บทที่ 1.2

บุตรสาวตระกูลอันแต่งเข้าจวนแม่ทัพเกา ซึ่งตั้งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม นอกจากเป็นเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงกันแล้ว นับจากนี้ทั้งสองยังเกี่ยวดองสนิทสนมมากขึ้นอีกด้วย

“นี่เสี่ยวซุ่นเจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่ถูกจับได้”

“แน่สิ ข้าดูลาดเลามาแล้วถึงสามรอบ”

“แต่หากข้าถูกท่านแม่จับได้ว่าแอบพาเหลียนเอ๋อร์มาหาพี่ใหญ่ ข้าต้องถูกเฆี่ยนแน่ๆ”

“หากเจ้ากลัวก็อย่าตามมาสิ อีกอย่างเหลียนเอ๋อร์ยังไม่กลัว เจ้าก็อย่าขี้ขลาดให้มากนัก”

“เจ้าก็พูดได้ เหลียนเอ๋อร์เคยถูกดุด้วยหรือ ท่านน้าทั้งสองรักนางประหนึ่งจะประคองเอาไว้ด้วยสองมือตลอดเวลา แต่ท่านแม่ของข้าไม่เหมือนกัน”

“พี่เฟิ่งเอ๋อร์หากท่านกลัวจะไม่ไปก็ได้ ข้าไปแทนเอง ประเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”

“ได้ที่ไหนกัน เป็นข้าเองที่อยากเข้าไปอวยพรให้พี่ใหญ่ ข้าจะปล่อยเจ้าไปคนเดียวได้อย่างไรกัน”

เสียงซุบซิบของเด็กสามคน ทำให้เกาอู่เยี่ยซึ่งกำลังนั่งอยู่บนหลังคาทางเดินชะงัก เขาหรือสู้อุตส่าห์หลบหลีกความวุ่นวายมานอนเงียบๆ แต่กลับยังคงหนีไม่พ้น

มองดูในสวนของจวนแม่ทัพมีเงาร่างของเด็กน้อยผลุบๆ โผล่ๆ เขาก็ให้รู้สึกสงสัย เด็กชายวัยสิบสามปีซึ่งกำลังทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่ข้างๆ กอดอกตู้เจวียนเขารู้จักดี เนื่องจากเป็นคุณชายน้อยจอมป่วนของจวนแม่ทัพ เกาหยางซุ่น

ทว่าเด็กหญิงอีกสองคนนั้นเขาไม่คุ้นหน้า แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันมงคลของเกาหย่งหาน เขาก็คลับคล้ายคลับคลาว่าตระกูลอันจะมีเด็กหญิงอีกสองคน ทั้งยังเป็นเด็กหญิงที่ยังไม่ผ่านพิธีปักปิ่น

หากให้ฟังจากบทสนทนาเขาก็ยิ่งมั่นใจ เพราะมาบัดนี้อันสุ่ยเซียนนั้นถูกส่งตัวไปรอในห้องหอแล้ว เด็กทั้งสามคนคงจะหาทางเข้าไปหาเจ้าสาวโดยไม่ให้ใครรู้เป็นแน่

ขณะที่กำลังจะก้าวเข้าไปขวาง เพราะเกรงว่าทั้งสามจะก่อความวุ่นวาย เด็กสาวที่รั้งอยู่ด้านหลังสุดพลันชะงัก นางเงยหน้าขึ้นมองต้นพลับซึ่งกำลังออกผลสีเหลืองอร่ามน่ากิน จากนั้นจึงมองเด็กอีกสองคนที่เอาแต่ส่งเสียงทะเลาะกัน

มองดูเสี้ยวหน้าด้านข้างของเด็กน้อย ซึ่งเพิ่งจะถอนหายใจออกมาเสียงเบา เกาอู่เยี่ยก็หยุดเดิน เขาเห็นนางมองสหายทั้งสองคนเดินจากไป จากนั้นพลันตัดสินใจเดินไปยังใต้ต้นพลับที่ไม่สูงนัก

...กระทั่งลงมือปีน!!

ร่างเล็กลงมือปีนต้นพลับอย่างทุลักทุเล กระทั่งสามารถขึ้นไปนั่งได้อย่างมั่นคง บนกิ่งที่อยู่ต่ำสุดของลำต้น

เสียงพึมพำเบาๆ ดังออกมา ทำให้เกาอู่เยี่ยอดที่จะลอบยิ้มอย่างเอ็นดูไม่ได้

“ได้ยินท่านป้าบอกว่ามีลูกพลับในงานแต่งงานชีวิตคู่จะราบรื่น บ่าวสาวจะรักกันจนไม่ว่าผู้ใดก็ต้องอิจฉา เปรียบได้กับการมีความรักที่หอมหวานเหมือนกับลูกพลับที่มีกลิ่นหอมหวาน ทั้งยังมีความหมายถึงความหนักแน่นมั่นคง หากมีอุปสรรคก็จะสามารถผ่านพ้นไปได้อย่างราบรื่น ข้าจะเก็บไปฝากพี่เซียนเอ๋อร์สักลูก จริงๆ นะ ไม่ได้จะกินเอง”

แม้ปากบอกจะเก็บไปฝากอันสุ่ยเซียนที่เป็นเจ้าสาวในห้องหอ แต่มือน้อยกลับเก็บมาลูกหนึ่ง ก่อนจะบิออกส่งเข้าปากตัวเอง

“หวาน กรอบ อร่อยมากเลย”

ท่าทางสุดแสนอร่อยนั้น ทำเอาเกาอู่เยี่ยหลุดหัวเราะออกมา ร่างน้อยตกใจจนแทบหล่นลงมาจากต้นไม้ ยังดีที่นางคว้ากิ่งหนึ่งเอาไว้ได้อย่างรวดเร็ว ลูกพลับครึ่งลูกที่นางกินเหลือ หล่นลงมาบนพื้นเพราะหัวขโมยกำลังเกาะต้นพลับแน่น

“หากข้าบอกบ่าวไพร่ว่ามีขโมยแอบมาปีนต้นพลับอยู่ที่นี่ และพบว่า...”

เกาอู่เยี่ยเดินเข้ามาหยุดยังโคนต้น กระทั่งเงยหน้าขึ้นมองเจ้าร่างน้อยที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนกิ่งไม้ ความสูงของเขาทำให้นางที่อยู่บนต้นไม้อยู่ในระนาบเดียวกับไหล่กว้าง และนั่นทำให้อันซุ่ยเหลียนรับรู้ว่าเขาสูงถึงเพียงนี้

“ขะ...ข้าไม่ใช่ขโมย” นางเกาะกิ่งไม้นิ่ง

ความกลัวและหวั่นวิตก เผยออกมาทางสีหน้าจนสิ้น มองดูใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยประกายความเย็นชา แต่ดวงตากลับพราวระยับไปด้วยความขบขัน เด็กสาวพลันรู้สึกว่าเขาไม่ได้เป็นดังเช่นคำร่ำลือ

ใช่ นางรู้จักเขา

เขาก็คือเกาอู่เยี่ย คุณชายรองจวนแม่ทัพวัยสิบเจ็ดปี บุรุษผู้ดุดันและเย็นชาที่อันเฟิ่งเซียนเคยพูดถึง ทั้งยังพานางไปแอบดูอยู่หลายครั้ง เนื่องจากเขาไม่เคยไปเยือนจวนตระกูลอันเลยสักครั้ง

ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นมองกรอบหน้าแตกตื่น ซาลาเปาสองก้อนของเด็กหญิงพันกันยุ่งเหยิง เนื่องจากถูกกิ่งไม้เกี่ยว ดวงตาสุกใสที่จ้องเขม็งราวกำลังพิจารณา ทำให้เขาอดทึ่งไม่ได้

...ไม่บ่อยนักที่จะมีคนกล้าสบตาเขาตรงๆ ยิ่งเป็นเด็กสาวคนหนึ่งก็ยิ่งไม่เคย