บทที่ 78

บทที่ 38

“ธารมีอะไรจะพูดกับผมอีกอย่างนั้นหรือครับ” อรรถพลหันกลับมาถาม

“คุณลืมอะไรไปหรือเปล่าคะ ลองคิดดูให้ดีสิคะ ว่าเรายังติดค้างอะไรกันอยู่” หญิงสาวกล่าวอย่างท้าทาย

“เรามีอะไรติดค้างกันอยู่อย่างนั้นเหรอครับ” คนถูกถามแกล้งทำไก๋ ตีหน้าซื่อไม่รู้เรื่อง

“เงินห้าล้านบาทที่คุณขอยืมธารไปลงทุนไงคะ จำได้หรือเปล่า” ธารวารินทร์เหยียดยิ้มแบบหยันๆ

“อ่อ นี่...นี่ ธารกลัวว่าผมจะโกงเหรอ คนอย่างผมไม่เคยโกงใครอยู่แล้ว” อรรถพลพูดอึกๆ อักๆ เพราะถ้าจะให้เขาหาเงินห้าล้านบาทมาคืนให้ตอนนี้เขาก็ไม่มีปัญญามามาให้หรอก เพราะลำพังหนี้ในบ่อนเขาก็ต้องคอยหลบเจ้าหนี้จนหัวซุกหัวซุนอยู่จนทุกวันนี้

“ก็ไหนๆ เราก็จะจบกันอยู่แล้ว ธารก็ไม่อยากให้มีอะไรติดค้างกัน เพราะธารเองก็ไม่อยากมาเจอกับคุณบ่อยๆ เดี๋ยวสาวๆ ของคุณจะมาฉีกอกธาร” ธารวารินทร์อดที่จะประชดออกมาไม่ได้

เมื่อถูกขู่เรื่องเงินทำให้อรรถพลถึงกับทำหน้าเครียดและเปลี่ยนเป็นฉุนเฉียว ชายเจ้าสำอางร่างสูง ทว่าผอมบางก้าวเข้ามาประชิดตัวธารวารินทร์แล้วใช้สองมือใหญ่ของตนบีบต้นแขนสองข้างของธารวารินทร์นไว้แน่น และบีบแรงขึ้นๆ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวทำหน้าเหยเก

“คุณอย่าบีบบังคับให้ผมต้องทำอะไรที่ผมไม่อยากทำนะคุณธาร คุณยังรู้จักคนอย่างผมน้อยเกินไป กล้าทวงเงินผมเหรอ เก่งนักใช่มั้ย”

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ไม่อย่างนั้นฉันจะร้องให้คนช่วย” หญิงสาวกล่าวพลางพยายามแกะมือหนาออกด้วยมือที่เล็กกว่าของตน

“ร้องไปสิ เก่งจริงคุณก็ร้องสิ คุณคิดเหรอว่าใครจะสนใจ อย่างมากเขาก็คิดว่าเป็นเรื่องของผัวเมียทะเลาะกัน” พูดจบอรรถพลแสยะยิ้มอย่างอันธพาลข้างถนน

“คุณมันเลวมาก การหลงรักคนอย่างคุณถือเป็นความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตฉันจริงๆ”

“ผมเลวได้มากกว่านี้อีกนะ ถ้าคุณไม่อยากเดือดร้อนก็อย่าทำอวดเก่งกับผมอีก” อรรถพลพูดด้วยแววตาถมึงทึงราวกับโจรป่า แล้วผลักร่างบางของธารวารินทร์กระเด็นกลับลงไปนั่งที่เก้าอี้ดังเดิม แล้วเจ้าตัวก็เดินตึงๆ ออกจากร้านไป

ธารวารินทร์มองตามอรรถพลด้วยความเจ็บปวด เจ็บทั้งตัว เจ็บทั้งใจ และไหนยังจะต้องเสียเงินให้ผู้ชายเลวๆ อย่างนั้นอีก แต่ถึงกระนั้นหญิงสาวก็เชิดหน้าปาดน้ำตาแล้วบอกตัวเองว่า เงินแค่ห้าล้านถือว่าซื้อบทเรียนให้กับชีวิต ถึงแม้ว่ามันจะเป็นบทเรียนราคาแพงลิบก็ตาม แต่ก็ถือว่าคุ้มกับการที่ไม่ต้องมีผู้ชายเลวๆ อย่างนั้นอยู่ในชีวิตอีกต่อไป

ดึกมากแล้วแต่อธินยังคงนอนไม่หลับ ชายหนุ่มได้แต่นั่งถือชุดคลุมอาบน้ำลายคิทตี้สีชมพูของเมษิตา ที่เขาใส่กลับมาจากบ้านของเธอในวันที่ฝนตกหนักวันนั้นด้วยความคิดถึงเจ้าของชุดนี้ นับตั้งแต่วันที่เขาบอกรักกับเธอที่กลางทะเล เขาก็ยังไม่ได้เจอเธออีกเลย ความคิดถึงที่มีอยู่ท่วมท้น สั่งให้ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องจิ๋วที่วางไว้ที่โต๊ะหัวเตียง มากดหมายเลขโทรศัพท์ของคนที่เขาคิดถึง แต่อธินก็ได้แต่จดๆ จ้องๆ ที่ปุ่มโทรออกอยู่นาน เขาเกือบจะกดโทรออกก็หลายครั้ง แต่ก็ต้องชักนิ้วออกจากปุ่มสีเขียวเล็กๆ นั่นทุกครั้งไป และครั้งสุดท้ายชายหนุ่มก็กลั้นใจกดโทรออกจนได้ เมื่อได้ยินเสียงเพลงรอสายที่เจ้าของเครื่องปลายทางตั้งไว้เป็นเพลงรักเพลงหนึ่ง ดูเหมือนว่าบทเพลงนั้นจะทำให้อธินเข้าใจความรู้สึกของเมษิตาในตอนนี้ได้ดีขึ้นว่า ‘เธอยังเข็ดกับความรักครั้งเก่าอยู่’ ที่เขามั่นใจเช่นนั้นเป็นเพราะคนส่วนใหญ่มักจะเลือกเพลงที่แทนความรู้สึกของตนเป็นเพลงรอสายเสมอ

อธินฟังเพลงรอสายนั้นเล่นวนไปวนมาจนสายถูกตัดไปเอง จากนั้นเขาก็กลั้นใจกดโทรออกอีกครั้ง แต่ก็ต้องนั่งฟังเพลงเดิมซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้นนั่นเอง สุดท้ายชายหนุ่มจึงตัดสินใจพิมพ์ข้อความแล้วส่งไปแทน ทั้งที่ไม่รู้ว่าคนที่อยู่ปลายทางได้อ่านแล้วจะรู้สึกอย่างไร แต่อย่างน้อยเขาก็อยากให้ความคิดถึงของเขาได้ทำหน้าที่ของมันอย่างดีที่สุด ในเมื่อเขาคิดถึง เขาก็อยากจะบอกให้คนที่เขาคิดถึงได้รับรู้ว่าเขา...คิดถึงเธอ

เมษิตานั่งมองจอโทรศัพท์มือถือเครื่องเล็กะทัดรัดที่อยู่ในมือ แล้วมองข้อความที่แสดงอยู่บนหน้าจอซึ่งระบุว่ามีสายที่ไม่ได้รับสองสายจาก ที่รัก เจ้าของเครื่องก็รู้ว่าเป็นอธินที่โทรหาเธอ จากนั้นเมษิตาก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร เธอยังไม่พร้อมที่จะคุยกับเขาในตอนนี้ ทุกครั้งที่คิดถึงเขา หัวใจของหญิงสาวก็จะถูกโจมตีด้วยใบหน้าของเพื่อนรักอยู่ทุกครั้ง และมีเสียงๆ หนึ่งที่ตะโกนก้องอยู่ในหัวตลอดเวลาคือ ‘อธินเป็นของนันทลี...เพื่อนของเธอรักผู้ชายคนนี้...เธอจะยุ่งกับเขาไม่ได้เด็ดขาด!’

ร่างบางที่นั่งหน้าเศร้าอย่างคนคิดไม่ตกอยู่บนเตียงนอนสะดุ้งเฮือกเมื่อเสียงเตือนข้อความเข้าดังขึ้น เมษิตายกโทรศัพท์ขึ้นดูก็พบว่าเป็นข้อความที่ถูกส่งมาจาก ที่รัก อีกแล้ว หญิงสาวกดอ่านข้อความที่เขาส่งมาว่า ‘ผมอยากคุยกับคุณ ผมคิดถึงคุณ’ แค่ข้อความสั้นๆ แต่ช่างมีผลกระทบต่อความรู้สึกของคนอ่อนไหวอย่างรุนแรงเหลือเกิน เขาไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งไม่รู้กันแน่นะว่าข้อความแบบนี้ของเขา จะทำให้เธอตัดใจได้ยากขึ้นไปอีก

ที่โต๊ะอาหารเช้า ธารวารินทร์นั่งมองหน้าพี่ชายสองคนสลับกันไปมาอย่างสงสัยว่าทำไมวันนี้ทั้งธันวาเกษมและอธินถึงได้พร้อมใจกันทำหน้าละห้อยได้ถึงขนาดนี้

“พี่ธันว์กับพี่ธินเป็นอะไรกันคะ ทำไมทำหน้าเหี่ยวเหมือนกันทั้งคู่เลย”

“เปล่า” พี่ชายสองคนตอบประสานเสียงโดยไม่ได้นัดหมาย

“ธารไม่เชื่อหรอกค่ะ ถ้าพี่สองคนไม่ได้เป็นอะไรแล้วทำไมถึงได้ทำหน้าอย่างนี้ มีอะไรให้ธารช่วยบอกธารได้นะ” ธารวารินทร์เสนอตัวอย่างกระตือรือร้น

“เรื่องของตัวเองจัดการให้ได้ก่อนเถอะ ก่อนจะมาช่วยพวกพี่” อธินอดที่จะแซวน้องสาวไม่ได้

ธารวารินทร์หัวเราะอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเล่าถึงวีรกรรมที่เธอไปบอกเลิกอรรถพลให้พี่ชายทั้งสองคนฟัง ซึ่งอธินก็ต้องอ้าปากค้างอย่างนึกไม่ถึงว่าน้องสาวของเขาจะใจกล้าและเด็ดเดี่ยวได้ถึงขนาดนี้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขามองเธอเป็นน้องสาวตัวเล็กๆ ที่เขาต้องคอยปกป้องอยู่ทุกฝีก้าวมาโดยตลอด แต่วันนี้ธารวารินทร์ได้พิสูจน์ให้เขาเห็นแล้วว่าเธอโตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว

“เอาล่ะค่ะ ทีนี้พี่ทั้งสองคนจะบอกธารได้หรือยังคะว่าพี่ๆ เป็นอะไรกัน” ธารวารินทร์มองหน้าคนโน้นทีคนนี้ที เป็นเชิงตั้งคำถามว่าใครจะเป็นคนเล่าก่อน

“ให้พี่ธันว์เล่าก่อนแล้วกัน เพราะนานๆ จะเห็นเป็นแบบนี้สักที เรื่องของพี่น่ะมันยากเกินเยียวยาแล้วล่ะ พี่ทำใจแล้ว” อธินตอบแบบปลงชีวิต

ในที่สุดพี่ชายคนโตอย่างธันวาเกษมก็ต้องเอ่ยปัญหาคับข้องใจของตัวเองออกมาให้น้องๆ ได้รับฟัง ปัญหาของธันวาเกษมคือ ตอนนี้เขากับนวินดาตกลงคบหาดูใจกันอยู่แต่ก็เป็นการคบแบบหลบๆ ซ่อนๆ เพราะคุณสมบัติผู้เป็นบิดาของนวินดาโกรธครอบครัวของเขามาก อันเป็นผลสืบเนื่องมากจากการมาอาละวาดของเมษิตาในคราวก่อน

“นี่เลยกลายเป็นว่าผมทำให้พี่ธินต้องเดือนร้อนเลย” อธินพูดเสียงอ่อยอย่างรู้สึกผิด

“ไม่ใช่ความผิดของแกหรอก ดีซะอีกที่เรื่องมันเป็นแบบนี้ ถ้าขืนแกยอมแต่งงานกับดาจริงๆ พี่คงเศร้ากว่านี้เป็นร้อยเท่า” ธันวาเกษมกล่าวพลางหัวเราะออกมาเบาเพราะรู้สึกเขินน้องๆ อยู่ไม่น้อย

“เรื่องของพี่ธันว์กับดาเดี๋ยวธารช่วยเองค่ะ พี่ธันว์อย่าลืมนะคะว่าธารเป็นเพื่อนสนิทกับดา” น้องสาวคนเล็กมั่นใจว่าจะช่วยพี่ชายคนโตจัดการปัญหานี้ได้ไม่ยาก

“แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ดานะ ปัญหาอยู่ที่คุณสมบัติเขาไม่ยอมยกลูกสาวเขาให้พี่” ธันวาเกษมยังอดห่วงไม่ได้อยู่ดี

“พี่ธันว์เชื่อฝีมือธารเถอะนะคะ” ธารวารินทร์บอกพี่ชายคนโตอย่างมั่นอกมั่นใจเต็มที่แล้วหันไปถามพี่ชายคนรองต่อว่า “แล้วพี่ธินล่ะค่ะ มีปัญหาหัวใจอะไรบอกธารมา น้องสาวคนนี้จะจัดการให้”

อธินยิ้มแห้งๆ ให้น้องสาวก่อนจะบอกปัดไปว่า “เรื่องของพี่ไม่มีใครช่วยได้หรอก คงต้องทิ้งเวลาไว้สักพักให้ปัญหามันตกตะกอนของมันเอง” เมื่อพูดจบอธินลุกออกจากโต๊ะอาหารไปทั้งที่ยังไม่ได้แตะอาหารเช้าเลย

อธินเดินออกจากห้องรับประทานอาหารซึ่งก็สวนทางกับคุณหญิงนลินีที่เดินเข้ามาพอดี ผู้เป็นมารดาเอ่ยทักบุตรชายคนกลางแต่ก็ไม่ได้รับคำทักทายใดๆ ตอบกลับมา

“เจ้าธินมันเป็นอะไรของมัน เดินทำหน้าบูดออกไปแต่เช้า” ผู้เป็นมารดาเอ่ยถามลูกๆ ทั้งสองคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร

ธันวาเกษมและธารวารินทร์มองตามอธินที่เดินจากไปแล้วหันกลับมามองหน้ากันเลิกลักอย่างไม่เข้าใจว่าปัญหาของอธินคืออะไร จากนั้นจึงหันไปมองหน้าผู้เป็นมารดาแล้วส่ายหน้าโดยพร้อมเพรียงกัน