บทที่ 10  ข่าวคราวที่รอคอย1

บทที่ 10  ข่าวคราวที่รอคอย1

ลมหนาวพัดผ่านไป  เหมันต์ฤดูที่หนาวเหน็บและยาวนานนับ 4 เดือนสิ้นสุดลง   แสงรำไรที่ส่องลงมาจากฟากฟ้าเป็นสัญญาณของการแปรเปลี่ยนฤดูกาลเข้าสู่วสันต์ฤดู  หลังจากฤดูหนาวที่โหดร้ายพายุหิมะที่บ้าคลั่งทำลายชีวิตของผู้คนไปมากมายโดยเฉพาะเมืองเปี้ยนที่อยู่ทางตอนเหนือของแคว้นซ่ง ที่มีผู้คนล้มตายจากความอดอยากและหนาวเหน็บมากมาย จนคลังเสบียงหลวงของทั้งแคว้นแทบหมดสิ้น

แตกต่างจากเมืองหยางที่ปีนี้ไม่ร้องขอเสบียงเพิ่มเติมแม้แต่เกวียนเดียว  สร้างความแปลกใจให้กรมพระคลังหลวงยิ่งนัก ทั้งที่ปีที่ผ่านๆมา แม้เมืองหยางจะไม่ขาดแคลนหนักเท่าเมืองเปี้ยนที่อยู่ทางตอนเหนือ  แต่ด้วยอาณาเขตที่ติดต่อกันทำให้ได้รับผลกระทบไม่น้อยเลย

ท้องพระโรงแคว้นซ่ง

“ท่านเสนาบดีเย่  ท่านทราบหรือไม่ เหตุใดทางเมืองหยางไม่มีฎีการ้องขอเสบียงในปีนี้” บุรุษในชุดสีทอง ปักลวดลายมังกร 5 เล็บเอ่ยถามเสนาบดีพระคลังหลวง  สายพระเนตรกดดันพุ่งไปยังชายผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ท่ามกลางขุนนางเกือบ 100 คน

“กราบทูลฝ่าบาท กระหม่อมยังไม่ได้รับรายงานเรื่องนี้มาพะยะค่ะ”  เสนาบดีเย่ก้าวออกมาก่อนจะกราบทูลตามความจริงด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“งั้นผู้ใดพอจะตอบเจิ้นแทนเสนาบดีเย่ได้บ้าง”  เมื่อได้คำตอบไม่เป็นที่น่าพอใจ  ฮ่องเต้หนุ่มวัย 26  หนาวก็กวาดสายพระเนตรมองหาขุนนางที่พอจะตอบคำถามนี้ได้

“...” เหล่าขุนนางเกรงว่าคำถามนั้นจะตกบนหัวของตนจึงก้มหน้าหลบสายพระเนตรของโอรสสวรรค์กันเป็นพัลวัน

“หึ  ช่างดียิ่ง เรื่องผิดปกติเช่นนี้พวกเจ้ากลับไม่เอะใจ  หากมีข้าศึกบุกเข้ามาประชิดกำแพงเมืองหลวง พวกเจ้าก็คงยังนั่งจิบชาอยู่ที่จวนกระมัง” ฮ่องเต้โอวหยางหนิงหลงตรัสประชดประชันขุนนางด้วยเสียงอันดัง  จนเหล่าขุนนางยิ่งหดหัวเก็บหางกันไปหมด 

“กราบทูลฝ่าบาท  เช่นนั้นเรียกเจ้าเมืองหยางเข้าเฝ้าดีหรือไม่พะยะค่ะ”  มหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายจินเจ๋อฮ่าวก้าวออกมาก่อนจะยืดอกกล่าวรายงานอย่างกล้าหาญ เขามักอวดตัวเช่นนี้ในการประชุมทุกครา  แต่กระนั้น...

‘ช่างโง่งมยิ่งนัก’ สายตาขุนนางที่มักแบ่งฝักแบ่งฝ่าย ต่างมีสายตาแตกต่างออกไป หากไปขุนนางที่เป็นพรรคพวกเดียวกันต่างมองอย่างชื่นชมในความกล้าหาญ แต่ขุนนางน้ำดีที่มีความตงฉินจะมองเหยียดอย่างสมเพชในความฉลาดน้อยของมหาเสนาบดีผู้นี้

“ท่านมหาเสนาบดีจินกล่าวเรื่องน่าขันอันใด  หากเรียกเจ้าเมืองหยางเข้าเฝ้ากว่าจะเดินทางมาถึงอย่างเร็วที่สุดคงนับ 10 วัน  แต่รายงานเจ้าเมืองต่างๆจะเดินทางมาถึงเมืองหลวงในอีกไม่เกิน 5 วัน ท่านว่าฝ่าบาทต้องการคำตอบเช่นนี้ของท่านหรือ”  มหาเสนาบดีฝ่ายขวาเยี่ยจื้อจง ก้าวออกมาก่อนจะกล่าวหักหน้าคู่อริที่มักจะกราบทูลเสนอความคิดเห็นที่...โง่เง่าเสมอ

“นี่...ท่าน ฮึ่ย” มหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายจ้องหน้าคู่อริแทบตาถลน ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยอารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่น  แต่ก็ได้แต่ถอยกลับไปยืนที่เดิม

“กราบทูลฝ่าบาทก่อนจะเกิดพายุหิมะ ขบวนการค้าของตระกูลกระหม่อมได้เดินทางผ่านเมืองหยางพบว่ามีพืชผลอุดมสมบูรณ์ และราคาไม่แพงอย่างเมืองอื่น นี่อาจจะเป็นส่วนหนึ่งพะยะค่ะ” มหาเสนาบดีฝ่ายขวาหลังจากจิกกัดคู่อริของตนเสร็จก็กราบทูลในสิ่งที่ตนพอจะทราบอยู่บ้าง

“อ่า  เป็นเหตุผลที่พอจะเป็นไปได้ แล้วยังมีใครจะพอบอกเจิ้นได้อีกบ้าง” โอรสสวรรค์แม้จะได้คำตอบแล้วแต่ก็ยังไม่เพียงพอจะสรุปได้   จึงยังคงกดดันให้ขุนนางฝ่ายบริหารให้คำตอบแก่เขาให้ได้

“....” ขุนนาง

“เจิ้นแจ้งแก่ใจแล้วว่าขุนนางฝ่ายบุ๋นที่มีหน้าที่บริหารบ้านเมืองยังหูตากว้างไกลไม่เท่าขุนนางฝ่ายบู๊เสียแล้ว” ฮ่องเต้โอวหยางหนิงหลงตรัสเสียงทุ้มต่ำ

‘หึ วันนี้งิ้วโรงนี้แสดงได้ดีจริงๆ’

“ฝ่าบาทอย่าได้ตรัสเช่นนั้นกับขุนนางผู้ภักดี  ใครจะมีแก่ใจตรวจสอบเรื่องนี้ต่างก็มัวพะวงว่าตระกูลของตนจะอดอยากหรือไม่   ยิ่งท้องพระคลังหลวงเหลือเสบียงมากพวกเขาก็ยิ่งอุ่นใจ ไหนเลยจะตรวจสอบว่าใครมิได้ขอเสบียงบ้าง”     บุรุษชุดดำขลิบทองที่ปักลวดลายพยัคฆ์เอ่ยขึ้นมาเสียงไม่ดังไม่เบาจนเกินไป  แต่เมื่อเอ่ยท่ามกลางความเงียบเสียงเย็นนั่นกลับก้องดังเย็นเหยียบไปถึงใจคนฟัง  เขาเอนกายบนเก้าอี้หยกของตนช้าๆ จิบชาราคาแพงจรดริมฝีปากด้วยกิริยาน่ามอง 

“โอ้วววว เป็นเช่นนั้นแล้วหรือ  ช่างดี!!! ดียิ่งนัก  ปากบอกว่าเป็นขุนนางรับใช้ประชาชน  พวกท่านนี่มัน...”  ฮ่องเต้เมื่อได้ฟังคำของพระเชษฐาก็ยกยิ้มอย่างเย้ยหยันทั้งยังรู้สึกอยากจะกวาดขุนนางในท้องพระโรงเข้าคุกหลวงขังลืมเสียให้เข็ด  โอรสสวรรค์พ่นลมหายใจถี่ด้วยความกริ้วโกรธที่เพิ่มพูนมากขึ้น

“ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ  แม้ขุนนางฝ่ายบู๊เหล่านี้จะไม่ทราบแต่กระหม่อมพอจะได้ข่าวมาเล็กน้อย”  โอวหยางหนิงเฉิง หรือชินอ๋องตามยศฐา  และสถานะพระเชษฐาคนสำคัญของฮ่องเต้  ยืดกายเล็กน้อยอย่างเกียจคร้านก่อนจะตรัสแทรกพระอนุชาของตนขึ้น

“...”  ฮ่องเต้โอวหยางหนิงหลง มองไปยังพระเชษฐาที่นั่งต่ำกว่าเขาเล็กน้อย  ก่อนจะสบพระเนตรกันอย่างรู้ทัน  ทั้งที่ทราบอยู่ก่อน  แต่พระเชษฐาของเขากลับชมชอบการนั่งชมงิ้วในท้องพระโรง

“ไม่มีอันใดซับซ้อนเมืองหยางได้รับบริจาคเสบียงจากตระกูลเศรษฐีเล็กๆในเมืองตระกูลหนึ่ง  ไม่มากแค่หลายหมื่นชั่ง” สิ้นเสียงเย็นชาเอื่อยเฉื่อยของชินอ๋องก็ได้ยินเสียงสูดปากของขุนนางในท้องพระโรงที่พร้อมกันสูดลมหายใจอย่างตกตะลึง

‘อันใดไม่มาก อันใดแค่หลายหมื่นชั่ง’

“แต่กระนั้นคำกล่าวของมหาเสนาบดีฝ่ายขวาก็มิผิดนัก ระยะก่อนจะมีพายุหิมะมีพืชผลคุณภาพสูงขายให้ประชาชนในราคาที่ต่ำกว่าปกติเกิดขึ้นที่เมืองหยางจริงๆ” ชินอ๋องกล่าวต่อ

“กราบทูลฝ่าบาทเป็นไปไม่ได้พะยะค่ะ  ครอบครัวเศรษฐีที่ไหนจะกักตุนเสบียงเผื่อไว้หลายหมื่นชั่งเพื่อบริจาค” ชายชราผู้เป็นมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายกล่าวขึ้น เพื่อหักล้างคำของชินอ๋อง 

“ท่านไม่มีใจจะทำ!!!  คนอื่นก็ทำไม่ได้หรือท่านมหาเสนาบดีจิน” แค่คำพูดประโยคเดียวที่ออกมาจากปากของชินอ๋องทำเอาขุนนางทั้งท้องพระโรงสะบัดร้อนสะบัดหนาว โดยเฉพาะมหาเสนาบดีถึงกับหน้าบิดเบี้ยวแทบจะกระอักเลือดออกมา

“....” มหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายที่อดกลั้นจนน่าดำหน้าแดงถอยกลับไปยืนที่เดิมโดยไม่มีคำพูดใดออกมา  แต่ดูเหมือนว่าบุรุษชุดดำจะไม่ยอมจบเพียงเท่านั้น