บทที่ 10 ข่าวคราวที่รอคอย3

บทที่ 10  ข่าวคราวที่รอคอย3

“ไม่เป็นไรขอรับคุณหนูใหญ่ตวนมู่  ข้าน้อยมิได้รอนานอันใด”   เฝิงฮุยที่เห็นการเปลี่ยนแปลงทางร่างกายของคุณหนูใหญ่ตวนมู่ ก็ระงับอาการตื่นตระหนกเพียงเสี้ยวลมหายใจ และกล่าวเช่นปกติ  คล้ายไม่สนใจสิ่งอื่นใดที่ไม่ใช่เรื่องของตนเองซึ่งซูเม่ยชื่นชอบคนเช่นนี้

“เช่นนั้นผู้ดูแลเฝิงเชิญกล่าว” เมื่อสิ้นเสียงของซูเม่ย  นางก็ได้รับกระดาษแผ่นหนึ่งซึ่งเป็นเหมือนหนังสือสารภาพความผิดคดีใดคดีหนึ่งจากเฝิงฮุย

ซูเม่ยอ่านหนังสือสารภาพความผิดนั้นอย่างรวดเร็ว  จนมาถึงวรรคตอนหนึ่งที่ทำให้นางถึงกับสะดุด  ก่อนจะรีบอ่านต่อไปด้วยความหวังแม้จะกลัวความผิดหวังมากเพียงใดก็ตาม

“ปะ...เป็นความจริงหรือผู้ดูแลเฝิง”  ซูเม่ยเมื่อส่งต่อกระดาษแผ่นนั้นให้ผู้ร่วมโต๊ะคนอื่นๆที่นั่งเงียบอย่างรอคอย ก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแห่งความหวัง

“ย่อมเป็นความจริงขอรับคุณหนูใหญ่ตวนมู่  เรื่องนี้ได้รับการยืนยันจากทางกองปราบเมืองหลวงแล้วขอรับ”  เฝิงฮุยตอบด้วยความมั่นใจ

ซูเม่ยเม่อมองและเรียบเรียงข้อความสารภาพผิดในกระดาษแผ่นนั้นอีกครั้ง  กลุ่มโจรเขี้ยวดาบเข้าปล้นกองคาราวานสินค้า  เหล่าผู้คุ้มกันเข้าต่อสู้แต่มิอาจสู้ไหว เพราะกลุ่มโจรนี้ถนัดใช้ยาพิษในการเล่นงาน แต่พิษที่ใช้มักเป็นพิษสลายกำลังเท่านั้น ทำให้คนอ่อนแรงจนหมดหนทางสู้และจำยอมถูกปล้นโดยมิต้องเสียเลือดเนื้อ  ได้ทั้งของได้ทั้งคน  ของที่ปล้นจะถูกแยกไปขายในหลายพื้นที่  ส่วนคนก็ถูกขายให้ตลาดค้าทาสเถื่อนแบบผิดกฎหมาย

‘ที่ไม่พบศพท่านพ่อท่านแม่เพราะเหตุนี้สินะ ท่านทั้งสองยังไม่ตายแต่โดนขายเป็นทาส’ เมื่อได้ข้อสรุปให้กับตัวเอง  ซูเม่ยก็หลุดจากภวังค์ความคิดกลับสู่เหตุการณ์ตรงหน้า

“เช่นนั้นข้าก็ขอขอบคุณผู้แลเฝิงที่นำข่าวนี้มาแจ้ง  พ่อบ้านจางมอบเงินที่เหลือแก่ผู้ดูแลเฝิงด้วย” ซูเม่ยที่ได้คำตอบที่พอใจกับตัวเอง  ก็ไม่ลืมรีบทำตามสัญญาที่เคยว่าจ้างสำนักคุ้มภัยติดตามข่าวการปล้นขบวนสินค้าเมื่อปีก่อน มอบเงินค่าจ้างส่วนที่เหลือทันที

ผู้ดูแลเฝิงเมื่อเสร็จสิ้นหน้าที่ก็ขอตัวกลับทันที  เพราะคนในตระกูลตวนมู่น่าจะมีเรื่องต้องคุยกัน  เขาจึงขอตัวกลับอย่างรวดเร็ว

“คุณหนูใหญ่หากเป็นเช่นนี้  นายท่านกับฮูหยินต้องถูกขายให้โรงค้าทาสเถื่อนโรงใดโรงหนึ่งระหว่างเมืองฉางกับเมืองซินเกียงเป็นแน่ขอรับ” คล้อยหลังของคนจากสำนักคุ้มภัย  หูอันฉีก็เอ่ยสิ่งที่เขาคิดออกมาทันที

“ข้าก็คิดเหมือนท่านลุงอันฉี  หากข้าเป็นโจรพวกนั้นคงไม่หอบคนเดินทางไปไกลจากเมืองที่ปล้นเป็นแน่” ซูเม่ยที่ไม่มีความคิดเห็นแตกต่างก็เอ่ยย้ำความคิดนี้อีกครั้ง

“ใช่ขอรับ  พวกมันจะต้องนำคนไปขายที่โรงค้าทาสเถื่อนที่อยู่ไม่ไกลจากเมืองเฉวียนที่พวกมันลงมือปล้น” ท่านลุงฮุ่ยหมิ่น

“ซึ่งก็มีแค่ 2 เมืองเท่านั้น คือเมืองฉางกับเมืองจินเซียงที่ใกล้ที่สุด”  กัวเหวินชาง

“แบ่งคนออกเป็น 2  กลุ่ม  หัวหน้ากลุ่มละ  2  คนนำคนของเราไปตามโรงค้าทาสเถื่อนทั้งสองเมือง” ซูเม่ยสั่งการทันที เพราะเกรงว่าการตามเบาะแสจะยากขึ้นหากทิ้งไว้นานจนเกินไป  หากโชคดีบางทีท่านพ่อท่านแม่อาจจะยังอยู่ที่โรงค้าทาส  แต่หากโชคร้ายท่านทั้งสองถูกขายไปแล้วย่อมติดตามยากขึ้น

“เช่นนั้นกลุ่มแรกฮุ่ยซิ่วกับเหวินชางและกลุ่มที่สองเป็นฮุ่ยหมิ่นกับลู่คง  พวกเจ้าเห็นด้วยหรือไม่”  หูอันฉีที่จัดแจงแบ่งกลุ่มให้ทั้งสี่คน เพราะเขาต้องดูแลจวนที่มีคนจำนวนมากกับการก่อสร้างหมู่บ้านจึงไม่สะดวกที่จะเดินทางนัก

“เห็นด้วยขอรับ/เห็นด้วยขอรับ/เห็นด้วยขอรับ/เห็นด้วยขอรับ”   ทุกคนตอบอย่างพร้อมเพรียง

“เช่นนั้นมอบหมายงานในมือของพวกเจ้าทุกคนให้คนที่ไว้ใจ และเร่งออกเดินทางทันที”  หูอันฉีกล่าวกำชับเรื่องงานในแปลงเกษตรอีกครั้ง

“พาคนของจวนเราไปด้วย กลุ่มละไม่ต่ำกว่า 20 คน เลือกคนที่มีวรยุทธ์และฝีมือการต่อสู้ “ ซูเม่ยแม้อยากจะออกเดินทางด้วยตัวเองแต่ก็จนปัญญาด้วยร่างกายไม่พร้อม  จึงได้แต่ฝากความหวังไว้กับท่านลุงท่านอาทั้งหลาย 

“ขอรับคุณหนูใหญ่” ทุกคน

“ส่วนม้าที่ใช้ในการเดินทาง ต้องรบกวนท่านลุงอันฉีช่วยเลือกม้าที่แข็งแรงฝีเท้าดี แม้จะไม่เท่าม้าศึกก็ตาม  ให้ครบจำนวนคนที่เดินทางด้วยนะเจ้าคะ” ตอนนี้ที่จวนยังไม่มีม้ามากมายนัก มีแต่ม้าสำหรับเดินทางระยะใกล้ ซึ่งไม่อาจเสี่ยงใช้ม้าแบบนี้ในการเดินทางไกล  อาจจะเกิดอันตรายกับคนที่ขี่มันได้

เมื่อนัดแนะเรื่องการเดินทางกันเรียบร้อยว่าจะเดินทางอีก 2 วันข้างหน้า  ต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตน  ทั้งเรื่องฝากฝังงานและการเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทาง  เพราะการเดินทางครั้งนี้ไปกลับคงไม่ต่ำกว่า  2 เดือนเป็นแน่

“ชิงชิง  ตอนนี้เสี่ยวเหวินเรียนอันใดอยู่” เมื่อแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ ซูเม่ยที่ไม่มีหน้าที่ของตนเองก็ถามถึงน้องน้อยที่ช่วงนี้คร่ำเคร่งกับการเรียนหลายแขนงทั้งบุ๋นและบู๊

“ยามเว่ย (13.00-15.00)  ทั้งคุณชายรอง  คุณหนูสามและคุณหนูเล็ก เรียนการอ่านเขียนตัวอักษรกับท่านอาจารย์กงที่ศาลากลางน้ำเจ้าค่ะ” 

“อ่า งั้นก็พาข้ากลับเรือนเถิด  หลังเลิกเรียนช่วยตามทั้งสามคนมาพบข้าด้วยเล่า”

“ได้เจ้าค่ะคุณหนูใหญ่  บ่าวจะนำเรื่องไปฝากไว้กับอิงอิงและอันอัน”    ซูเม่ยพยักหน้าเบาๆ ก่อนทั้งนายสาวและบ่าวตัวน้อยพากันเดินกลับเรือนอย่างช้าๆ  ซึ่งช้ายิ่งกว่าตอนมาเสียอีก  จนนายสาวร่างอวบอิ่มแทบจะบ้าตายด้วยความขัดอกขัดใจกับสตรีสมัยนี้ยิ่งนัก