บทที่ 13  ข่าวดีหรือข่าวร้าย1

บทที่ 13  ข่าวดีหรือข่าวร้าย1

การเดินทางเข้าเมืองฉางค่อนข้างยากลำบาก  เมืองติดเขตชายแดนมักเข้มงวดกวดขันมากเป็นพิเศษ แต่ก็ยังมีช่องว่างให้พวกคนชั่วได้หาผลประโยชน์ โดยเฉพาะตลาดค้าทาสเถื่อนที่แม้แต่ราชสำนักยังทำเป็นเพิกเฉยจนชาวบ้านเดือดร้อน

หูฮุ่ยหมิ่นที่เดินทางมาถึงเมืองฉาง ก็สืบจนพบตลาดค้าทาสเถื่อนที่กระจายอยู่ในหลายที่ของเมืองฉาง ก็แบ่งกลุ่มเป็นสองกลุ่มออกตามหายังตลาดค้าทาสแต่ละที่  และตลาดค้าทาสเถื่อนไม่เหมือนกับตลาดค้าทาสหลวง  หากต้องการข้อมูลของทาสต้องใช้เวลาและเงินในการค้นหา   

กลุ่มของหูฮุ่ยหมิ่น กับกลุ่มของเจียงลู่คงแบ่งกันสืบหาอยู่หลายวันก็ยังไม่มีที่ใดที่มีข้อมูลของนายท่านและฮูหยินเลย  ซึ่งเหลือตลาดค้าทาสอีกสองที่เท่านั้นที่ยังไม่ค้นหา    และไม่กี่วันถัดมากลุ่มของหูฮุ่ยซิ่วและกัวเหวินชางก็มาสมทบจากเมืองซินเกียง  

“ยังเหลืออีก 2 ที่ ที่ยังไม่ค้นหา  เอาอย่างนี้ฮุ่ยซิ่วเจ้าไปกับน้องลู่คง  ลู่คงคุ้นชินกับที่แถบนี้แล้วให้เขาช่วยนำทางดีที่สุด  ส่วนน้องเหวินชางมากับข้า” หูฮุ่ยซิ่วหันไปพยักหน้ากับเจียงลู่คง  ส่วนกัวเหวินชางก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ

“จากที่สืบมา  ตลาดค้าทาสเถื่อนที่ตรอกทางทิศตะวันออกค่อนข้างอันตราย พวกมันไม่สนใจว่าจะเป็นใครแค่มีเงินก็พอ  ยิ่งมีมากยิ่งดี” เจียงลู่คง

“ส่วนอีกที่มีขนาดเล็กกว่า แต่การเข้าไปค่อนข้างยุ่งยาก เพราะที่นั่นห้ามพกพาอาวุธเข้าไป” หูฮุ่ยหมิ่น

“งั้นข้ากับน้องลู่คงไปตรอกทิศตะวันออกเอง”  หูฮุ่ยซิ่วขันอาสาก่อน 

“เอาคนไปให้มากหน่อยสัก  15  คน  กลุ่มของข้ากับน้องเหวินชางแค่คนติดตาม 5 คนก็เพียงพอ” หูฮุ่ยหมิ่น

“ขอรับ ข้าก็คิดเช่นเดียวกับพี่ฮุ่ยหมิ่น  ถึงแม้อีกที่จะต้องปลดอาวุธ แต่ยาพิษที่คุณหนูใหญ่ให้มายังแอบพกพาเข้าไปได้  และยิ่งคนน้อยก็ยิ่งได้เปรียบ” กัวเหวินชาง

“ตกลง  หากมีปัญหาเกิดขึ้นก็จุดพลุส่งสัญญาณทันที” หูฮุ่ยซิ่วกล่าวเสียงเข้ม

กลุ่มคนทั้งสองกลุ่มต่างแยกย้ายกันไป  หูฮุ่ยซิ่วผู้นำกลุ่มของกลุ่มใหญ่มุ่งหน้าสู่ตลาดค้าทาสตรอกทิศตะวันออก  ทางเข้าตลาดค้าทาสตรอกนี้มีการตรวจตราอย่างเข้มงวด  ค่าผ่านทางคนละ 1 ตำลึงทองถูกเรียกเก็บทันทีที่ย่างเท้าไปถึง

“ 20  ตำลึงทอง สำหรับคนทั้งหมด 17 คนของข้า” หูฮุ่ยซิ่วยื่นถุงตำลึงทองให้อย่างไม่ใส่ใจ แสดงถึงความร่ำรวย

“นายท่านเชิญทางนี้ขอรับ”  และเป็นดังคาดชายนายหน้าคนหนึ่งก็ปรี่เข้ามาเชื้อเชิญพวกเขาเข้าไปทันที 

“หากเจ้าบริการดี  ข้าจะจ่ายให้เจ้าอย่างงาม” เจียงลู่คงยื่นเงินให้นายหน้า  1 ตำลึงทองอย่างใจป้ำ  เขายกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นแววตาละโมบของชายตรงหน้า

หูฮุ่ยซิ่วที่มองสังเกตการณ์ก็มุมปากกระตุกอย่างพอใจ  หากเงินซื้อได้ทุกอย่างแค่ให้มากหน่อยก็ไม่มีอะไรให้ต้องกังวล

“นายท่านทั้งสองต้องการทาสแบบใด  บอกข้าน้อยมาได้เลยขอรับ”  ชายร่างเล็กผู้เป็นนายหน้าถามความต้องการของพวกเขาทันที ที่เดินเข้ามายังบริเวณกรงใหญ่มากมายที่เต็มไปด้วยทาส

“ข้าต้องการชาย 1 คน หญิง 1 คน ที่รับมาจากกลุ่มโจรเขี้ยวดาบ คนอื่นข้าไม่สนใจ” หูฮุ่ยซิ่วกล่าวเสียงเรียบและจ้องชายร่างเล็กอย่างกดดัน

“อ่า  ถ้าเป็นทาสจากกลุ่มโจร ไม่ว่าจะกลุ่มโจรใดอยู่ทางนี้ขอรับ”  นายหน้าได้ฟังก็เข้าใจทันที ว่าคนกลุ่มนี้มาหาคน  แต่เขาก็ไม่ได้สนใจมาก  ที่นี่เงินมากเป็นนาย  เงินเท่านั้นที่น่าสนใจ

“....” คนกลุ่มใหญ่เดินตามนายหน้าไปอีกฟากหนึ่งทันที

เมื่อมาถึงสิ่งที่ปรากฏต่อสายตาทุกคนภายในกลุ่มคือ ทาสที่โดนล่ามโซ่แยกชายหญิงคนละฝั่งเรียงรายหลักร้อยกรงด้วยกัน

“นายท่านพอจะทราบช่วงเวลาที่กลุ่มโจรเขี้ยวดาบนำคนมาขายหรือไม่ขอรับ”  นายหน้าค้าทาสถามขึ้นอย่างสุภาพ  ซึ่งขัดกับภาพบรรยากาศของที่นี่เสียเหลือเกิน 

‘ต้องเร่งหานายท่านกับฮูหยินแล้ว  ที่นี่มันแย่เกินไปจริงๆ’ กลุ่มคนจากจวนตระกูลตวนมู่ล้วนคิดไปในทิศทางเดียวกัน คือต้องหาคนให้เจอเท่านั้น

“วสันต์ฤดูปีก่อน กลุ่มคนคุ้มกันสินค้า”  หูฮุ่ยซิ่วตอบสั้นๆ 

“ค่อนข้างนาน  แต่ยังมีบางส่วนไม่ถูกขายออกไปขอรับ  บางทีอาจมีคนที่นายท่านต้องการ” นายหน้าพูดก่อนจะเดินนำไปกรงแถบด้านในสุดที่ทั้งมืดและชื้นมาก

สายตาของทุกคนกวาดมองไปรอบๆ  เพราะพวกเขาได้เห็นรูปภาพเหมือนของนายท่านและฮูหยินที่คุณหนูใหญ่วาดให้มาแล้วทั้งสิ้น

“กรง 10  กรงนี้เป็นกลุ่มทาสที่ถูกขายมาช่วงต้นปีก่อน นายท่านลองตรวจสอบดูว่ามีคนที่ท่านต้องการหรือไม่”  นายหน้าทาสผายมือให้ดูกรงทั้งซ้ายและขวาจำนวน 10 กรง หูฮุ่ยซิ่วส่งสัญญาณมือให้คนของเขาเข้าตรวจสอบทันที

เจียงลู่คงเดินกวาดสายตามองหาตั้งแต่กรงแรกทางฝั่งซ้ายที่เป็นของบุรุษ  แต่ยังไม่พบผู้ใดที่คล้ายนายท่านเลย  เขาเดินไปกรงแล้วกรงเล่า  ทาสในกรงบ้างก็หวาดกลัว  บ้างก็ชะเง้อคอมอง เผื่อจะมีใครสนใจพาออกไปจากกรงแห่งนี้เสียที

จนไปถึงกรงสุดท้ายที่อยู่ด้านในสุดที่มีทาสน้อยคนที่สุด  เจียงลู่คงกวาดสายตามองด้วยความหวัง เขามองทาสคนแล้วคนเล่าแต่ก็ไม่เจอคนที่ค้นหา  จนมองไปที่มุมหนึ่งมีชายผู้หนึ่งที่ก้มหน้าไม่ยอมมองมาทางเขาเลย

“ท่านลี่หยาง...” เสียงเบาๆของเจียงลู่คง ทำให้ไหล่คนผู้นั้นเกร็งขึ้นมาเล็กน้อย  ก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้น  เจียงลู่คงมองคนผู้นั้นอย่างพิจารณา  ชายร่างผอมบางแก้มตอบหนวดเคราปกคลุมใบหน้าครึ่งล่าง ทำให้เขาไม่แน่ใจนัก