บทที่ 22 เรื่องน่ายินดี3

บทที่ 22  เรื่องน่ายินดี3

‘หากเป็นเช่นนั้นจริง น้องสาวผู้นี้เกรงว่าจะต้องปกป้องให้ดีเสียแล้ว  กองกำลังตอนนี้เพียงพอหรือไม่’  ท่านชายหนานลู่เจ๋อคิดวางแผนไว้ในใจ

“จริงเจ้าค่ะ  หลังจากที่ออกมาจากห้องทดสอบสุดท้าย ระฆังก็ดังขึ้นถึง 9 ครั้ง พร้อมกับหยกและอาภรณ์ชุดหนึ่ง ท่านปรมาจารย์หลัวอี้โจวได้มอบสิ่งนี้ให้แก่ข้าด้วยเจ้าค่ะ”  ว่าแล้วซูเม่ยก็ตั้งกล่องไม้กล่องหนึ่งลงบนโต๊ะ  ท่านลุงรองเป็นผู้เปิดกล่องนั้น  เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ภายในก็มือสั่นขึ้นมาจนพี่ชายใหญ่และพี่ชายรองอดไม่ไหวชะโงกไปมองของที่อยู่ภายใน

“ตราประทับของสำนักแพทย์โอสถกลาง!!!”

“นี่น้องหญิงสี่กะจะทำให้พี่ชายรองหัวใจวายตายหรือ  เซียนแพทย์โอสถว่าน่าเหลือเชื่อแล้วนี่ถึงกับเป็นเจ้าของสำนักแพทย์โอสถกลาง  ยามนี้จะมีคนแคว้นใดกล้ารังแกครอบครัวเจ้าได้อีกกัน”

“สำนักแพทย์โอสถกลางยิ่งใหญ่ถึงเพียงนั้นเลยเหรอ” นายท่านลี่หยางถึงกับไปไม่ถูกเพราะเดิมทีเขาเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา  แค่ที่ทำอยู่ทุกวันนี้ก็เกินความคาดฝันไปไกลแล้ว แต่นี่บุตรสาวของเขากลับ...อยู่เหนือผู้คนอีกมากมาย

“ใช่แล้วน้องเล็ก  สำนักแพทย์โอสถกลางเป็นผู้ควบคุมสำนักแพทย์โอสถในทุกแคว้น แพทย์ทุกคนอยู่ภายใต้การดูแลของสำนักแห่งนี้  ทั้งโอสถและสมุนไพรที่ใช้ในการรักษาหากต้องการค้าขายย่อมต้องผ่านการรับรองจากสำนักแพทย์โอสถทั้งสิ้น  แม้แต่หมอหลวงในวังก็เป็นคนจากสำนักแพทย์โอสถ  เจ้าลองนึกดูว่าหากใครกล้ามีปัญหากับสำนักแพทย์โอสถ ชีวิตทั้งชีวิตก็จะไม่ได้รับการรักษาแม้ว่าจะเจ็บป่วยเพียงใด” 

“ข้าเข้าใจแล้ว” ลี่หยางพยักหน้าอย่างเข้าใจ  ใครจะกล้าล้อเล่นกับชีวิตตัวเองที่ไม่รู้ว่าวันใดจะเจ็บป่วยกันเล่า

“ลูกจะไหวเหรอซูเม่ย” อู๋เย่วจวนกลัวว่าบุตรสาวจะเหนื่อยเกินไป  หน้าที่นี้ช่างยิ่งใหญ่เกินวัยของบุตรสาวไปมากมายนัก

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ  ข้าตกลงกับท่านปรมาจารย์หลัวอี้โจวไว้แล้ว  หากใครต้องการเรียนรู้การปรุงโอสถหรือมีปัญหาใดเกิดขึ้นให้มาพบข้าที่นี่  เพราะข้าไม่สะดวกที่จะเดินทางบ่อยๆ”

“เป็นเช่นนั้นก็ดี เดินทางบ่อยๆ แม่เป็นห่วง”

ทุกคนยังคงคุยและปรึกษากันในเรื่องของซูเม่ยไปพักใหญ่  ก่อนจะเริ่มเข้าเรื่องราวครอบครัวทางแคว้นหนานก็คือ...วังจวิ้นอ๋อง

“น้องเล็ก ครอบครัวของเจ้าพร้อมเดินทางไปแคว้นหนานหรือไม่  แม้จะไม่ไปอยู่ที่เป็นการถาวรแต่ไปพบเสด็จพ่อเสด็จแม่สักครา  อาการเสด็จแม่ไม่สู้ดีนัก  หากได้พบเจ้า...บางทีอาจจะพอมีหวังบ้าง”

“พี่รองไปแคว้นหนานครานี้อาจจะใช้เวลานานหลายเดือน  ข้าคงต้องสะสางงานทางนี้ให้เรียบร้อยเสียก่อน  ถ้าหากท่านเดินทางล่วงหน้าไปส่งข่าวก่อน  ข้าค่อยเดินทางตามไปหลังจากนั้นสักเดือนหนึ่งดีหรือไม่  อีกอย่างต้องพาเจ้าแฝดสามไปด้วย  หากรั้งรอกันไปมาจะล่าช้ากันไปหมด  ท่านพาเฟยเฟยกลับไปหามารดาของนางเสียก่อนเถิด ป่านนี้คงกังวลหนักแล้ว”

“เป็นเช่นที่ท่านพ่อว่าก็ดีนะเจ้าคะท่านลุงรอง   ท่านป้าสะใภ้รองเองก็น่าเป็นห่วงไม่น้อย”

“ได้ๆ  พี่จะเดินทางไปก่อน เจ้าค่อยพาครอบครัวตามไป  ข่าวที่ส่งไปวังจวิ้นอ๋องคงจะได้รับกันแล้ว”

“เช่นนั้นวันมะรืนสายๆค่อยออกเดินทาง  ท่านอารองคงต้องไปคุยกับเฟยเฟยแล้วล่ะขอรับ  น้องอาจจะงอแงไม่ยอมจากที่นี่ไปเป็นแน่  ตั้งแต่น้องหญิงสี่มาถึงก็วิ่งแจ้นไปนั่งรอนอนรอที่เรือนเหลียนฮวาแล้ว”

“อ่า  เป็นเรื่องยากจริงๆ เช่นพี่ชายใหญ่ว่า”  ท่านชายหนานลู่เสียนเอ่ยปนกลั้วขำเบาๆ  ที่นับวันเจ้าตัวแสบชักจะซนขึ้นทุกวัน มีเพียงซูเม่ยเท่านั้นที่นางฟัง  ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตอนนั้นหรือไม่ 

‘คนที่ปกป้องนางจากอันตรายมักจะได้รับความไว้วางใจมากที่สุด’ ยามนั้นน้องสาวของเขาจะหวาดกลัวมากเพียงไรกัน

แขกอีก 2 คนที่เก็บได้ระหว่างทาง ซูเม่ยก็ไปตรวจร่างกายให้ทุกวันทุกวัน นางมักจะได้รับสายตาแปลกๆจากคุณชายหยางหนิงเฉิงเสมอ ซึ่งออกจะอึดอัดเล็กน้อย  เหมือนพยัคฆ์จ้องจะกินเหยื่อ ยามที่ต้องแตะกายเขาก็มักจะมีเหตุให้แนบชิดกัน อย่างวันนี้จู่ๆคุณชายหยางก็อ่อนแรงเฉียบพลันจนเสียหลักเอนกายมาซบไหล่ของนาง   แต่เมื่อคิดเช่นนั้นนางก็สะบัดศีรษะไล่ความคิดเลอะเทอะของตัวเอง   และเมื่อพบว่าทั้งสองคนอาการดีขึ้นมาก นางก็ขอตัวกลับออกมา

แม้การเดินเหินยังคงอ่อนแรงไม่ปกตินัก  จึงได้แต่พำนักที่เรือนฝูหลงไม่ได้ออกมานอกเรือน  แต่ข่าวสารจากภายในจวนก็ยังส่งมาถึงชินอ๋องหนิงเฉิงอยู่ดี 

ชายร่างสูงในชุดสีน้ำตาลของบ่าวรับใช้ทั่วไป  ลอบเข้ามายังเรือนฝูหลงโดยที่ไม่มีใครรับรู้   เดิมทีชายผู้นี้คือหนึ่งในองครักษ์เงา แต่เก่งกาจในเรื่องของการปลอมตัว และแฝงตัวสอดแนมเป็นอย่างมาก จึงได้รับความไว้วางใจให้ทำงานสำคัญนี้

“เรียนท่านอ๋องยามนี้แขกสำคัญกำลังเตรียมเดินทางกลับ  และที่สำคัญพวกเขาไม่ได้เป็นคนแคว้นซ่ง”

“ไม่ใช่...คนแคว้นซ่งงั้นเหรอ” ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงที่นั่งเอนกายบนเตียงใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามขนคิ้ว ซึ่งเป็นท่าทางที่เขากำลังครุ่นคิด

“พะยะค่ะ  เป็นคนแคว้นหนานและน่าจะเป็นคนสำคัญไม่น้อย  เพราะมีผู้ติดตามที่มีฝีมือเทียบเท่าองครักษ์เงาติดตามมากมาย  ช่วงหลายวันมานี้กระหม่อมจึงเคลื่อนไหวลำบากมาก”

“...”

“และดูเหมือนว่า..พวกเขาจะเกี่ยวข้องกับคุณหนูเล็กหลินเฟย  การเดินทางครั้งนี้คุณหนูเล็กก็ถูกนำตัวไปด้วย”

“เช่นนั้น...อาจจะเป็นครอบครัวหรือไม่พะยะค่ะ  จากที่เราสืบก่อนหน้าคุณหนูหลินเฟยจู่ๆก็โผล่มาระหว่างทางมาเมืองหยางอย่างปริศนา”  เฟยเทียนวิเคราะห์อย่างรวดเร็วและปะติดปะต่อเรื่องราวเข้าด้วยกัน

“แต่มีอีกเรื่องที่น่าสนใจ  ไม่รู้ว่าควรจะรายงานท่านอ๋องดีหรือไม่”  ชายร่างสูงที่ไม่แน่ใจนักว่าสิ่งที่เขาคิดและสงสัยนั้นจะน่าเหลือเชื่อที่สมควรจะพูดไปหรือไม่

“พูดมา” ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงที่ไม่อยากพลาดเรื่องใด แม้แต่เรื่องที่อาจจะเป็นข้อสันนิษฐานเท่านั้น

“ในบรรดาแขกที่มา  มีผู้หนึ่งคล้ายนายท่านลี่หยางอยู่หลายส่วนราวกับ...มีสายเลือดเดียวกัน”  เมื่อเขาพูดจบทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ  ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงเองก็คาดไม่ถึงว่าจะเป็นเรื่องเช่นนี้

“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงตระกูลตวนมู่อาจจะไม่ใช่ชาวแคว้นซ่งเราแต่เป็น...ชาวแคว้นหนาน”  เฟยเทียน

“สืบต่อไปจนกว่าจะได้ข้อสรุป”  แม้ว่าอาจจะเป็นเช่นองครักษ์คนสนิทกล่าว  ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นจริงก็มีปัญหาพอสมควรเพราะเขาเป็นเชื้อพระวงศ์แคว้นซ่งมีข้อจำกัดในเรื่องคู่ครองที่ไม่อาจแต่งพระชายาเป็นคนต่างแคว้น   แต่ก็มีข้อยกเว้นได้เช่นกัน

“พะยะค่ะ”