บทที่ 13  ข่าวดีหรือข่าวร้าย2

บทที่ 13  ข่าวดีหรือข่าวร้าย2

“ท่านลี่หยาง  ท่านชื่อลี่หยางหรือไม่”  เจียงลู่คงรอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อด้วยความหวัง

ชายผู้อยู่ในกรงทาสมองคนที่เอ่ยนามนั้นออกมาด้วยแววตาครุ่นคิดว่าเคยพบเจอชายผู้นี้หรือไม่  แต่ในหัวของเขาไม่เคยมีภาพจำของบุรุษที่แต่งกายด้วยผ้าไหมเนื้อดีผู้นี้เลย  เขาได้แต่คิดว่าควรตอบเช่นไรดี 

ตลอดเวลาที่เขาอยู่ในกรงแห่งนี้มักจะก้มหน้าหลบสายตาผู้คนและอยู่ในมุมมืดมาตลอด เพราะไม่อยากถูกขายออกไป  หากเขาถูกคนซื้อไปจะต้องแยกจากภรรยาของเขาที่อยู่กรงตรงกันข้ามกันไปตลอดกาล ซึ่งเขาไม่อาจให้เป็นเช่นนั้นได้

“นายหน้า  ข้าขอคุยกับคนผู้นั้น”  เจียงลู่คงเมื่อเห็นท่าทีเงียบสงบนั่น ก็อยากคุยส่วนตัวกับคนๆนั้นทันที  เพราะลางสังหรณ์ของเขาบอกว่าคนผู้นี้อาจจะเป็นคนที่พวกเขากำลังตามหาหรือรู้จักกับคนที่เขากำลังตามหาอยู่

“ได้ขอรับนายท่าน”  นายหน้าเมื่อตอบรับคำขอก็ส่งสัญญาณให้คนดูแลเปิดกรงดังกล่าวทันที   เจียงลู่คงมองชายผู้นั้นที่กำลังเดินมาหาเขาด้วยใจเต้นรัว  ยิ่งเดินเข้ามาใกล้ยิ่งมองได้ชัดเจน 

“พี่ฮุ่ยซิ่ว  ทางนี้ขอรับ”  เจียงลู่คงเอ่ยเรียกหูฮุ่ยซิ่วทันทีด้วยความตื่นเต้น  

หูฮุ่ยซิ่วหันมาตามเสียงเรียกของเจียงลู่คงและรีบเดินมาทันที เพราะเขายืนอยู่กรงติดกันนั่นเอง คนทั้งหมดที่ได้ยินเสียงเรียกนั้นก็หันมามองก่อนจะเดินเข้ามาสมทบเช่นกัน

ทาสชายในกรงออกมายืนตรงหน้าของหูฮุ่ยซิ่วและเจียงลู่คง  ทั้งสามต่างมองหน้ากัน แต่แล้วรอยยิ้มของคนทั้งสองที่ยืนฝั่งเดียวกันก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

“คารวะนายท่านลี่หยางขอรับ/คารวะนายท่านลี่หยางขอรับ”  หูฮุ่ยซิ่วและเจียงลู่คงค้อมศีรษะคำนับบุรุษที่แต่งกายมอซออย่างพร้อมเพรียงกัน  จนทำให้นายหน้าและคนที่อยู่ที่นั่นหันมองด้วยความแปลกใจ รวมทั้งบุรุษที่ถูกคำนับก็สับสนมึนงงไปชั่วขณะ

เมื่อเห็นหัวหน้าทั้งสองคารวะทาสชายผู้นั้นที่ยืนเบื้องหน้า เหล่าผู้ติดตามก็ปฏิบัติตามเช่นกัน เพราะเห็นความละม้ายคล้ายคลึงระหว่างทาสชายกับภาพเหมือนนายท่านที่กำลังตามหา

“ข้าน้อยหูฮุ่ยซิ่ว  ได้รับคำสั่งจากคุณหนูใหญ่ซูเม่ยให้มารับนายท่านขอรับ”

“ซะ...ซูเม่ย”  เสียงแผ่วเบาดังมาจากกรงที่อยู่ตรงข้ามกัน จนทำให้ทุกคนหันไปมองก็พบสตรีผู้หนึ่ง  ที่ดูไม่ออกว่าหน้าตาเป็นเช่นไรกันแน่ ด้วยคราบดำที่บดบังบนใบหน้า

“เยว่จวน” ทาสชายเอ่ยเรียกชื่อสตรีที่เป็นภรรยาของเขา  ด้วยความอาวรณ์และเสียใจ 

‘หากเขาไม่อ่อนแอ ภรรยาของเขาคงไม่ทุกข์ทรมานเช่นนี้  แล้วยังมีลูกๆอีก 3 คน’ เขาคิดอย่างคับแค้นใจในความไม่เอาไหนของตัวเอง

“นายหน้านำสตรีผู้นั้นออกมาด้วย”  หูฮุ่ยซิ่วเมื่อได้ยินชื่อสตรีผู้นั้นจากชายที่สงสัยว่าเป็นนายท่านลี่หยางที่ตามหาก็ออกคำสั่งทันทีด้วยความตื่นตระหนกระคนตื่นเต้นดีใจ  ที่ความหวังของพวกเขาใกล้จะเป็นจริงเข้าไปทุกที 

นายหน้าไม่พูดมาก เมื่อเห็นเงินที่เขาจะได้รับเริ่มเห็นเด่นชัดเข้ามา  ออกคำสั่งให้ผู้ดูแลนำตัวทาสออกมาจากกรงอย่างรวดเร็ว

“ท่านพี่”  ร่างบางที่อ่อนแรงเดินมาหยุดข้างกายผู้เป็นสามีก่อนจะจับมือใหญ่บีบเบาๆ อย่างเข้าใจกัน  น้ำตาของบุรุษไหลออกมาเมื่อเห็นภรรยาเต็มตาอีกครั้ง

“คารวะฮูหยินอู๋เยว่จวนขอรับ”  ครานี้ทุกคนต่างเอ่ยขึ้น ก่อนจะค้อมศีรษะลงเล็กน้อย

“เมื่อกี้ท่านเอ่ยถึง... ซูเม่ย นางสบายดีหรือไม่” ลี่หยางเอ่ยขึ้นกับกลุ่มคนตรงหน้าที่กล่าวว่าบุตรสาวของเขาเป็นผู้ส่งมา แม้จะแปลกใจก็ตามที  บุตรสาวคนโตของเขาเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา ทำไมจึงสามารถส่งคนออกมาตามหาเขาและภรรยาได้

ไม่เฉพาะลี่หยางที่คิดเช่นนั้น  อู๋เยว่จวนก็คิดเช่นสามีเหมือนกัน  แต่แค่ได้ยินชื่อบุตรสาวนางก็กลั้นน้ำตาแทบไม่อยู่จนปล่อยเสียงสะอื้นให้ออกมาเบาๆ 

“สบายดียิ่งขอรับ  คุณชายซูเหวินและคุณหนูซูเจียวก็เช่นกัน” เมื่อฟังคำพูดจากหูฮุ่ยซิ่วทั้งสองก็ปล่อยโฮออกมาด้วยความดีใจ  เพราะสิ่งที่ติดค้างในใจพวกเขามาตลอดก็คือบุตรทั้ง 3 คนที่อยู่ในบ้านตระกูลจ้าว

“นายท่านกับฮูหยินโปรดรอสักครู่”

เจียงลู่คงหันไปกล่าวสองสามคำกับนายหน้า  ผู้ดูแลก็เคลื่อนไหวมาปลดโซ่จากทั้งสองทันที  เจียงลู่คงจึงปลีกตัวตามนายหน้าไปชำระเงินไถ่ตัวทาส และเนื่องจากที่นี่เป็นค้าทาสแบบผิดกฎหมายจึงไม่มีสัญญาทาสเช่นทาสจากตลาดค้าทาสหลวง

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยทั้งหมดก็ออกจากตลาดค้าทาสเถื่อนทันที  พลุสัญญาณถูกจุดขึ้นฟ้าเพื่อส่งให้อีกกลุ่มรู้ว่าพวกเขาทำงานสำเร็จแล้ว 

ไม่นานนักทั้งหมดก็เดินทางถึงโรงเตี๊ยมที่จองไว้ เมื่อไปถึงก็พบกลุ่มของหูฮุ่ยหมิ่นกับกัวเหวินชางมารออยู่แล้ว กลุ่มคนที่มาถึงก่อนต่างอยู่ในอาการกระวนกระวายใจ เดินไปมาอย่างกับหนูติดจั่น 

“มาแล้วๆ ขอรับหัวหน้า” หนึ่งในผู้ติดตามรีบวิ่งมาแจ้ง หลังจากเห็นกลุ่มคนที่พวกเขากำลังรอเดินเข้ามาภายในโรงเตี๊ยมแห่งนี้

แอดดดดดดด     เสียงเปิดประตูทำให้ทุกคนที่รอคอยต่างใจเต้นไม่เป็นจังหวะ โดยเฉพาะหัวหน้ากลุ่มที่แบกรับความคาดหวังของคุณหนูใหญ่ไว้บนบ่า ไหนจะคุณชายรองและคุณหนูสามที่ต่างรอคอยบิดามารดาอยู่ทุกวันแม้จะไม่พูดออกมาก็ตาม

ชายที่อยู่ในชุดเก่าขาดเปื้อนคราบดำด่างและสตรีที่มีสภาพไม่ต่างกันปรากฏแก่สายตาของทุกคน  พวกเขามองเพียงปราดเดียวก็คิดว่าไม่ผิดเป็นแน่

“คารวะนายท่านและฮูหยินขอรับ”  ทุกคน