บทที่ 20  คนจากแคว้นหนาน1

บทที่ 20  คนจากแคว้นหนาน1

ภายในสำนักแพทย์โอสถกลางยังคงเงียบเชียบ แตกต่างจากภายนอกที่คร่ำคร่าไปด้วยผู้คนที่อยากพบเจอเซียนแพทย์โอสถสักครั้งหนึ่ง  แต่ในความคิดของทุกคนเซียนแพทย์ย่อมเป็นชายอาวุโสที่อยู่ในวงการแพทย์มาเนิ่นนานหรืออาจจะเป็นปรมาจารย์สักคนที่เลื่อนขั้นเป็นเซียนแพทย์โอสถ  โดยที่ไม่มีใครคาดคิดว่าเซียนแพทย์โอสถแท้จริงแล้วเป็นสตรีน้อยนางหนึ่งเท่านั้น

ประตูสำนักแพทย์โอสถกลางเปิดออกอีกครั้งแต่ไร้วี่แววเซียนแพทย์โอสถที่เฝ้ารอ  มีเพียงผู้ดูแลประตูที่ออกมาทำหน้าที่ดังเดิมเท่านั้น  สร้างความผิดหวังให้กับผู้คนจนต้องทยอยสลายตัวจากไป มีเพียงผู้คุ้มกันตระกูลตวนมู่เท่านั้นที่ยังปักหลักรอรับคุณหนูใหญ่ที่ยังรับการทดสอบอยู่ภายในซึ่งนานกว่า 4 ชั่วยามไปแล้ว

หูฮุ่ยหมิ่นเริ่มกังวลจนเดินไปมาอยู่หน้าสำนักแพทย์โอสถ แต่แล้วไม่นานนักคนที่เขาเฝ้ารอก็ปรากฏตัวขึ้นที่ประตูทางเข้าสำนัก 

“ท่านลุงฮุ่ยหมิ่น  ต้องให้รอนานแล้ว”  เสียงที่ดังราวระฆังแก้วฉุดให้ชายวัยกลางคนที่ยังเดินไปมาให้หยุดลง  เมื่อหันไปมองก็พบบุคคลที่เขารอคอย

“คุณหนูใหญ่” หูฮุ่ยหมิ่นกวาดสายตาสำรวจคุณหนูของตนอย่างรวดเร็ว  สร้างความอบอุ่นใจให้กับผู้ที่ถูกห่วงใยเป็นอย่างยิ่ง

“เรียบร้อยดีไม่มีสิ่งใดให้ต้องกังวล  ท่านลุงฮุ่ยหมิ่นนำทางกลับโรงเตี๊ยมเถิด” ซูเม่ยเอ่ยยืนยันความสบายดีของตนเองเพื่อให้ชายวัยกลางคนตรงหน้าคลายความตึงเครียด และส่งสายตาที่รู้กันในกลุ่มกองกำลังว่าต้องการอะไร

“ขอรับ”  เมื่อได้รับสัญญาณว่ากลับไปคุยที่โรงเตี๊ยม  หูฮุ่ยหมิ่นก็นำทางคุณหนูของตนไปยังห้องพักที่จองไว้อย่างเงียบๆ

ผู้ดูแลประตูมองแผ่นหลังของคนที่พวกเขานับถือในความสามารถจนลับสายตา ส่วนผู้ดูแลในที่มืดก็ติดตามคุ้มครองนายเหนือหัวคนใหม่ของสำนักไปอย่างเงียบเชียบ

ตระกูลตวนมู่ เมืองหยาง แคว้นซ่ง

หน่วยข่าวของกองกำลังตระกูลตวนมู่ที่เริ่มกระจายแทรกซึมไปตามกิจการของตระกูลที่มีอยู่ทั่วทั้งแคว้น  และกำลังขยายออกนอกแคว้นไปยังแคว้นหนาน  หวง และโจว    

ภายในหนึ่งเดือนกว่าๆที่คุณหนูใหญ่ออกเดินทางไปยังสำนักแพทย์โอสถกลาง  นายท่านลี่หยางก็ทำงานอย่างแข็งขันร่วมกับบรรดาระดับหัวหน้าทั้งหลายที่ทำงานถวายชีวิต  โดยเฉพาะคนจากหน่วยพยัคฆ์เงาที่เดินทางมาสมทบจากแต่ละแคว้น  และยังรับเหล่าคนไร้บ้านขอทานจำนวนมากเข้าสู่กองกำลังลับอีกด้วย   หมู่บ้านเฟยซานและเอ้อซานรับคนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ  ส่วนผู้ที่ฝึกฝนจนสามารถทำงานได้ก็ทยอยออกไปทำหน้าที่ของตน

จนกระทั่งยามนี้ทุกซอกทุกมุมของแคว้นซ่งโดนจับตามองจากกองกำลังตระกูลตวนมู่  และในอนาคตอันใกล้หน่วยข่าวนี้จะกลายเป็นกิจการที่สะเทือนไปทุกแว่นแคว้น

“นายท่านลี่หยางมีข่าวจากแคว้นหนานขอรับ”  หูอันฉีที่ตอนนี้เป็นองครักษ์ติดตามนายท่านใหญ่อย่างใกล้ชิดตามหน้าที่แต่เดิมของเขายามอยู่แคว้นหนาน

ลี่หยางคลี่สารเล็กๆในมือ ก่อนจะกวาดสายตาอ่านมันอย่างรวดเร็ว

“ขบวนเดินทางจากแคว้นหนานใกล้ถึงเมืองหยางแล้ว  อันฉีแจ้งพ่อบ้านใหญ่จางเตรียมการต้อนรับด้วย คาดว่าไม่เกิน 2 วันคงเดินทางมาถึง”  ลี่หยางถอนหายใจเบาๆ  จะว่าดีใจก็ไม่เชิงเขายังรู้สึกกังวลใจลึกๆ

“ขอรับนายท่าน” หูอันฉีรับคำสั่งแต่ยังไม่จากไปทันที เขายังคงมองความวิตกที่เกิดขึ้นกับนายท่านอย่างเงียบๆ ก่อนจะเอ่ยบางอย่างขึ้นมา

“ขบวนเดินทางคราวนี้คงเป็นท่านชายรองหนานลู่ฉีเพราะซื่อจื่อหนานหลี่จิ้งคงไม่อาจเดินทางออกนอกแคว้นได้โดยง่าย   หากเป็นท่านชายรองก็ไม่มีอันใดให้ต้องวิตกกังวลหรอกขอรับ   เดิมที่อุปนิสัยของท่านชายรองนั้นเรียบง่ายเชี่ยวชาญด้านความรู้เป็นหลักแต่ฝีมือการต่อสู้ก็ไม่อ่อนด้อย”

“หากเป็นเช่นดังเจ้าว่าก็คงไม่เป็นอันใด  เพราะตระกูลตวนมู่เดิมทีเป็นแค่ชาวบ้านเท่านั้น พิธีรีตองเช่นเชื้อพระวงศ์ก็ไม่ถนัดนัก” ลี่หยางเอามือไว้หลังมองลอดผ่านหน้าต่างไปยังสวนร่มรื่นที่มีลมพัดแผ่วเบา หวนคิดถึงเรื่องราวหนหลังที่แสนจะยากลำบาก  หากไม่มีบุตรีคนโตครอบครัวไม่รู้จะเป็นเช่นไร  ตัวเขาและภรรยาคงยังอยู่ที่ตลาดค้าทาสจนสิ้นลมหายใจ ไม่ได้กลับมาพบเจอครอบครัวพร้อมหน้า  ไม่ได้รับรู้เรื่องราวครอบครัวที่แท้จริงเช่นในตอนนี้

ขบวนเดินทางจากแคว้นหนานเข้าสู่เมืองหยาง  เถ้าแก่จงรีบนำขบวนของท่านชายรองแห่งวังจวิ้นอ๋องไปยังจวนตระกูลตวนมู่ที่อยู่ติดชายป่าอีกฝากฝั่งของเมือง  ชายป่าที่ไม่มีใครกล้าอาศัยแต่คนตระกูลตวนมู่กลับอาจหาญก่อสร้างจวน  สร้างเทือกสวนไร่นา จนกลายเป็นอู่ข้าวอู่น้ำของแคว้นซ่ง  ที่ดินเมืองหยาง 3 ใน 4 ส่วนกลายเป็นของตระกูลตวนมู่จนหมดสิ้น เรียกได้ว่าภายในไม่ถึงปีจากตระกูลก่อตั้งใหม่กลับกลายเป็นตระกูลที่แข็งแกร่งในพริบตาเดียว  คนภายนอกอาจจะไม่รู้ว่าใครเป็นผู้อยู่เบื้องหลังความยิ่งใหญ่นี้  แต่คนตระกูลตวนมู่ต่างรู้ดีว่าสตรีวัยเยาว์ซึ่งมีศักดิ์เป็นคุณหนูใหญ่ของจวน คือผู้ที่วางรากฐานความสำเร็จทุกอย่าง

“ประตูนั่นคือจวนตะกูลตวนมู่หรือ”  ท่านชายรองหนานลู่ฉีที่ยามนี้นั่งอยู่ในรถม้าเอ่ยถามเถ้าแก่จงที่ขี่ม้าอยู่ข้างๆรถม้าคันใหญ่  ประตูจวนใหญ่ที่อยู่บนเนินสูงตระหง่านท่ามกลางแมกไม้ของขุนเขาดูมีมนตร์ขลังบางอย่างให้คนมาเยือนเกรงขาม

“พะยะค่ะท่านชายรอง  จวนตระกูลตวนมู่ก่อตั้งขึ้นก่อนเหมันต์ฤดูเพียงไม่กี่เดือนเท่านั้นยังไม่ครบขวบปีก็ยิ่งใหญ่ไม่แพ้จวนขุนนางใหญ่ในเมืองหลวง” เขาไม่กล้าบอกว่าบางทีอาจจะใหญ่กว่าวังของเชื้อพระวงศ์ด้วยซ้ำ

“พวกเขาทำได้อย่างไร” ท่านชายหนานลู่เจ๋อที่ชื่นชอบความเก่งกาจมากความสามารถถามต่อทันที

“จากที่กระหม่อมทราบจากข่าววงใน  คุณหนูใหญ่ตวนมู่ซูเม่ยเป็นผู้อยู่เบื้องหลังพะยะค่ะ”