บทที่ 64

บทที่ 24

อธินถูกปล่อยทิ้งไว้ในห้องรับแขกเพียงลำพังอยู่ นานจนเบื่อ ครั้นพอจะโผล่หน้าเข้าไปช่วยเมษิตาทำกับข้าวในครัวก็ถูกตะเพิดออกมาแทบไม่ทัน เมื่อไม่มีอะไรทำเขาจึงเดินสำรวจบ้านเพื่อเป็นการฆ่าเวลา ชายหนุ่มเดินจับโน่นจับนี่ดูไปเรื่อยเปื่อย สิ่งหนึ่งที่เขาสังเกตเห็นว่าบ้านนี้มีมากที่สุดคือรูปถ่าย ซึ่งจะมีกรอบรูปบานเล็กบานน้อยวางไว้ตามหลังตู้โชว์และโต๊ะต่างๆ หลายบาน อีกทั้งรูปบานใหญ่ที่แขวนไว้ตามผนังอีก นอกจากจะเป็นรูปครอบครัวซึ่งมีกันสามคนพ่อ แม่ ลูกแล้วที่เหลือก็จะเป็นรูปคู่ของเมษิตากับนันทลีในช่วงวัยต่างๆ ตั้งแต่เด็กจนโต ซึ่งเป็นเครื่องบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าหญิงสาวสองคนนี้รู้จักกันมานานและรักกันมากเพียงใด

อธินเดินสำรวจไปทั่วบ้านอย่างถือวิสาสะ จนกระทั่งเหลือบไปเห็นอัลบั้มรูปเก่าๆ อัลบั้มหนึ่งวางซุกไว้หลังกรอบรูปบานหนึ่งเขาจึงเอื้อมมือไปหยิบมันออกมา จากความตั้งใจแรกคือต้องการหยิบออกมาวางไว้ในที่ๆ ควรเก็บ เพราะคิดว่าเจ้าของบ้านคงจะซุกไว้จนลืม แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงทำให้เขาอดใจไม่ได้ที่จะเปิดอัลบั้มรูปนั้นดู

อธินพลิกดูทีละรูปและมาสะดุดกับหน้าหนึ่งซึ่งมีความหนามากกว่าหน้าอื่นๆ เขาจึงแง้มดูซึ่งปรากฏว่าในนั้นได้แทรกรูปถ่ายอีกใบหนึ่งไว้ เขาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งว่าสมควรจะดึงมันออกมาหรือไม่แต่สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจดึงมันออกมาเพราะคิดว่าอาจจะเป็นรูปตลกๆ ซึ่งเมษิตาซ่อนไว้และเผื่อว่าเขาจะเอามันไปล้อเลียนเธอเล่นได้บ้าง

เมื่อรูปถ่ายใบที่ถูกซ่อนไว้เผยตัวออกมาแก่สายตายของอธิน เขาถึงกับอึ้งอย่างคาดไม่ถึงเพราะมันเป็นรูปคู่ของเมษิตากับอรรถพลที่ถ่ายในวันเกิดของเมษิตานั่นเอง

‘นี่มันนายอรรถพลแฟนยัยธารนี่ !?’

อธินเพ่งมองรูปถ่ายนั้นอีกครั้งจึงเห็นว่าที่หน้าเค้กเขียนว่า ‘Happy Birthday to May, my dear’ นั่นก็ชัดเจนแล้วว่าหนุ่มสาวในรูปต้องเป็นคนรักกัน และของอีกสิ่งหนึ่งในรูปถ่ายใบนั้นที่ทำให้อธินเข้าใจอะไรๆ ได้มากขึ้นคือ สร้อยคอ ที่อรรถพลกำลังบรรจงสวมให้เมษิตา ซึ่งเขามั่นใจว่าเป็นสร้อยเส้นเดียวกันกับสร้อยของเมษิตาที่ถูกเขายึดไว้

‘คุณเม...คุณกับนายอรรถพลรู้จักกันแต่ทำไมในวันงานเปิดตัวโรงแรมที่หัวหินคุณสองคนถึงได้ทำเหมือนไม่รู้จักกัน...นี่มันอะไรกัน...คุณมีความลับอะไรที่ปิดบังผมอยู่?’

อธินรีบวางอัลบั้มรูปในมือลงทันทีที่ได้ยินเสียงเมษิตาเดินออกมา จากห้องครัว คำถามมากมายผุดขึ้นในหัว จนเจ้าตัวไม่รู้ว่าควรจะจัดการกับมันอย่างไร เขาควรถามเธอไปตามตรงว่าเธอกับอรรถพลนั้นมีความสัมพันธ์กันแบบไหน เป็นแค่เพื่อนหรือเป็นคนรักอย่างที่เขาปักใจเชื่อจนเกินครึ่งไปแล้ว หรือเขาควรจะเก็บความสงสัยนี้เอาไว้แล้วสืบหาความจริงด้วยตัวเอง ชายหนุ่มสลัดความคิดต่างๆ นานาเหล่านั้นทิ้งแล้วรีบปรับสีหน้าและอารมณ์ให้เป็นปกติก่อนที่จะเดินไปหาเมษิตาที่โต๊ะอาหาร

“ไปทำอะไรตรงนั้นน่ะคุณ” ผู้เป็นเจ้าของบ้านถาม

“ก็เดินดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย แล้วก็เจอความลับของคุณด้วย” อธินตอบพร้อมกับจ้องตาเมษิตาราวกับต้องการค้นหาพิรุธในแววตาใสๆ คู่นั้นของเธอ

“ความลับอะไร” เมษิตาถามอย่างไม่เข้าใจ

“คุณซ่อนอะไรไว้ล่ะ” ชายหนุ่มยังคงรุกต่อ

“คุณอย่ามาพูดจาไร้สาระนะ ฉันไม่มีความลับอะไรทั้งนั้น” หญิงสาวไม่สบอารมณ์เมื่อถูกรุกราวกับว่าเธอเป็นผู้ต้องหาคดีอะไรสักอย่าง “รีบๆ กินสิจะได้รีบกลับ”

“คืนนี้ผมขอค้างที่นี่ได้มั้ย ผมไม่อยากขับรถฝ่าสายฝนตอนดึกๆ แบบนี้” อธินแกล้งยั่ว

“จะบ้าเหรอ! คุณเป็นผู้ชายนะ จะมาค้างคืนบ้านสาวโสดอย่างฉันสองต่อสองได้ยังไงกัน เดี๋ยวชาวบ้านแถวนี้ก็เมาท์ฉันแย่หรอก” หญิงสาวเจ้าของบ้านไม่ยอม

อธินมองหน้าเมษิตาอย่างพิจารณาแล้วพูดว่า “ความจริงคุณก็หน้าตาดีนะ ไม่น่าเชื่อว่าจะยังโสด ผมถามจริงๆ เถอะว่าคุณยังไม่มีแฟนจริงเหรอ” ชายหนุ่มตั้งคำถามเพื่อหาคำตอบให้กับสิ่งที่เขากำลังสงสัย

“ผู้หญิงสวยแต่โสดมีถมเถไปไม่เห็นจะแปลกตรงไหนเลย” เมษิตาพยายามระงับอารมณ์เมื่อถูกรุกล้ำถึงเรื่องส่วนตัว

“แล้วคุณเคยมีแฟนหรือเปล่า” อธินยังคงรุกต่อ

“ฉันจะเคยมีแฟนหรือไม่เคยมีแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณไม่ทราบ” เมษิตาเริ่มไม่พอใจมากขึ้นเมื่อถูกตั้งคำถามที่ล้ำเส้นของความเป็นส่วนตัวมากจนเกินไป

“ผมก็แค่อยากถามให้แน่ใจเพราะถ้าคุณยังไม่มีแฟนผมก็จะ...” อธินเว้นจังหวะนิดหนึ่งแล้วแกล้งส่งสายตาหวานซึ้งให้ “...จะจีบคุณยังไงล่ะคร้าบ” ชายหนุ่มยังคงหน้าระรื่นผิดกับคู่สนทนาที่เริ่มเพิ่มดีกรีความโมโหขึ้นเรื่อยๆ

“อย่ามาล้อเล่นกับฉันแบบนี้นะ ฉันไม่ชอบ!” เมษิตาตบโต๊ะดังปังแล้วจ้องหน้าชายหนุ่มร่วมโต๊ะราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ หญิงสาวสาปส่งความรักมาตั้งแต่ครั้งที่อกหักจากอรรถพลเมื่อสองปีก่อน ในความรู้สึกของเธอนั้นความรักเป็นเหมือนน้ำผึ้งอาบยาพิษ แม้แรกที่ได้ลิ้มรสจะรู้สึกหวานหอมแต่เมื่อนานวันมันกลับกลายเป็นยาพิษชนิดร้ายแรงที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหวมาแล้วครั้งหนึ่ง และนับตั้งแต่นั้นเธอก็บอกตัวเองว่าจะยอมให้ยอมให้คำว่า ความรัก มาเฉียดเข้าใกล้หัวใจเธอได้อีกเป็นอันขาด

“อะไรกันคุณ ผมก็แค่ล้อเล่นนิดเดียวไม่เห็นต้องโกรธจริงจังขนาดนี้เลย” อธินตกใจกับท่าทีขึงขังของเมษิตา “ผมว่าคุณต้องมีความลับ ความหลังอะไรซ่อนอยู่แน่ๆ เพราะครั้งก่อนที่ผมถามคุณเรื่องแฟน เรื่องความรัก คุณก็โมโหผมแบบนี้แหละ” ชายหนุ่มตั้งข้อสังเกต

“หยุดเดาอะไรมั่วๆ ได้แล้ว แล้วก็เชิญคุณกลับบ้านไปได้แล้ว” เมษิตาชี้นิ้วไปยังประตูด้วยแววตากราดเกรี้ยว

“ถ้ามันไม่มีอะไรจริงๆ แล้วทำไมคุณต้องโกรธขนาดนี้”

“ฉันไม่ได้โกรธ!” หญิงสาวปฏิเสธอย่างค้านกับกิริยาที่แสดงออกมา

“ก็อาการคุณมันฟ้องว่าคุณกำลังโกรธ คุณกำลังซ่อนความลับอะไรเอาไว้ใช่มั้ย” อธินถามย้ำ

“นี่คุณจะมาคาดคั้นเอาอะไรจากฉัน ถ้าขืนคุณยังพูดไม่รู้เรื่องอยู่อย่างนี้ก็เชิญคุณออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ ออกไป๊!” เมษิตาออกปากไล่อย่างสุดจะทน

“อะไรกันคุณ ผมยังไม่ได้ทานข้าวเลยนะ” ชายหนุ่มพยามเปลี่ยนบทสนทนาเพื่อดึงอารมณ์ของเมษิตาให้เบาลงแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผล

“ไม่ต้องกงต้องกินมันแล้ว เชิญคุณออกจากบ้านฉันไปเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับคุณ”

“ผมกลับก็ได้ แต่ผมต้องรู้ให้ได้ว่าสิ่งที่คุณกำลังปิดบังผมอยู่นั้นมันคืออะไร” อธินกล่าวทิ้งท้ายแล้วเดินออกจากบ้านไปทันทีที่กล่าวจบ ชายหนุ่มตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าที่เขากำลังกระวนกระวายอยากรู้เรื่องของเมษิตากับอรรถพลอยู่ในขณะนี้เป็นเพราะว่าเขาเป็นห่วงน้องสาวหรือเขากำลังหึงเมษิตาอยู่กันแน่

เมษิตายืนมองแสงไฟท้ายรถของอธินหายลับไปในม่านฝนอยู่ที่หน้าประตูบ้าน แม้ว่าใจจริงแล้วหญิงสาวจะเป็นห่วงไม่อยากให้เขาขับรถออกไปในขณะที่ฝนยังคงกระหน่ำลงมาอย่างหนักเช่นนี้ก็ตาม ‘ฉันขอโทษนะคุณอธิน แต่ก็ช่วยไม่ได้เพราะคุณอยากมายั่วโมโหฉันก่อนและอีกอย่างคุณก็ล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวของฉันมากเกินไป’

หญิงสาวเจ้าของบ้านปิดประตูหน้าต่างบ้านแล้วเดินไปยังโต๊ะอาหารเพื่อที่จะเก็บสำรับที่ยังไม่พร่องเลยแม้แต่คำเดียว แต่จังหวะที่เดินผ่านตู้โชว์นั้นเมษิตาก็เหลือบไปเห็นอัลบั้มรูปเก่าๆ อันหนึ่งวางอยู่ในตำแหน่งที่มองเห็นชัดเจน เธอจึงก้าวเข้าไปหยิบดู ‘อัลบั้มนี้มาวางอยู่ตรงนี้ได้ยังไง!?’

เมษิตาใจหายวูบเมื่อเห็นรูปถ่ายคู่ของเธอกับอรรถพลโผล่ออกมาจากอัลบั้มจนเกินครึ่งใบ และเธอก็คิดออกขึ้นมาทันทีว่าคำถามแปลกๆ ของธินเมื่อครู่ต้องมาจากรูปถ่ายใบนี้แน่นอน แต่ที่หญิงสาวคิดไม่ออกในตอนนี้คืออธินจะรู้สึกอย่างไรที่ได้รู้ว่าเธอเคยเป็นคนรักของอรรถพล ผู้ชายที่กำลังพัวพันอยู่กับธารวารินทร์น้องสาวของเขา ‘คุณจะคิดยังไงก็ช่างคุณ’ เมษิตาบอกตัวเองอย่างนั้น แต่ส่วนลึกแล้วกลับรู้สึกกังวลใจอย่างบอกไม่ถูก ‘เป็นบ้าอะไรเมษิตา เขาจะคิดยังไงก็ช่างเขาสิ เขาไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับเธอสักหน่อย เธอจะไปแคร์ความรู้สึกของเขาทำไมกัน!’ หญิงสาวสลัดศีรษะอย่างแรงเพื่อขับไล่ความสับสนที่เกิดขึ้นในจิตใจ