บทที่ 13 ข่าวดีหรือข่าวร้าย3

บทที่ 13  ข่าวดีหรือข่าวร้าย3

ลี่หยางและอู๋เยว่จวนรู้สึกวางตัวไม่ถูกอยู่บ้างเพราะเป็นเพียงชาวบ้านชาวป่า  จู่ๆมีคนมาคารวะเหมือนขุนนางเศรษฐีในเมืองก็กระอักกระอ่วนไม่น้อย

“ไม่ต้องคารวะหรอกขอรับ  ข้าต่างหากต้องคารวะทุกท่านที่ช่วยเหลือ”  ลี่หยางที่ยังไม่ทราบอะไรหลายๆอย่างเอ่ยออกมาด้วยความเกรงใจปนเปกับความสับสน

“อ่า  นายท่านอาจจะยังสับสน  เชิญนายท่านกับฮูหยินพักสัก 3  ชั่วยาม ปลายยามเซิน (17.00) ข้าน้อยจะมาเรียนเชิญที่ห้องรับรองขอรับ  ยามนั้นทุกข้อสงสัยในใจนายท่านและฮูหยินคงจะหมดไป”  หูฮุ่ยหมิ่นที่เห็นท่าทีของทั้งสองท่านที่ยังไม่สามารถจับต้นชนปลายได้ถูกก็แนะนำให้พักผ่อนเสียก่อน  พร้อมมอบห่อผ้าที่คุณหนูใหญ่เตรียมไว้

‘หากพบเจอท่านพ่อท่านแม่ของข้า มอบห่อผ้านี้ให้ท่านทั้งสองแล้วพวกท่านจะเข้าใจเอง’

ลี่หยางรับห่อผ้านั้นมาอย่างสงสัย แต่ด้วยผู้มอบไม่บอกสิ่งใด เขาจึงไม่ได้ถามออกไปเช่นกัน 

“ข้าน้อยให้เสี่ยวเอ้อเตรียมน้ำอุ่น เสื้อผ้า และอาหารไว้ให้ท่านทั้งสองแล้ว  เชิญตามสบายขอรับ”  กัวเหวินชางกล่าว  ก่อนที่ทั้งหมดจะหันหลังเดินจากห้องไป  เมื่อคนกลุ่มใหญ่ทยอยออกไป ห้องก็กว้างขึ้นทันตา

สามีภรรยาหันมามองหน้ากันแต่ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด  สามีพาภรรยาของเขาไปยังห้องอาบน้ำ  ทั้งสองใช้เวลาในนั้นเป็นเวลานาน  เนื่องจากไม่ได้อาบน้ำมานานนับปีแล้ว

อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย ทั้งสองก็ออกมาในชุดใหม่ที่ถูกเตรียมไว้ คราแรกก็ไม่กล้าใส่ แต่ไม่มีชุดอื่นอีกจึงจำใจใส่ชุดหรูหราราคาแพงเช่นนี้ด้วยความไม่สบายใจ

“ท่านพี่ เราเปิดห่อผ้านั้นดูดีหรือไม่  บางทีอาจจะเป็นของซูเม่ยก็ได้” อู๋เย่วจวนที่บัดนี้ปรากฎรูปโฉมที่แท้จริงด้วยไม่มีคราบสกปรกบดบัง ก็ละม้ายคล้ายบุตรสาวอย่างซูเม่ยถึง 7 ส่วน 

“อืม งั้นเรามาเปิดดูพร้อมกัน”  ว่าแล้วมือหนาหยาบกร้านก็ค่อยๆแกะห่อผ้าไหมอย่างช้าๆ  สิ่งของที่ปรากฏในห่อผ้ามีไม่กี่อย่าง  ขวดกระเบื้องต่างสี 4 ขวด  กำไล และกระดาษที่พับไว้

“กะ...กำไลนั่นมัน”  อู๋เย่วจวนเมื่อเห็นกำไลหยกคุ้นตาก็หยิบขึ้นมาดูทันที   ก่อนจะร้องไห้ออกมา  ผู้เป็นสามีดึงร่างผอมบางของภรรยามากอดด้วยท่าทีปลอบโยน

“กำไลสินเดิมของเจ้า  เช่นนั้นห่อผ้านี้คงเป็นซูเม่ยที่ให้มา”  เมื่อลี่หยางคิดดังนั้นจึงเปิดกระดาษที่พับไว้และเป็นอย่างที่สงสัย มันคือจดหมายที่เขียนถึงเขาและภรรยา

‘ท่านพ่อท่านแม่  เมื่อท่านได้อ่านจดหมายฉบับนี้แปลว่า คนของลูกที่ส่งออกไปตามหาพวกท่านพบเจอท่านทั้งสองแล้ว ลูกไม่สามารถอธิบายทุกอย่างผ่านจดหมายได้  แต่ตอนนี้ครอบครัวของเราไม่มีอะไรเหมือนเดิม ลูกพาซูเหวินและซูเจียวออกมาจากตระกูลจ้าวไม่มีสิ่งใดข้องเกี่ยวกับพวกเขาอีก  ตอนนี้พวกเรา 3 คนพี่น้องอยู่ที่เมืองหยาง  ฐานะดีขึ้นมาก  ท่านพ่อท่านแม่โปรดตามคนของลูกกลับมา หูฮุ่ยซิ่ว  หูฮุ่ยหมิ่น  กัวเหวินชาง  เจียงลู่คง ทั้งสี่คนเป็นคนที่ลูกไว้ใจและสามารถไว้ใจได้  ขวดทั้งหมดในห่อผ้าเป็นยา ลูกเขียนกำกับไว้ทุกขวดแล้ว  ท่านพ่อท่านแม่โปรดรักษาตัวและเดินทางกลับมาหาพวกเราโดยเร็ว  รักเสมอ  ซูเม่ย’

ทั้งสองคนเมื่ออ่านจดหมายจบก็ปล่อยน้ำตาไหลรินออกมา ก่อนจะโอบกอดกันด้วยความโหยหา คิดถึง และเสียใจ  ไม่รู้ว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้นกับบุตรทั้งสามคนบ้าง  ใช่ว่าพวกเขาจะไม่รู้จักตระกูลจ้าวแต่รู้จักดีและดีมากจนแทบจะขาดใจเมื่อถูกกักขังไม่อาจกลับไปหาบุตรได้

“ท่านพี่ ลูกของเรา พวกเขา...”

“ชู่ว.....  คนดี  ไม่มีอะไร  ลูกก็บอกแล้วว่าครอบครัวดีขึ้นมาก ย้ายออกจากตระกูลจ้าวแล้วด้วย ไม่เป็นไรๆ” เยว่จวนไม่ทันพูดจบสามีก็พูดดักคอเสียก่อน ไม่อยากให้ภรรยาของเขาคิดมากจนเกินไป 

‘เกิดสิ่งใดกับบุตรทั้งสามคนของเขากันแน่’  ลี่หยางเองก็อดกังวลไม่ได้ ในอกมันร้อนผ่าวจนอยากไปให้ถึงเมืองหยางเสียเดี๋ยวนี้  ตอนนี้เขาเชื่อหมดใจว่าซูเม่ยบุตรสาวของเขาเป็นคนเขียนจดหมาย และคนที่มาช่วยเขาก็เป็นคนของบุตรสาว   แต่ความรู้สึกแปลบๆในใจ...มันยังไงกันแน่

กว่าอู๋เยว่จวนจะสงบใจได้ก็พักใหญ่ๆ  ลี่หยางก็ปลอบภรรยาไม่ห่าง  ก่อนทั้งสองจะมองขวดสีต่างๆที่อยู่ในห่อผ้าก็พบว่าเป็นโอสถบำรุงร่างกาย โอสถรักษาบาดแผล  โอสถแก้พิษ และน้ำปรับสมดุลในร่างกาย(วารีมรกตเอง) 

“เราดื่มน้ำปรับสมดุลร่างกายก่อนเถิด  ค่อยทานยาบำรุงร่างกาย” ว่าแล้วทั้งสองก็ดื่มน้ำวารีมรกตไปคนละ 1 จอก 

ความหอมเย็นไหลจากลำคอลงสู่ร่างกายทำให้รู้สึกร่างกายหายเมื่อยล้า และกระฉับกระเฉงขึ้นในทันที  จนทั้งสองคนถึงกับแปลกใจ  แต่เมื่อกินยาบำรุงก็ยิ่งตกตะลึงในความมหัศจรรย์ของยาบำรุงนี้

“ท่านพี่...หน้าของท่านพี่ดู เอ่อ...เอ่อ..”  อู่เยว่จวนที่มองหน้าสามีถึงกับเอ่ยออกมาไม่ถูก  หน้าแดง หูแดง อย่างเขินอาย

“หน้าพี่ทำไมเหรอ  ฟอดดดดด”  ลี่หยางที่เห็นแก้มแดงๆของภรรยาก็อดก้มลงฝังจมูกลงไปไม่ได้

“ท่านพี่!!!  น่าอายจริงเชียว”  ผู้เป็นสามีได้รับกำปั้นเล็กๆจากภรรยาไปหนึ่งที

“ไม่ล้อเจ้าแล้ว  พี่ก็แปลกใจเช่นกันแต่ไม่รู้จะหาคำตอบจากที่ใด  เจ้ามองตัวเองในคันฉ่องเถิด  พี่เห็นคราแรกก็ยังแปลกใจยิ่งนัก  ราวกับย้อนวัยไปนับ 10 ปี”  ลี่หยางบอกกับภรรยา และหมุนไหล่บางของภรรยาหันไปมองคนฉ่องทองเหลืองที่อยู่ไม่ไกลกัน

อู๋เย่วจวนจับใบหน้าของตนเองด้วยความตกใจ  ตอนอยู่ในกรงทาสทั้งอดอยาก  ทั้งสกปรก  นางเชื่อว่าสภาพของตนคงไม่เหลือเค้าโครงของความงามอีกแล้ว  แต่นี่มัน....

“ท่านพี่...มันเป็นเช่นนี้ได้อย่างไรกัน”

ลี่หยางมองภรรยาเขาอย่างหลงใหล และตกหลุมรักนับครั้งไม่ถ้วน  ไม่ว่านางจะเป็นเช่นไรเขาก็ยังรักนาง  และยิ่งตอนนี้ ภรรยาของเขาเหมือนกับย้อนไปวันวาน  รวมทั้งตัวเขาเองก็ย้อนไปเป็นชายหนุ่มอีกครั้งเช่นกัน

“คงต้องถามคำตอบจากบุตรสาวของเราแล้วล่ะ  เย่วจวน” ลี่หยางและอู๋เย่วจวนได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ  และเดินทางไปหาคำตอบที่เมืองหยาง