึกไม่ออกจริงๆ ว่าจะมีข่าวดีเรื่องอะไร

“เช้านี้คุณหญิงนลินีโทร. มาบอกพ่อว่าหาฤกษ์แต่งงานให้ลูกได้แล้ว อีกสองเดือน ให้หนูเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวไว้ได้เลยน”

“ทำไมเร็วนักล่ะคะคุณพ่อ” นวินดาตกใจ

“นั่นสิคะทำไมต้องรีบแต่งขนาดนี้ด้วยคะ!?” ดูเหมือนแพรวพรรณจะตกใจมากกว่าว่าที่เจ้าสาวตัวจริงเสียอีก

“เอ๊า เป็นอะไรไปกันทั้งคู่น่ะ ตกใจอะไรกันฮ่ะ” นายสมบัติร้องถามพลางหัวเราะเสียงดังลั่นห้องอย่างขบขันที่เห็นทั้งบุตรสาวและภรรยาสาวมีอาการตกตะลึงโดยพร้อมเพรียงกันเช่นนี้

“มันเร็วเกินไปค่ะคุณพ่อ ดายังไม่พร้อม ดายังไม่อยากแต่งงานตอนนี้ค่ะ” บุตรสาวผู้เคยอยู่ในโอวาสของบิดามาตลอดกลั้นใจพูดออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“นั่นสิคะ คุณดากับคุณอธินยังรู้จักกันน้อยเกินไป คุณแน่ใจหรือคะว่าเขาจะดีพอสำหรับคุณดา” ราวกับแม่เลี้ยงจะพยายามกางปีกปกป้องลูกเลี้ยงอย่างเต็มที่หากแต่ความจริงแล้วเธอกำลังยื้อเวลาให้ตัวเองต่างหาก แพรวพรรณบอกกับตัวเองว่าเธอต้องรีบลงมือก่อนที่อธินจะหลุดมือเธอไปอีกครั้ง

“ไม่ต้องห่วงหรอกคุณแพรว ก่อนที่ผมจะยกลูกสาวของผมให้ใครน่ะ ผมก็ต้องมั่นใจสิว่าเขาต้องดีพอที่ผมจะฝากชีวิตของลูกสาวผมไว้กับเขาได้ ลูกสาวผมทั้งคนนะ ผมไม่ยกให้ใครสุ่มสีสุ่มห้าหรอก”

“เลื่อนออกไปก่อนไม่ได้เหรอคะ” นวินดาต่อรอง

นายสมบัติหุบยิ้มทันทีแล้วกล่าวกับบุตรสาวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “พ่อเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้ทำตามที่พ่อบอกแล้วทุกอย่างจะดีเอง นี่พ่ออุตสาห์หาคนที่ดีทั้งฐานะและหน้าตาให้ลูกแล้วนะ หรือลูกอยากจะแต่งงานกับวีรชาติลูกชายของเสี่ยธงชัยเพื่อนพ่อล่ะฮึ”

“ไม่นะคะคุณพ่อ!” นวินดาปฏิเสธเสียงหลงทันทีและน้ำตาก็พาลจะไหลเพียงแค่คิดว่าจะต้องแต่งงานกับอาตี๋อ้วนเตี้ย หน้าตาพาเข้าวัดเข้าวาไม่ได้แถมยังมีนิสัยคุยโวโอ้อวดอีกต่างหาก

“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องแต่งงานกับลูกชายคุณหญิงนลินีตามที่พ่อบอก” นายสมบัติออกคำสั่ง

นวินดาจนด้วยคำพูดจึงได้แต่เก็บกั้นความรู้สึกอึดอัดใจนี้ไว้ในอกแต่เพียงผู้เดียว หญิงสาวยังไม่อยากแต่งงานจนกว่าเธอจะรู้ใจตัวเองว่าความรู้สึกที่เธอมีต่ออธินนั้นมันคือความรักจริงๆ หรือไม่และโดยเฉพาะอย่างยิ่งเธอเองก็รู้อยู่เต็มอกว่าอธินมีเมษิตาอยู่แล้วทั้งคน ดังนั้นเธอจึงไม่ใจร้ายพอที่จะทำร้ายจิตใจผู้หญิงด้วยกันได้

ธันวาเกษมก้าวเข้ามาภายในร้านกาแฟเล็กๆ แห่งหนึ่งในยามบ่ายแล้วกวาดตามองหาหญิงสาวที่เป็นผู้นัดให้เขามาพบในวันนี้ เมื่อเห็นคนที่กำลังมองหาชายหนุ่มจึงตรงดิ่งเข้าไปหาเธอทันที

“ขอโทษนะครับคุณดาที่ผมมาช้า พอดีประชุมติดพัน” ชายหนุ่มกล่าวขณะหย่อนกายลงนั่งที่เก้าอี้ว่างฝั่งตรงกันกูมกับนวินดา “นี่ก็รีบแทบแย่กลัวว่าคุณดาจะรอนาน”

“ดาต่างหากล่ะคะที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษพี่ธันว์ที่ต้องรบกวนเวลางานของพี่”

“ไม่เลยครับ ไม่ได้รบกวนอะไรเลย” ธันวาเกษมรีบบอกด้วยเกรงว่าหญิงสาวตรงหน้าจะคิดมาก

“พี่ธันว์อย่าเรียกดาว่าคุณดาเลยนะคะ เรียกดาว่าดาเฉยๆ เหมือนที่พี่ธินเรียกดีกว่านะคะ” คำว่า พี่ธิน จากปากนวินดาทำให้ธันวาเกษมรู้สึกอิจฉาน้องชายขึ้นมาได้อย่างไม่ได้ตั้งใจ

“แล้วก็ไม่ต้องพูดแทนตัวเองว่าผมแล้วนะคะ แทนตัวเองว่า พี่ เหมือนเมื่อก่อนดีกว่า” นวินดากล่าวด้วยรอยยิ้มที่สะกดสายตาธันวาเกษมให้ตรึงไว้ที่ใบหน้าหวานตรงหน้าอย่างไม่อาจละสายตาไปไหนได้

“ว่าแต่คุณดา เอ้อ...ดา มีธุระอะไรจะคุยกับผม เอ้อ...พี่ เหรอครับ” ธันวาเกษมพูดติดขัดอย่างที่ไม่ชินกับสรรพนามใหม่

“เรื่องงานแต่งงานของดากับพี่ธินน่ะค่ะ” หญิงสาวมีท่าทีลำบากใจที่จะเอ่ย

ธันวาเกษมหน้าเจื่อนไปนิดหนึ่งเมื่อนวินดาเอ่ยถึงเรื่องแต่งงาน “ดามีอะไรจะให้พี่ช่วยก็บอกพี่ได้เลยนะครับ งานแต่งงานของน้องพี่ทั้งคนพี่คนนี้ยินดีช่วยอย่างเต็มที่อยู่แล้ว” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับพยายามซ่อนความรู้สึกเจ็บแปลบที่มีในหัวใจไว้ไม่ให้มันแสดงตัวออกมาให้หญิงสาวตรงหน้าได้รับรู้

“ดาไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี” นวินดาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะกล่าวต่อไปว่า “ดาพูดตรงๆ นะคะพี่ธันว์ คือว่าดา...ดายังไม่พร้อมที่จะแต่งงานกับพี่ธินในตอนนี้ค่ะ” ในที่สุดนวินดาก็ปลดปล่อยสิ่งที่อัดอั้นอยู่ภายในใจออกมาจนได้

ธันวาเกษมแอบดีใจขึ้นมาแวบหนึ่งเพราะคิดว่าตนยังพอจะมีหวังในตัวนวินดาอยู่บ้างแต่แล้วความสงสัยก็เข้ามาแทนที่ในวินาทีต่อมา “แล้วทำไมดาไม่บอกคุณพ่อดาล่ะครับ”

“ดาบอกคุณพ่อไปแล้วค่ะ แต่ท่านไม่ฟังอะไรเลย ท่านจะให้ดาแต่งงานกับพี่ธินตามฤกษ์ที่คุณแม่พี่ธันว์หามาให้ท่าเดียวเลยค่ะ” นวินดาเบือนหน้าออกไปทางด้านนอกร้านแล้วกระพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่หยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาคลอเต็มหน่วยตาทั้งสองข้างแล้วหันกลับมาพูดกับธันวาเกษมต่อว่า “พี่ธันว์จะให้ดาแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักเลยสักนิดได้ยังไงล่ะคะ มิหนำซ้ำพี่ธินยังมีคนรักอยู่แล้วอีกด้วย ดาเคยเจอคุณเมแล้วครั้งนึง คุณเมเธอเป็นคนน่ารัก ดาทำร้ายเธอไม่ได้หรอกค่ะ”

“ใจเย็นๆ นะครับ” ธันวาเกษมพูดพลางส่งผ้าเช็ดหน้าให้หญิงสาวเมื่อเห็นว่าหยาดน้ำตาที่เจ้าตัวพยายามสกัดกั้นเอาไว้ไหลริ้วลงมาตามแก้มนวลปลั่งทั้งสองข้าง

“ดาไม่รู้จะทำยังไงดีค่ะพี่ธันว์ ดาบอกคุณพ่อไปแล้วท่านก็ไม่ฟังดาเลย ดาไม่รู้จะปรึกษาใครจริงๆ ค่ะ” ยิ่งพูดน้ำตาของหญิงสาวก็ยิ่งไหล

“แล้วดาจะให้พี่ช่วยยังไงล่ะครับ” ธันวาเกษมถามอย่างคิดไม่ออกจริงๆ ว่าเขาจะสามารถช่วยเธอได้อย่างไร

“พี่ธันว์แค่รับฟังดาก็พอค่ะ ที่ดานัดพี่ธันว์มาวันนี้ ดาแค่เพียงอยากมีใครสักคนที่ดาจะพูดคุย จะปรึกษาเรื่องนี้ได้บ้างเท่านั้นเอง” นวินดาเว้นจังหวะเพื่อใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนเดิมซับน้ำตาให้ตัวเองอีกครั้งแล้วพูดต่อว่า “ดาไม่ค่อยมีเพื่อนค่ะเพื่อนคนเดียวที่ดามีในเมืองไทยก็คือธาร แต่ธารก็ไม่ค่อยว่าง ดาเลยไม่รู้จะปรึกษาเรื่องนี้กับใคร”

ธันวาเกษมเข้าใจข้อนี้ดีเพราะแม้แต่เขาซึ่งเป็นพี่ชายแท้ๆ ที่อยู่ใต้ชายคาเดียวกันยังแทบไม่ได้เจอหน้าน้องสาวเลย “เอาอย่างนี้นะครับ ดาใจเย็นๆ ก่อน พี่รับปากว่าพี่จะช่วยดาหาทางออกให้กับเรื่องนี้เอง พี่สัญญา” ธันวาเกษมกล่าวด้วยแววตามุ่งมั่นที่จะช่วยปัดเป่าเรื่องทุกข์ใจให้หญิงสาวตรงหน้าอย่างจริงจังและจริงใจ

นวินดาเอื้อมมือเรียวไปกุมมือหนาของธันวาเกษมไว้แน่นอย่างรู้สึกขอบคุณอย่างลืมตัว “ขอบคุณพี่ธันว์มากค่ะ ขอบคุณจริงๆ ถ้าไม่มีพี่ธันว์ดาก็เหมือนตัวคนเดียว ดาไม่มีใครเลยจริงๆ ค่ะ”

ธันวาเกษมตกใจในวินาทีแรก แต่แล้วในวินาทีต่อมาเขาก็ใช้มืออีกข้างวางทับมือเรียวของนวินดาที่กุมมือของเขาอยู่พลางสบตาแล้วบอกอย่างหนักแน่นว่า “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นขอให้จำไว้ว่าดาจะมีพี่อยู่เคียงข้างดาเสมอนะครับ พี่จะช่วยดาเอง พี่สัญญา”

แม้ว่าท้ายที่สุดแล้วเรื่องของธันวาเกษมและนวินดาจะไม่มีวันเป็นไปได้อย่างที่ชายหนุ่มแอบหวังก็ตาม แต่เขาก็ยินดีที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้ผู้หญิงที่เขารักได้มีความสุข เขาอยากเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของเธอมากกว่าจะได้เห็นใบหน้าที่นองด้วยน้ำตาเช่นตอนนี้

นวินดารู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาทันทีที่รู้ว่าเธอไม่ได้เผชิญปัญหาอย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไป สองมือประสานกันเนิ่นนานจนฝ่ายหญิงเริ่มรู้สึกตัวว่าไม่เหมาะสม จึงเป็นฝ่ายชักมือออกด้วยความเก้อเขิน ฝ่ายชายก็ชักมือกลับด้วยอาการเดียวกัน