บทที่ 20  คนจากแคว้นหนาน2

บทที่ 20  คนจากแคว้นหนาน2

“คุณหนูใหญ่อย่างนั้นหรือ ช่างน่าสนใจ”  ท่านชายหนานลู่เจ๋อพึมพำกับตัวเองก่อนจะยกยิ้มมุมปาก  หากบิดาของนางเป็นท่านอาเล็กของเขา นางย่อมเป็นญาติผู้น้องของเขาเช่นกัน

“ไยไม่ใช่นายท่านของตระกูลเล่าเถ้าแก่จง” ท่านชายหนานลู่เสียนที่ควบม้าอยู่ไม่ไกลเข้าสู่วงสนทนานี้อย่างสนใจ

“เดิมทีตระกูลตวนมู่มีเพียงคุณหนูคุณชายสี่คนเท่านั้น  แต่เมื่อราวสามสี่เดือนก่อนหน้ากลับมีนายท่านลี่หยาง นายท่านใหญ่ของตระกูลออกมาดูแลกิจการทุกอย่างที่ถูกสร้างเอาไว้ก่อนหน้าแล้ว ไม่มีใครทราบความเป็นมา เพราะคนตระกูลตวนมู่ซื่อสัตย์และภักดีต่อเจ้านายไม่เปิดปากเรื่องนี้เลยพะยะค่ะ”

“แปลกยิ่งนัก หากเป็นเช่นนั้นจริง บุตรสาวของท่านลี่หยางนับว่ามีความสามารถไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าบุรุษเลย”

“หากนางเป็นบุตรสาวของน้องเล็กจริง  ก็ไม่แปลกหรอกเพราะนางก็เป็นสายเลือดของตระกูลหนานจะอ่อนด้อยได้เช่นไร”

“หลานก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น เรื่องของน้องเฟยเฟยก็เช่นกัน”

“เสด็จย่าและท่านแม่จะได้เลิกตรอมตรมเสียที  วังจวิ้นอ๋องจะได้มีชีวิตชีวามากกว่านี้”

เมื่อได้รับข่าวว่าขบวนเดินทางยามนี้อยู่หน้าประตูจวนแล้ว  ทั้งนายท่านและนายหญิงของจวนรวมถึงคุณหนูคุณชายก็พากันออกมายืนอยู่หลังประตูจวน 

‘แค่เพียงแผ่นไม้กั้นเท่านั้น’

แอด...............

ประตูจวนใหญ่ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ก่อนจะเผยเห็นบุคคลที่ยืนคนละฟากฝั่ง  เหล่าคุณหนูคุณชายของจวนที่ไม่เข้าใจว่าออกมาต้อนรับใคร แต่คงเป็นแขกที่สำคัญมากเพราะภายในจวนวุ่นวายมากว่าสองวันแล้ว ราวกับจะมีงานใหญ่ แต่มารดากลับบอกเพียงว่ามีแขกจะมาพำนักที่จวนเท่านั้น

ซูเหวินจูงมือน้องสาวทั้งสองคนละข้าง  ข้างหนึ่งซูเจียวอีกข้างเป็นหลินเฟยยืนอยู่เบื้องหลังบิดามารดา  เมื่อประตูเปิดออก เขาเห็นกลุ่มคนแปลกหน้าจำนวนมากที่มาพร้อมกับเถ้าแก่จากร้านค้าในเมืองที่เขาคุ้นตาแต่ไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัวแต่อย่างใด

หูอันฉีแม้จากแคว้นหนานมาเนิ่นนาน แต่ก็ยังจำบุคคลที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดได้เป็นอย่างดี  เขาเดินออกไปคำนับผู้ที่เปรียบดั่งนายเหนือหัวคนหนึ่งของวังจวิ้นอ๋อง

“กระหม่อมหูอันฉี ถวายพระพรท่านชายรองพะยะค่ะ” ท่านชายรองหนานลู่ฉีพยักหน้ารับเบาๆ กวาดตามองผู้ที่เป็นหนึ่งในหน่วยพยัคฆ์ในปีนั้น 

“เจ้าเหมือนหูอันเฉินผู้เป็นพี่ชายไม่น้อยเลย” ท่านชายรองพูดขึ้นก่อนจะหันกลับไปมองกลุ่มเจ้าของจวนที่ยังคงยืนรออย่างเงียบๆ  ยามนี้ภาพที่เรียกสายตาของเขามีเพียงภาพบุรุษวัยกลางคนที่ยืนนิ่งอยู่หลังธรณีประตูจวน และร่างเล็กๆที่ผลุบๆโผล่ๆอยู่ด้านหลังเท่านั้น

‘มิผิดแน่  บุรุษผู้นี้...น้องเล็กของเขา’

ท่านชายอีกสองคนก็ไม่ต่างจากผู้เป็นบิดาและท่านอาของเขา  นายท่านลี่หยางช่างมีใบหน้าละม้ายคล้ายเสด็จปู่หรือจวิ้นอ๋องหนานจ้านเฉิงยิ่งนัก  เหมือนถึง 8 ส่วนเลยทีเดียว

‘เสด็จปู่ชัดๆ/เสด็จปู่ชัดๆ’  สองท่านชายวัยหนุ่มคิดในใจก่อนจะหันมองหน้ากันอย่างเข้าใจ 

“กระหม่อมตวนมู่ลี่หยางถวายพระพรท่านชาย  เชิญท่านชายเสด็จเข้าในจวนก่อนเถิดพะยะค่ะ” ลี่หยางที่คิดได้ว่าเสียมารยาทจ้องมองแขกสูงศักดิ์เสียนานจึงเดินออกมาถวายความเคารพและเชื้อเชิญทั้งหมดเข้าพำนักในจวน

อู๋เย่วจวนเมื่อเห็นสามีทำความเคารพก็ย่อกายลง เด็กๆก็ทำตามเช่นกัน 

“อ๊ะ!!!!”  หลินเฟยที่ยังเด็กกว่าคนอื่นแม้ทำตามแต่ก็ติดซุกซนจนเกือบล้มขมำหน้า  ซูเหวินที่คอยระวังรับร่างกลมๆนั้นได้ทันท่วงที

จากเหตุการณ์นี้กลับทำให้หนูน้อยตัวกลมเผยโฉมสู่สายตาแขกสูงศักดิ์  ท่านชายหนานลู่เสียนเมื่อเห็นร่างเล็กเต็มตาก็ปรี่เข้ามาด้วยความดีใจ  ขอบตาของเขาร้อนผ่าวเมื่อเห็นใบหน้าที่เฝ้าตามหามาเนิ่นนานถึง  1 ปีเต็ม ไม่ต่างจากท่านชายรองหนานลู่ฉีที่เห็นบุตรีที่หายไปอยู่ใกล้แค่เอื้อมมือ

“เฟยเฟย /เฟยเฟย /เฟยเฟย” เด็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อของตนเองก็เงยหน้าขึ้น  เอียงคอมองบุรุษทั้งสามที่อยู่ใกล้นางแค่ช่วงแขนเท่านั้น

นางรู้สึกคุ้นหน้าคนตรงหน้าเหลือเกิน  จึงยื่นมือออกไปข้างหน้า  มือหนาของท่านชายรองซึ่งเป็นบิดาก็จับมือเล็กของบุตรสาวทันที  หลินเฟยก้าวขาไปด้านหน้าก่อนจะโผเข้ากอดบุรุษที่ย่อกายลงนั่งยองๆกับพื้น

“ทะ... ท่านเป็นท่านพ่อของเฟยเฟยรึเปล่า” เสียงเล็กๆถามขึ้นเมื่ออยู่ในอ้อมกอดที่คุ้นเคยอย่างประหลาด แต่อบอุ่นมากเลย เหมือนยามที่กอดพี่ใหญ่ซูเม่ยคราแรก

“ชะ..ใช่  ลูกรัก  พ่อเอง นี่พ่อเอง” ท่านชายรองขอบตาร้อนผ่าวก่อนจะปล่อยน้ำตาให้ไหลรินอย่างช้าๆ  ยามนี้เขาไม่รู้สึกผิดต่อภรรยาแล้ว  ยามจากแคว้นหนานมาเขาบอกเพียงออกไปตามหาลูกน้อย ไม่ได้บอกว่าเจอเบาะแสใหญ่  เพราะหากไม่เป็นดั่งใจหวังภรรยาของเขาจะได้ไม่ตรอมตรมจนล้มป่วยมากกว่าเดิมอีก

“ท่านชายเข้าไปด้านในจวนเถิด  มีเรื่องอันใดค่อยพูดคุยกัน” ลี่หยางเห็นภาพบุรุษที่คาดว่าจะเป็นพี่ชายคนรองของเขาดูอ่อนล้าอาจจะด้วยสาเหตุทางจิตใจและร่างกายที่เดินทางมาแรมเดือน จึงอยากให้เร่งเข้าในจวนจะได้คลายความเมื่อยล้าได้บ้าง

ท่านชายรองหนานลู่ฉีได้ยินดังนั้นก็อุ้มบุตรสาวแนบอกเดินเข้าจวนตระกูลตวนมู่โดยมีท่านชายทั้งสองตามมาไม่ห่าง  โดยเฉพาะท่านชายหนานลู่เสียนที่อยากอุ้มน้องน้อยของเขาใจแทบขาด แต่ท่านพ่อมิยอมปล่อยน้องสาวของเขาห่างจากอกเลย

หูอันฉีเมื่อเห็นบรรดาท่านชายเข้าจวนไปแล้วก็มอบให้พ่อบ้านจัดแจงที่พักสำหรับเหล่าผู้ติดตาม ก่อนจะเข้าไปสมทบที่โถงกลางของจวน

“ท่านแม่   ท่านชายผู้นั้นเป็นท่านพ่อของน้องเฟยเฟยเหรอเจ้าคะ”

“ใช่จ้ะ”

“ท่านชายหน้าตาคล้ายท่านพ่อมากๆเลยขอรับ”

“....” การสนทนาหยุดลงเมื่อทุกคนมาถึงโถงกลางของจวนตระกูลตวนมู่