บทที่ 16 พบหน้า3

บทที่ 16  พบหน้า3

ทั้งสามคนนั่งที่ชุดโต๊ะเล็กๆมุมหนึ่งของเรือนใหญ่ที่เห็นภาพของสวนใหญ่ภายในจวนอย่างชัดเจน  สาวใช้เข้ามาวางน้ำชาและขนมก่อนจะถอยออกไปอย่างรู้ความ  ปากเล็กๆของซูเม่ยค่อยๆเอ่ยเล่าเรื่องทุกอย่างตามความจริงตั้งแต่แรกเริ่มที่ได้รับข่าวการหายตัวไปของบิดามารดาจวบจนยามนี้ที่นางมีบุตรถึงสามคนแต่มีชีวิตสุขสบายไม่ต้องอดอยากอีกต่อไป   ยกเว้นเรื่องหลอมรวมวิญญาณที่นางจะเก็บเป็นความลับจนวันตาย

หยกสีดำขนาดเล็กลวดลายแปลกตาถูกวางลงบนโต๊ะเพื่อส่งกลับคืนเจ้าของที่แท้จริง  ยืนยันสิ่งที่นางกล่าวมาทั้งหมด รวมทั้งเรื่องที่นางจัดการกับคนตระกูลจ้าว

ลี่หยางมองหน้าบุตรสาวคนโตก่อนจะปล่อยน้ำตาบุรุษให้ไหลลงมา เขากล่าวขออภัยบุตรสาวในใจเป็นร้อยๆครั้งที่ปล่อยให้คนที่เขาคิดมาตลอดว่าเป็นครอบครัวทำร้ายแก้วตาดวงใจของเขา

“ซูเม่ย  พ่อขอโทษ  พ่อขอโทษ ” เย่วจวนเองก็ไม่ต่างกันนางมองบุตรสาวผ่านม่านน้ำตาด้วยความเสียใจก่อนจะเข้าโอบกอด  ทำไมบุตรีของนางต้องมาเจอเรื่องเลวทรามเช่นนี้ หากคนพวกนั้นไม่ตายนางนี่แหละจะกลับไปถลกหนังของพวกมันเอง

“ข้าไม่เป็นไรแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อท่านแม่  พวกท่านไม่ต้องโทษตัวเอง” ซูเม่ยกุมมือบิดามารดาและลูบเบาๆอย่างปลอบใจ 

“....”  ทั้งสองยังคงเสียใจ  ซูเม่ยได้แต่ปล่อยให้เวลาเยียวยาทุกอย่าง  ไม่แน่ว่าเจ้าก้อนแป้งทั้งสามของนางอาจจะรักษาบาดแผลของทั้งสองได้ 

“ตอนนี้ท่านพ่อท่านแม่กลายเป็นท่านตาท่านยายแล้ว จะมาร้องไห้เช่นนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ” ซูเม่ยเอ่ยเย้าทั้งสองเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศที่เศร้าสร้อยนี้

“นั่นสินะ..น้องหญิง เราเป็นท่านตาท่านยายกันแล้ว ต้องช่วยซูเม่ยดูแลเด็กๆ”  ลี่หยางกลั้นความเสียใจ  กลืนความขมขื่นจากความโง่เขลาของเขา  เพื่อให้คนในครอบครัวสบายใจที่สุด ปล่อยเรื่องร้ายๆไว้เบื้องหลัง เขาไม่นึกเสียใจเลยที่บุตรสาวตัดสินใจเอาชีวิตของพวกมัน

“ฮะ..ฮึก เจ้าค่ะ ท่านพี่  เราต้องช่วยลูกดูแลเจ้าก้อนแป้ง หลานๆของเรา” เย่วจวนกลืนก้อนสะอื้น เช็ดน้ำตาก่อนจะสูดลมหายใจ บีบมือบุตรสาวที่น่าสงสารของนาง

“เด็กหญิงตัวเล็กคนนั้นคงเป็นหลินเฟยสินะ  ลูกจะให้พ่อกับแม่รับนางเป็นบุตรบุญธรรมใช่หรือไม่” ลี่หยางเมื่อตั้งสติได้ก็พูดคุยเรื่องของเด็กหญิงที่เขาคุ้นหน้าคุ้นตาคนนั้น

“เจ้าค่ะ ท่านพ่อท่านแม่”  ซูเม่ยตอบรับคำของบิดา  และเรียกหยกสีขาวมันแพะขนาดเล็กออกมา ยื่นให้บิดาและมารดาดู

ลี่หยางและเย่วจวน ที่ทราบความสามารถที่แสนจะพิเศษนี้ของบุตรสาวก็อดตกตะลึงไม่ได้ที่มีของโผล่มาจากอากาศ  ไหนจะสิ่งวิเศษมากมายที่มีภายในจากการบอกเล่าของบุตรสาวคนโต

‘คงต้องรีบทำใจให้ชินเสียแล้ว’

ทั้งสองสะบัดหัวไล่ความตะลึงพรึงเพริด เบนสายตากลับมามองหยกบนโต๊ะที่ถูกวางลงจากมือของบุตรสาว ก็เห็นความคล้ายคลึงกันกับ.... 

“นี่มัน!!!”  ลี่หยางไม่รอช้ารีบนำหยกสีดำของเขาที่เพิ่งได้รับจากบุตรสาวมาวางคู่กัน 

“เหมือนกันมากเลยเจ้าค่ะท่านพี่  ต่างแค่สีเท่านั้น”  เย่วจวนที่เห็นความเหมือนกันของหยกทั้งสองชิ้นเอ่ยออกมาทันที

“ลูกก็คิดเช่นนั้น  บางที...หลินเฟยอาจจะมาจากที่เดียวกันกับท่านพ่อก็เป็นได้”  ซูเม่ยที่ฉุกคิดเรื่องนี้มาหลายครั้ง หลังจากเข้ามิติไปเจอหยกทั้งสองที่วางอยู่ในกล่องเดียวกัน  ทำให้นางเห็นความเหมือนของหยกทั้งสองด้วยความบังเอิญ

“แม่ว่า...ใบหน้าของหลินเฟย แอบคล้ายท่านพ่อของลูกอยู่หลายส่วนนะ”

“พี่ก็คิดเช่นน้องหญิงเช่นกัน  เห็นคราแรกก็เหมือนจะคุ้นเคยอย่างประหลาด”

“ลูกจะสืบเรื่องนี้อย่างลับๆ  หากโจ่งแจ้งเกินไปเกรงว่าจะไม่ปลอดภัยเจ้าค่ะ”

“คุณหนูใหญ่ไม่ต้องตามสืบหรอกขอรับ”  เสียงของบุรุษดังขึ้นก่อนจะปรากฏออกมา

“ท่านลุงอันฉี!!!”  ซูเม่ยอุทานชื่อคนที่คุ้นเคยออกมา เมื่อเห็นเขาปรากฏตัวขึ้นในเรือนใหญ่

“ขออภัยที่ได้ยินเรื่องสำคัญของครอบครัวทุกท่านขอรับ”  หูอันฉีโน้มกายคารวะอย่างขออภัย เมื่อเห็นว่าเป็นการเสียมารยาทที่แอบฟังเรื่องของผู้อื่น  แต่ความสงสัยในใจมันแน่นอยู่ในอกเขาจนร้อนรนแทบทนไม่ไหว

“ท่านพ่อท่านแม่เจ้าคะ  นี่คือ...หูอันฉี  หัวหน้าคนงานทั้งหมดของจวนตระกูลตวนมู่  ลูกนับถือเขาเหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งและสามารถไว้ใจได้   กว่าจะเป็นจวนตระกูลตวนมู่ทุกวันนี้ล้วนเป็นเพราะท่านลุงอันฉีหลายส่วนเจ้าค่ะ”

“ต้องขอบใจท่านแล้วที่ช่วยเหลือซูเม่ยมาจนถึงทุกวันนี้”  ลี่หยางกล่าวอย่างให้ความเคารพชายวัยกลางคนที่ดูจะอายุมากกว่าเขา

“อย่าถือเป็นบุญคุณอันใดเลย  ข้าน้อยทำตามหน้าที่ที่สมควรทำแล้ว  คุณหนูใหญ่เป็นสตรีที่มีความสามารถจึงพาจวนมาถึงทุกวันนี้ ข้าน้อยเป็นแค่ฟันเฟืองหนึ่งเท่านั้น” หูอันฉีที่เห็นนายท่านและฮูหยินมีท่าทีเกรงอกเกรงใจเขาก็ลำบากใจ หากสิ่งที่เขาคิดสงสัยไว้เป็นความจริง  ถือว่านายท่านคือนายเหนือหัวที่สำคัญคนหนึ่งของเขา

“ที่ท่านลุงอันฉีพูดว่าไม่ต้องสืบหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ  หรือท่านลุงอันฉีทราบอันใดเกี่ยวกับเรื่องนี้”  ซูเม่ยเมื่อเห็นท่าทีเกรงอกเกรงใจกันไปมาก็เอ่ยเข้าเรื่องทันที

“ข้าน้อยขอดูหยกทั้งสองชิ้นได้หรือไม่ขอรับ”  หูอันฉีพูดพลางล้วงในอกเสื้อของเขาหยิบแผ่นป้ายเงินอันหนึ่งออกมา

ทั้งสี่คนมองป้ายหยกและป้ายเงินสลับกัน ก็เห็นความเหมือนของลวดลายบางอย่าง โดยเฉพาะหูอันฉีที่ยิ้มออกมาทั้งน้ำตาที่เอ่อคลออย่างดีใจที่ระยะเวลา 30 ปีของเขาสิ้นสุดลงแล้ว  ความรู้สึกผิดในใจกำลังจะถูกชะล้างออกไปเสียที

“กระหม่อมขออภัยที่มาพบท่านชายช้าไปเช่นนี้”  หูอันฉีคุกเข่าลงกับพื้นก่อนจะก้มศีรษะลง

“ทะ..ท่านชาย  ท่านชายอันใดกัน  ข้างงไปหมดแล้ว”  ลี่หยางกล่าวออกมาอย่างสับสน เย่วจวนเองก็ตกตะลึงมองหน้าสามีของตนเช่นกัน   ส่วนซูเม่ยที่เริ่มประติดประต่อเรื่องทุกอย่างได้ก็เริ่มเข้าใจความเป็นมา เพราะนางรู้มาตลอดว่าท่านลุงอันฉีมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดา  ไม่คิดว่าจะมีภูมิหลังกับคนใกล้ตัวนางถึงเพียงนี้

“ท่านลุงอันฉีลุกขึ้นก่อนเถอะเจ้าค่ะ เรื่องราวเป็นมาอย่างไรโปรดกล่าวมาอย่างละเอียดเถิด”