บทที่ 10  ข่าวคราวที่รอคอย2

บทที่ 10  ข่าวคราวที่รอคอย2

“ ข้าว่าท่านเอาเวลาที่จะหาคำพูดมาหักหน้าข้า  ไปดูการยักยอกเสบียงของขุนนางใต้บังคับบัญชาของท่านเสียจะดีกว่า” และประโยคสั่นสะเทือนท้องพระโรงก็หลุดออกมาทันที 

ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงกวักมือเรียกกงกงข้างกายฮ่องเต้มารับเอกสารที่เตรียมมาถวายแก่ฮ่องเต้  หลี่กงกงที่เห็นดังนั้นก็รีบยกเอกสารดังกล่าวถวายฮ่องเต้ทันที

ฮ่องเต้โอวหยางหนิงหลงที่นั่งมองงิ้วที่พระเชษฐากระโดดลงไปเล่นด้วยอย่างเพลิดเพลิน  อันต้องหยุดชะงักเพราะพี่ชายตัวร้ายส่งไม้ต่อมาให้เขาแสดงตอนจบเสียแล้ว

และการประชุมในท้องพระโรงก็จบลงด้วยโทสะของโอรสสวรรค์  ฝ่ายตรวจการพิเศษถูกแต่งตั้งอย่างเร่งด่วนเพื่อสืบสวนคดียักยอกเสบียงแทนกรมยุติธรรมที่คาดว่าจะมีขุนนางในกรมนี้มีส่วนได้เสียไม่มากก็น้อย  ส่วนชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงเมื่อทิ้งความวุ่นวายไว้เบื้องหลังก็เสด็จกลับวังชินอ๋องของตนเองทันที

ไม่กี่วันนับจากนั้นขุนนางน้อยใหญ่ต่างได้รับโทษทัณฑ์ ตระกูลเย่ทั้งตระกูลถูกยึดทรัพย์สินและเนรเทศไปใช้แรงงานที่เหมืองทางตะวันออกของแคว้น  ส่วนมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายแม้ไม่มีหลักฐานความผิดในการยักยอกท้องพระคลังหลวง  แต่ปล่อยให้มีเรื่องเกิดขึ้นภายใต้การดูแลจึงถูกพักงาน 1 ปี  ตัดเบี้ยหวัด 3  ปี  เก็บตัวอยู่ภายในจวนตลอดคำสั่งการพักงาน

วังชินอ๋อง

ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิง นายเหนือหัวแห่งกองทัพมังกรดำ  รั้งตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ของแคว้น ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาและโหดเหี้ยม  จึงไม่มีขุนนางคนไหนกล้าส่งบุตรีมาแต่งงานด้วยเพราะเคยมีคนคิดลองดี  สุดท้ายก็ต้องหมดสิ้นเกือบทั้งตระกูล 

เมื่อไม่นานมานี้ก็เจ้าเมืองเจียงกล้าริอาจจะให้บุตรสาวปีนเตียงชินอ๋อง หวังยัดเยียดให้เป็นพระชายา ก็โดนท่านอ๋องสั่งประหารทั้งพ่อทั้งลูกข้อหาทำร้ายเชื้อพระวงศ์ ตอนนี้ทางเมืองเจียงที่มีเจ้าเมืองคนใหม่จึงวุ่นวายพอควร  เพราะเจ้าเมืองคนก่อนทุจริต  ยักยอก โกงกินทรัพย์สินหลวง  และรับเงินสินบนมากมายเอื้อประโยชน์ให้คนกระทำความผิด

“เรื่องสตรีที่เมืองหยางได้เบาะแสบางส่วนมาแล้วพะยะค่ะ”  เฟยหรงที่ได้รับมอบหมายให้ตามสืบเรื่องสตรีที่พบระหว่างพักพิงที่เมืองหยางผู้นั้น รายงานความคืบหน้าแก่เจ้านายหนุ่มที่กำลังเอนกายอ่านตำราอย่างผ่อนคลายหลังจากจัดการปัญหาขุนนางละโมบกลุ่มนั้น

“อืม  ว่ามา” โอวหยางหนิงเฉิงขยับกายเล็กน้อยเมื่อได้ยินเรื่องที่น่าสนใจ

“สตรีผู้นั้นมีนามว่า  ตวนมู่ซูเม่ย  เป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลตวนมู่ และเป็นเจ้าของเสบียงมากมายที่บริจาคให้กับเมืองหยาง” เฟยหรงเปิดบทสนทนาทันที

“หืม.....น่าสนใจจริงๆด้วย” ชินอ๋องหนุ่มที่ตอนแรกนั่งฟังผ่านๆ  เริ่มขยับกายตั้งใจฟังมากขึ้น

“แต่ที่น่าแปลก ตระกูลนี้เพิ่งก่อตั้งขึ้นที่เมืองหยางครั้งแรกไม่เคยมีตระกูลตวนมู่ในแคว้นซ่งมาก่อน”  เฟยหรงยิ่งสืบมากขึ้นก็ยิ่งมีเรื่องบางอย่างที่น่าสงสัยเกี่ยวกับสตรีนางนี้ เหมือนคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยพบเจอ แต่ก็นึกไม่ออกเสียอย่างนั้น

“ เดิมนางไม่ได้ใช้แซ่นี้สินะ”  ชินอ๋องหนุ่มคิดวิเคราะห์ความเป็นไปได้

“พะยะค่ะ  คุณหนูผู้นี้เดินทางมาจากเมืองเจียงพร้อมน้องๆ  3 คน  ด้วยขบวนเดินทางของสำนักคุ้มภัย  แต่ที่น่าแปลกยิ่งกว่า คือไม่มีข้อมูลของพวกนางก่อนการเดินทางเลย  เหมือนกับจู่ๆก็โผล่มาที่เมืองเจียงเฉยๆ  และที่สำคัญเดิมทีก่อนออกเดินทางนางมีน้องแค่ 2 คนเท่านั้น”

“เมืองเจียง  เมืองเจียงอีกแล้วอย่างนั้นหรือ”  ชินอ๋องพึมพำเบาๆ 

“นอกจากจะโผล่มาที่เมืองเจียงแล้ว  บันทึกการเข้าออกเมืองก็ไม่มีบันทึกไว้  หากเป็นคนต่างเมืองย่อมต้องมีหนังสือผ่านทาง  เว้นเสียว่า...” เฟยหรงที่รายงานอยู่  จู่ๆก็หยุดลงด้วยท่าทีครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้ 

“เว้นเสียว่า นางจะเป็นคนเมืองเจียง”  ชินอ๋องกล่าวต่อประโยคที่ลูกน้องเว้นไว้เพียงอึดใจ

“แต่เมืองเจียงไม่ค่อยมีตระกูลที่ร่ำรวยขนาดนั้นเลยนะพะยะค่ะ” เฟยหรงตั้งข้อสงสัย

“สืบต่อไป  สืบหาสตรีที่ชื่อซูเม่ย  แซ่ใดก็ตามหากมีซูเม่ยสักคนที่หายไป  อาจจะเป็น...นาง!!!” ชินอ๋องที่ก่อนหน้าทำท่าทีสบายๆ  กลับมาเป็นจริงจังอีกครั้ง เมื่อพบบางสิ่งบางอย่างที่เขารู้สึก...ใจเต้นรัวด้วยความสนใจ  เหมือนยามเป็นเด็กที่เขาสนใจของเล่นใหม่ๆ ที่เสด็จพ่อประทานให้

“....”

“แต่หากนางเปลี่ยนทั้งชื่อเปลี่ยนทั้งแซ่...ก็สืบหาครอบครัวที่มีลูกหลานหายไป 3 คน  ส่วนเด็กอีกคนที่เพิ่มขึ้น นางคงรับในระหว่างทาง ด้วยเหตุอันใดสืบมาอย่างละเอียด”

“กระหม่อมจะรีบสืบให้กระจ่างพะยะค่ะ”

จวนตระกูลตวนมู่ เมืองหยาง

“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ  มีคนของสำนักคุ้มภัยมาพบเจ้าค่ะ”  มู่หว่านชิงที่เฝ้าอยู่หน้าห้องหนังสือรายงานเจ้านายสาวที่อยู่ด้านในทันที  เมื่อได้รับสารจากพ่อบ้านจางที่ฝากบ่าวรับใช้หญิงในจวนมาแจ้งถึงหน้าเรือนเหลียนฮวา

แอดดดดดดดด

ร่างอวบอิ่มที่หน้าท้องนูนเด่นออกมาจนสังเกตเห็นได้ชัดด้วยอายุครรภ์ 7 ดือน เปิดประตูเยื้องย่างออกมาจากห้องทันที ที่ได้ยินว่าใครมารอขอพบตนอยู่  ชิงชิงเมื่อเห็นนายสาวก้าวออกมาก็เข้าประคองข้างกาย เนื่องจากเกรงว่านายสาวที่ท้องขยายใหญ่ขึ้นจะเดินเหินรวดเร็วจนเกิดอุบัติเหตุได้

“ค่อยๆเดินเจ้าค่ะคุณหนูใหญ่”  ชิงชิงกล่าวเตือนคุณหนูของตนทันที

“ข้าแค่ท้องนะชิงชิงยังเดินเองได้ปกติ” ซูเม่ยเมื่อเห็นอาการห่วงเกินเบอร์ของชิงชิงบ่าวข้างกายก็อดค้านไม่ได้

“ไม่ได้เจ้าค่ะคุณหนูใหญ่  ตอนนี้พื้นยังลื่นอยู่มากยังต้องระวังเจ้าค่ะ  ” มู่หว่านชิงที่ได้รับกำชับมาจากหลายคนก็ทำตามหน้าที่ของตนอย่างแข็งขัน  จนซูเม่ยอดที่จะมองบนและบ่นในใจไม่ได้ 

‘คนท้องสมัยโลกนู้น  ทั้งโยคะ  ทั้งคาดิโอ  ทำงานจนวินาทีสุดท้ายจนต้องขับรถไปคลอดเองก็ยังมี’

แม้เร่งรีบแต่ด้วยความระมัดระวังของบ่าวข้างกาย กว่าซูเม่ยจะถึงห้องรับแขกของเรือนหลักก็ใช้เวลาเกือบครึ่งเค่อ  แต่นางก็ไม่ได้รำคาญการกระทำนี้แต่อย่างใด  ออกจะรู้สึกอบอุ่นกับการกระทำที่ห่วงใยและใส่ใจแบบนี้เสียมากกว่า 

เมื่อมาถึงห้องรับแขกซูเม่ยก็พบชายวัยกลางคนร่างใหญ่นั่งอยู่  ข้างๆกันก็มีท่านลุงอันฉี   ท่านลุงฮุ่ยซิ่ว  ท่านลุงฮุ่ยหมิ่น  ท่านอาเหวินชาง  และท่านอาลู่คง  อยู่กันจนครบ รวมถึงพ่อบ้านจางที่ยืนอยู่ใกล้ๆ  ซึ่งทุกคนกำลังคุยกันแต่เป็นการสนทนาเพื่อคั่นเวลา โดยเฉพาะท่านลุงอันฉีและท่านอาทั้งสองที่เคยทำงานกับสำนักคุ้มภัยมาก่อน ย่อมรู้จักคนที่มาครั้งนี้พอสมควร

“ขออภัยที่ต้องให้รอนะเจ้าคะผู้ดูแลเฝิง” ซูเม่ยที่เดินเข้ามาด้วยการประคองของบ่าวข้างกาย โน้มศีรษะขออภัยแขกผู้มาเยือนเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปนั่งที่ของตนเองในฐานะเจ้าบ้าน

“ไม่เป็นไรขอรับคุณหนูใหญ่ตวนมู่  ข้าน้อยมิได้รอนานอันใด”