บทที่ 81

บทที่ 41

เสียงกริ่งหน้าประตูคอนโดมิเนียมหรูกลางกรุงของนันทลีดังขึ้นในเวลาสามทุ่มเศษ เจ้าของห้องที่กำลังสาละวนอยู่กับการพอกครีมมาร์กหน้ารีบวางมือแล้ววิ่งไปส่องดูว่าใครที่มาหาเธอในยามที่ไม่คิดว่าจะมีใครมาหาอีกแล้วเช่นนี้ ภาพของเมษิตาที่ยื่นหน้าตึงอยู่หน้าประตูก็ทำให้เจ้าของห้องต้องทำใจดีสู้เสือแล้วกลั้นใจเปิดประตูให้เพื่อนเข้ามาข้างใน

“เมมีอะไรหรือเปล่า ถึงได้มาหาลีซะดึกเลย” นันทลีถามพลางใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ เพราะพอจะเดาได้ว่าน่าจะเป็นเพราะเหตุการณ์วุ่นๆ ที่ร้านอาหารเมื่อตอนหัวคำแน่นนอน ที่ให้เพื่อนรักมายืนหน้าตึงอยู่ที่หน้าห้องของเธอขณะนี้

“ลีทำแบบนั้นทำไม” เมษิตาเข้าประเด็นโดยไม่รีรอ แล้วเดินเลยเจ้าของห้องไปนั่งแหมะลงที่โซฟาตัวใหญ่นุ่มนิ่ม

“ทำอะไร?” เจ้าของห้องแกล้งตีหน้าซื่อไม่รู้เรื่องแล้วเดินตามไปนั่งข้างเพื่อน

“ไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้เรื่องเลยนะ เรื่องวันนี้เป็นแผนของลีใช่มั้ย ลีหลอกให้เมไปเจอกับคุณอธิน ลีทำแบบนั้นทำไม”

“ก็ลีอยากให้เมกับคุณอธินได้ปรับความเข้าใจกันนี่นา ในเมื่อคนสองคนรักกันแล้วทำไมถึงต้องหลบหน้ากันอย่างนี้ด้วยล่ะ” นันทลีพูดเสียงอ่อย

เมษิตาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ในขณะที่เธอพยายามจะหนีแต่นันทลีกลับพยายามดึงอธินเข้าหาเธอเสียนี่ “ลีทำแบบนี้ลีไม่เจ็บหรือไง ในเมื่อลีรักเขา”

“ลีหยุดรักเค้าตั้งแต่รู้ว่าเขาไม่ได้รักลีแล้ว คุณอธินเขารักเมนะ” นันทลีเอื้อมมือไปจับมือของเมษิตามาวางไว้บนหน้าตักของตนแล้วบีบเบาๆ

“หยุดรักไม่ได้แปลว่าไม่รักแล้วใช่มั้ยลี” เมษิตาถามย้ำ

นันทลีไม่ตอบรับหรือปฏิเสธแต่กลับพูดต่อไปว่า “ที่ลีหยุดรักคุณอธินในวันนี้เป็นเพราะลีไม่อยากทำร้ายตัวเอง ลีรู้ว่าการรักคนที่เขาไม่ได้เรารักมันเจ็บปวดและทรมานแค่ไหน ลีไม่อยากทรมานตัวเอง วันนี้ที่ลียอมถอนตัวออกมาเพราะลีเชื่อว่า สักวันลีจะเจอคนที่รักลีและลีก็พร้อมจะรักเขาจริงๆ เพราะฉะนั้นลีขอเก็บความรักของลีไว้รอคนๆ นั้นดีกว่า”

“ถ้าลียังรักเขาอยู่เมก็ทำร้ายจิตใจลีไม่ได้ เราเป็นเพื่อนกันนะลี ระหว่างผู้ชายกับเพื่อน ยังไงเมก็เลือกเพื่อนก่อนอยู่แล้ว” เมษิตามองหน้าเพื่อนแล้วน้ำตาพาลจะไหลออกมาเสียดื้อๆ

“แต่การที่เห็นเมเป็นแบบนี้ มันก็ไม่ได้ทำให้ลีมีความสุขเลยนะ ลีขอร้อง ทำตามหัวใจตัวเองเถอะนะเม” นันทลีเขย่ามือมือเพื่อนเบาๆ อย่างเร่งเร้าขอคำตอบ

เมษิตาครุ่นคิด นิ่งนานแล้วพยักหน้าให้เพื่อนเบาๆ “เมขอเวลาสักพักก็แล้วกันนะลี”

นันทลียิ้มดีใจที่เห็นว่าเมษิตาเริ่มใจอ่อนลงมากแล้ว

อธินยืนเหม่อมองแม่น้ำเจ้าพระยาที่ทอดตัวยาวอยู่ในความมืดมิดใต้สะพานแขวนแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นที่ๆ เขาเคยมากับเมษิตา แต่การมาครั้งนั้นเป็นการมาเพื่อทะเลาะกันและจบลงด้วยการบอกลาของหญิงสาว แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร เมื่อเขาขับรถหนีแพรวพรรณออกมาจากผับเมื่อสักครู่นี้ เขาถึงได้ขับรถตรงดิ่งมาที่นี่ ที่ๆ เขาเคยยืนกับเมษิตา

เมษิตาขับรถออกจากคอนโดมิเนียมของนันทลีแล้วพาตัวเองมาที่ใต้สะพานแขวนแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นที่ๆ อธินเคยพาเธอมา โดยมีความสับสนว้าวุ่นใจติดตามมาด้วยมากมาย หญิงสาวไม่รู้ว่าจะจัดการกับหัวใจตัวเองอย่างไรดี ทั้งที่นันทลีก็บอกอยู่ชัดเจนแล้วว่าเธอไม่ได้รักอธิอีกต่อไปแล้ว ทว่าแววตาของเพื่อนรักนั้นยังแฝงความเศร้าใจไว้อยู่มาก มากซะจนทำให้เมษิตาไม่กล้ารักอธินตามที่หัวใจต้องการ เมษิตาอาจต้องใช้เวลาเพื่อให้แน่ใจว่าเพื่อนรักของเธอจะลืมอธินได้หมดใจจริงๆ เธอจึงจะกล้ารักผู้ชายคนนั้นได้อย่างเต็มหัวใจ

ร่างสูงของอธินที่หันหน้าเข้าหาผืนแม่น้ำดำมืดกลับหลังหันเตรียมตัวจะกลับ แต่ก็ต้องชะงักงันเมื่อพบว่ามีหญิงสาวคุ้นหน้าคนหนึ่งยืนมองเขาอยู่ก่อนแล้ว

“คุณเม” อธินรีบเดินตรงเข้ามาหาเธอด้วยความดีใจ ที่ได้พบเธออีกครั้งราวปาฏิหาริย์

“ฉันไม่คิดว่าจะได้เจอคุณที่นี่” น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นแผ่วเบาราวจะปลิวไปกับสายลมพี่พัดมาเสียให้ได้

“เราบังเอิญเจอกันอยู่เรื่อยเลยนะครับ” อธินพยายามหาเรื่องคุย

“คุณจะกลับแล้วไม่ใช่เหรอ...เชิญสิ” เมษิตาเบี่ยงตัวเพื่อหลีกทางให้แก่เขา

“ทำไมคุณต้องรีบไล่ผมด้วยนะ คุยกันก่อนไม่ได้หรือไง”

“ก็ฉันเห็นว่าคุณจะกลับแล้วนี่”

อธินได้แต่ยืนนิ่งมองเมษิตาอยู่เงียบๆ ในขณะที่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ขยับกายไปไหนเช่นกัน คล้ายว่ามีความรู้สึกมากมายวิ่งวุ่นอยู่ภายในใจของทั้งคู่ แต่ก็ไม่รู้จะพูดมันออกมาได้อย่างไร ในที่สุดอธินก็เป็นฝ่ายพูดออกมาก่อน

“ผมต้องขอโทษคุณสำหรับเรื่องเมื่อตอนเย็นนี้ด้วย”

“ไม่ต้องขอโทษฉันหรอก ไม่ใช่ความผิดของคุณ เพื่อนฉันต่างหากที่เป็นคนเจ้ากี้เจ้าการ” เมษิตาตอบเสียงเรียบก่อนจะพูดต่อไปอีกว่า “ถ้าคุณยังไม่กลับก็ตามสบายนะ ฉันขอตัวกลับก่อน”

“เดี๋ยวก่อน”

หญิงสาวหยุดตามที่เสียงนั้นร้องเรียกและนิ่งเพื่อรอว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร

“แล้วเรื่องของเรา คุณจะว่ายังไง” อธินเอ่ยถามและรอคอยคำตอบด้วยดวงใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ เขาไม่ได้คาดหวังว่าเมษิตาจะตอบตกลงรับรักเขาในตอนนี้ เขาเพียงแค่คาดหวังว่าจะได้รับคำตอบที่ทำให้เขาพอจะมีความหวังบ้างก็เท่านั้นเอง

“ฉันบอกคุณไปแล้วไงว่าขอเวลาให้ฉันสักนิด แต่ถ้าคุณรอไม่ได้ก็ไม่เป็นไร” หญิงสาวยังคงตอบด้วยน้ำเสียงเรียบดังเดิม

“ตกลงครับ ผมจะรอ ไม่ว่าจะนานแค่ไหนผมก็จะรอ” อธินบอกอย่างหนักแน่น

นันทลีนั่งคอยปราบดาอยู่ที่ร้านอาหารร้านเดิมที่นัดเจอกันเมื่อคราวก่อน แต่แล้วหญิงสาวก็ต้องเป็นฝ่ายหงุดหงิดที่ถูกปล่อยให้รออยู่นานมาก นานจนเธอตัดสินใจกลับแต่ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่ปราบดาวิ่งหน้าตั้งเข้ามาพอดี

“คุณลีจะไปไหนครับ” ผู้ที่เพิ่งก้าวเข้ามาร้องถามเมื่อเห็นว่าหญิงสาวลุกขึ้นยืนแล้วสะพายกระเป๋าทำท่าเหมือนเตรียมตัวกลับ

“ฉันก็จะกลับแล้วน่ะสิ คุณเล่นปล่อยให้ฉันรอตั้งนานแบบนี้ใครจะไปทนไหว คนอย่างฉันไม่เคยต้องมานั่งรอใครนานๆ อย่างนี้สักครั้งเลยนะ” นันทลีต่อว่าเขาออกไปยืดยาว

“ผมขอโทษครับ นี่ผมก็รีบสุดๆ แล้วนะครับ ผมว่าคุณนั่งลงคุยกันก่อนนะ”

“ก็ได้ค่ะ คุณมีอะไรก็รีบๆ พูดมา” นันทลีพูดพลางทรุดกายลงนั่งที่เก้าอี้ดังเดิม

“ที่ผมมาช้าเพราะผมแวะไปซื้อไอ้นี่มาให้คุณไงครับ” พูดจบปราบดาก็ดึงช่อดอกกุหลาบสีแดงขนาดย่อมที่ซ่อนไว้ด้านหลังส่งให้หญิงสาว

นันทลีมองช่อดอกไม้นั้นด้วยความแปลกใจแล้วถามเพื่อความแน่ใจว่า “ให้ฉันเหรอ”

“ใช่ครับ ผมซื้อมาให้คุณ รับไว้นะครับ”

“เนื่องในโอกาสอะไรคะ” หญิงสาวสงสัยที่จู่ๆ ปราบดาก็ซื้อดอกไม้มาให้ทั้งที่ไม่ใช่วันพิเศษ

“เนื่องในโอกาสที่ผมจะบอกรักคุณไงครับ...ผมรักคุณนะครับ...รักตั้งแต่แรกพบ และจะรักตลอดไปตราบลมหายใจสุดท้ายของผม” ปราบดากลั้นใจพูดออกมาแล้วก็นิ่งรอดูปฏิกิริยาของนันทลีอย่างกล้าๆ กลัวๆ

นันทลีระบายยิ้มบนใบหน้าแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ จากนั้นจึงพูดว่า “บอกรักฉันแล้วทำไมต้องทำหน้าเหมือนกับทำอะไรผิดร้ายแรงอย่างนั้นด้วยล่ะคะ”

“ก็ผมไม่รู้ว่าถ้าบอกไปแล้ว คุณจะว่ายังไง” ปราบดาตอบเขินๆ

“คุณรักฉันจริงเหรอคะ” นันทลีแกล้งถามทั้งๆ ทีรู้อยู่แล้วว่าผู้ชายคนนี้รักเธอมาตลอด

“ผมไม่เคยแน่ใจอะไรเท่านี้มาก่อนเลย ผมขอให้คุณให้โอกาสผมได้รักคุณ ได้ดูแลคุณนะครับคุณลี ผมสัญญาว่าผมจะไม่มีวันทำให้คุณเสียใจ”

“ตกลงค่ะ ฉันจะลองให้โอกาสคุณ แล้วก็ให้โอกาสตัวเองสักครั้ง” นันทลีตอบรวดเร็วจนปราบดาแปลกใจ

“ทำไมคุณลีตกลงเร็วจังครับ”

“นี่คุณจะหาว่าฉันเป็นผู้หญิงใจง่ายเหรอ” นันทลียกช่อดอกไม้ขึ้นเตรียมจะฟาดคนพูดไม่คิดที่นั่งอยู่ตรงหน้า

“ไม่ใช่อย่างนั้น ผมเพียงแค่แปลกใจ เพราะผู้หญิงคนอื่นกว่าเขาจะรับรักผู้ชายได้นี่คิดกันสิบแปดตลบเลย” ปราบดารีบอธิบาย

“เรื่องของหัวใจ ฉันจะใช้หัวใจตัดสิน ใช้ความรู้สึกเป็นเครื่องวัด และคุณก็ทำให้ฉันรู้สึกมั่นใจที่จะให้โอกาสคุณและตัวเองอีกสักครั้ง”

“นี่ถ้าคุณเมคิดแบบคุณ เพื่อนผมมันก็คงไม่ต้องเศร้าอยู่อย่างทุกวันนี้” ปราบดาอดที่จะสงสารอธินไม่ได้

“ฉันว่าเรามาหาทางช่วยให้สองคนนี้ได้ลงเอยกันสักทีดีกว่า” นันทลีออกปาก เพราะเธอเองก็อยากเห็นเมษิตามีความสุขเช่นเดียวกัน

คู่รักข้าวใหม่ปลามันมองหน้ากันแล้วยิ้มให้กับแผนก่อการรักที่กำลังจะเกิดขึ้น