บทที่ 22  เรื่องน่ายินดี2

บทที่ 22  เรื่องน่ายินดี2

ห้องโถงกลางเรือนใหญ่

หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อย ซูเม่ยก็เข้าโอบอุ้มบุตรทั้งสามวนเวียนจนครบทั้งสามคน  เจ้าก้อนแป้งทักทายมารดาจนเหนื่อยอ่อนจนไม่อาจฝืนลืมตาเฝ้ามารดาต่อได้แล้วค่อยๆหลับคอพับไปทีละคน  จึงปลีกตัวมาพบแขกสำคัญที่ปักหลักไม่จากไปไหน

“ตวนมู่ซูเม่ยคารวะท่านลุงรองเจ้าค่ะ”  ซูเม่ยที่มาถึงโถงกลางก็พบบุคคลแปลกหน้าที่คาดว่าจะเป็นคนจากแคว้นหนาน ชายวัยกลางคนคงเป็นพี่ชายคนรองของท่านพ่อตามที่ได้รับสารในระหว่างการเดินทางกลับจากสำนักแพทย์โอสถกลาง

“ตามสบายเถิดคนในครอบครัวเดียวกัน”  ท่านชายรองเอ่ยอย่างใจดี  หลานสาวคนนี้ได้ยินแต่ชื่อมาหลายวันเพิ่งเจอตัวจริง  รูปโฉมงดงามสมคำล่ำลือและสง่างามแข็งแกร่งคล้ายเสด็จแม่ยิ่งนัก

“เจ้าค่ะท่านลุงรอง”   ซูเม่ยเงยหน้าขึ้นมองใบหน้านั้นให้ชัดเจน พบว่าท่านลุงรองผู้นี้ละม้ายคล้ายบิดาของนาง  แต่ทว่าท่านพ่อจะคมเข้มกว่า  ส่วนท่านลุงรองออกจะไปทางหน้าหวานคงจะเหมือนเสด็จย่ากระมัง

“ส่วนนี่  ‘หนานลู่เจ๋อ’  บุตรชายคนโตของท่านลุงใหญ่ หลานต้องเรียกว่าพี่ชายใหญ่” ซูเม่ยมองไปทางพี่ชายใหญ่ที่คมเข้มเคร่งขรึมแบบชายชาตินักรบ 

“ยินดีที่พบเจอน้องหญิงสี่” ท่านชายหนานลู่เจ๋อสนใจน้องสาวผู้นี้มาหลายวันจากการสำรวจจวนตระกูลตวนมู่  ซึ่งทุกสิ่งทุกอย่างที่แปลกใหม่มักมาจากความคิดของน้องสาวผู้นี้ทั้งนั้น

‘นางตัวเล็กถึงเพียงนี้แต่กลับต้องดิ้นรนมากกว่าบุรุษหลายร้อยเท่า’ เขาต้องดีกับน้องสาวผู้นี้ให้มากเสียหน่อย

“ส่วนอีกคนเป็นบุตรชายคนโตของลุงรองเอง ‘หนานลู่เสียน’  เรียกพี่ชายรอง” ซูเม่ยพยักหน้าเคารพเบาๆ เฉกเช่นที่ทำกับพี่ชายใหญ่  จึงได้รับรอยยิ้มบางๆกลับมาจากพี่ชายคนรองที่ดูจะคล้ายบัณฑิตเช่นบิดามากกว่าการจับดาบต่อสู้เช่นพี่ชายใหญ่

สำหรับหนานลู่เสียนก็รู้สึกทึ่งในความสามารถของน้องหญิงสี่คนนี้ไม่ได้  เบื้องหลังจวนตระกูลตวนมู่ที่ใหญ่โต เป็นเพียงหญิงสาวที่อายุน้อยกว่าเขาเพียงปีเดียว จากที่ฟังความเป็นมาของครอบครัวท่านอาเล็กที่ชะตาชีวิตยากลำบากค่อนไปทางยากไร้  สิ่งที่เด็กสาวคนหนึ่งประสบพบเจอช่างเลวร้าย  ไหนจะเด็กน้อยวัยเพียงไม่กี่หนาวอีกสองคนที่ถูกทารุณกรรมจากคนที่เรียกตนว่าเป็นครอบครัว

“การทดสอบของลูกเป็นเช่นไรบ้าง  ไม่ยอมเล่าผ่านจดหมาย”   ลี่หยางเปิดบทสนทนาเรื่องที่บุตรสาวหายไปหลายเดือนเพื่อทำมัน  แต่ไม่ยอมส่งข่าวว่าผลเป็นเช่นไร

“เอ่อ...ลูก ไม่ได้เป็นแพทย์โอสถขั้นสูงเจ้าค่ะ”  ซูเม่ยแสร้งทำเป็นก้มหน้าคล้ายคนผิดหวังแต่แอบยกยิ้มเบาๆ

“ไม่เป็นไรลูก ค่อยสอบใหม่ยังมีโอกาสอีกมาก” ลี่หยางเมื่อเห็นท่าทีผิดหวังของบุตรสาวก็พูดให้กำลังใจ พร้อมกับเข้าไปโอบกอด

“ใช่  พ่อของหลานกล่าวได้ถูกต้องแล้ว  หลานอายุยังน้อย  อย่างปรมาจารย์แพทย์โอสถเหลียงหวังเจาของแคว้นหนานกว่าจะมาถึงขั้นนี้ใช้เวลาเกือบครึ่งชีวิต” ท่านชายรองเองก็กล่าวปลอบใจหลานสาวเช่นกัน  มีเพียงอู๋เย่วจวนผู้เป็นมารดา ท่านชายหนานลู่เจ๋อ และท่านชายหนานลู่เสียนที่แอบเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของหญิงสาวที่ยังแสดงท่าทีราวกับลูกนกเปียกฝนก็มิปาน

“ฮะ...แฮ่ม!!!  พูดความจริง  ตวนมู่ซูเม่ย” อู๋เย่วจวนกดเสียงต่ำและมองไปยังบุตรสาวที่อยู่ในอ้อมแขนของสามี  ซูเม่ยที่สัมผัสถึงความเยือกเย็นที่แผ่จากกายมารดาก็ส่งยิ้มแหยๆไปให้

“ท่านแม่ ลูกแค่แกล้งท่านลุงรองกับท่านพ่อนิดเดียวเองนะเจ้าคะ” ซูเม่ยโอดครวญเบาๆ

“นี่...แกล้งพ่อกับท่านลุงรองเล่นเหรอ”  ลี่หยางรู้ตัวว่าเสียทีบุตรสาว ก็ยกมือขึ้นเคาะหน้าผากบุตรสาวคนโตไปหนึ่งที  ส่วนท่านลุงรองอย่างหนานลู่ฉีได้แต่ส่วยหัวเบาๆกับความแสบของหลานสาวที่มีมุมซุกซนเช่นเด็กสาวทั่วไปเหมือนกัน

โป๊ก!!!

“โอ๊ย!!!  เจ็บนะเจ้าคะ  ก็.......”  ซูเม่ยส่งเสียงร้องราวกับหัวแตกทั้งที่จริงแทบจะไม่รู้สึกอันใด   ก่อนจะหยิบหยกแสดงฐานะแพทย์โอสถตั้งลงบนโต๊ะตรงหน้าทุกคน

“หยกนี่...หมายความว่าอย่างไรเหรอน้องหญิงสี่ที่พี่ชายรองเคยเห็นแพทย์โอสถขั้นต้นจะเป็นหยกเหลือง  ขั้นกลางหยกเขียว  ขั้นสูงหยกเขียวปนขาว  ส่วนปรมาจารย์จะเป็นหยกขาวล้วน แต่หยกขาวปนทองเช่นนี้พี่ยังไม่เคยเห็น”  ท่านชายหนานลู่เสียนที่มีความรู้เรื่องนี้อยู่บ้างเอ่ยถามขึ้นหลังจากเห็นหยกสัญลักษณ์ของสำนักแพทย์โอสถกลาง  แต่สีกลับแตกต่างจากที่เคยรู้มา

“หยกนี้  แสดงฐานะ....เซียนแพทย์โอสถเจ้าค่ะ”  ซูเม่ยเมื่อได้รับสายตากดดันก็รีบบอก ไม่เช่นนั้นคงได้โดนฝ่ามือพิฆาตของท่านแม่มากินอีกเป็นแน่

“เซียนแพทย์โอสถ !!!!!”  ทุกคน

“ซะ...เซียนแพทย์โอสถ นั่นมัน....”  ท่านชานรองหนานลู่ฉีและท่านชายหนานลู่เสียนดวงตาเบิกโพลงอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่รับรู้มา 

‘เซียนแพทย์โอสถเป็นคนตระกูลหนานของพวกเรา’  ทั้งสองที่รู้ความสำคัญของตำแหน่งนี้ดี ได้แต่มองหน้าซูเม่ยสลับกับตราหยกอย่างไม่อยากจะเชื่อ  นางเป็นเพียงเด็กสาววัย 16  ย่าง 17  เท่านั้น

“เซียนแพทย์โอสถ... มีขั้นแพทย์โอสถนี้ด้วยอย่างนั้นหรือ”  ท่านชายหนานลู่เจ๋อที่ไม่ค่อยมีความรู้ในด้านนี้จึงถามขึ้น เพราะท่าทางของท่านอารองและน้องชายรองดูจะตกตะลึงกับตำแหน่งนี้นัก

“ในตำนานเล่าขานว่า...เมื่อระฆังบนหอคอยสำนักแพทย์โอสถกลางดังขึ้น  9  ครั้ง เซียนแพทย์โอสถปรากฏขึ้น และนำพาการแพทย์สู่จุดสูงสุด  ซึ่งให้ถือบุคคลนี้เป็นอาจารย์เหนือยิ่งกว่าปรมาจารย์คนใด” ท่านชายรองหนานลู่ฉีเป็นผู้ไขข้อสงสัยของทุกคน

“จริงเหรอ น้องหญิงสี่” ท่านชายหนานลู่เจ๋อพอทราบความสำคัญของตำแหน่งนี้ก็หันไปถามน้องสาวคนใหม่ที่แสนจะน่าอัศจรรย์

‘หากเป็นเช่นนั้นจริง น้องสาวผู้นี้เกรงว่าจะต้องปกป้องให้ดีเสียแล้ว  กองกำลังตอนนี้เพียงพอหรือไม่’  ท่านชายหนานลู่เจ๋อคิดวางแผนไว้ในใจ