บทที่ 23  การจากลา1

บทที่ 23  การจากลา1

ขบวนเดินทางกลับแคว้นหนานของท่านชายทั้งสามถูกตระเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว  ท่านชายรองหนานลู่ฉีอุ้มบุตรสาวที่ยังคงร้องไห้งอแงไม่ยอมออกเดินทางนับตั้งแต่ที่ทราบว่าต้องกลับแคว้นหนานกับบิดา  เจ้าตัวน้อยก็เอาแต่ตามติดซูเม่ยไม่ยอมอยู่กับบิดาและบรรดาพี่ชายจากแคว้นหนานเลย    ทางด้านซูเหวินและซูเจียวก็เศร้าซึมลงไม่น้อย  แต่ก็พอควบคุมอารมณ์ได้ไม่ฟูมฟายออกมา

“เฟยเฟยไม่ไป  แงๆๆๆๆ   เฟยเฟยจะอยู่ที่นี่กับพี่ใหญ่  พี่รอง และพี่สาม แงๆๆๆๆ”   หลินเฟยยังคงออกฤทธิ์เดชจนท่านชายรองได้แต่ปาดเหงื่ออย่างเหน็ดเหนื่อย 

ซูเม่ยเห็นดังนั้นก็เข้าไปเจรจากับสาวน้อยเฟยเฟยที่ยังคงดิ้นอยู่บนพื้นด้วยตนเอง

“เฟยเฟย”  เสียงใสราวกับระฆังแก้วเอ่ยขึ้น  แม้เพียงเบาๆแต่เด็กหญิงที่แผลงฤทธิ์อยู่กลับหยุดลงชั่วคราว   

ใบหน้ากลมที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาปนน้ำมูกจนแยกไม่ออกจากการร้องไห้เป็นเวลานาน  ใบหน้าเล็กค่อยๆเงยขึ้นมองไปยังต้นเสียงที่คุ้นเคยและอบอุ่นนั้น

“พี่ใหญ่  ฮึกๆฮือๆ  เฟยเฟยไม่ไป”  หลินเฟยโผเข้าหาหลักยึดที่นางยึดเอาไว้มั่นมาโดยตลอด   อ้อมกอดที่ปลอดภัยเมื่อยามเจออันตรายที่สุด  กลิ่นหอมสบายจากกายของซูเม่ยกล่อมเกลาเด็กน้อยให้ค่อยๆสงบลงเหลือเพียงเสียงสะอื้นเบาๆเท่านั้น

“ชู่ว....  ไม่ร้องนะเด็กดีพี่ใหญ่อยู่นี่แล้ว” ซูเม่ยลูบแผ่นหลังเล็กของหลินเฟยเบาๆอย่างปลอบใจ

“พี่ใหญ่เจ้าขา  เฟยเฟยไม่อยากจากที่นี่ไป  เฟยเฟยอยากอยู่กับทุกคน พี่ใหญ่อย่าไล่เฟยเฟยเลยนะเจ้าคะ”  เสียงเล็กเต็มไปด้วยความเว้าวอนอย่างเสียใจเพราะเข้าใจว่าจวนตระกูลตวนมู่ไม่ต้องการตนแล้ว จนคนที่ฟังแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว  โดยเฉพาะซูเจียวที่โผเข้ากอดมารดาที่ยืนอยู่ใกล้ๆ และร้องไห้กับอกของมารดา

“เฟยเฟยฟังพี่ใหญ่นะ  ไม่มีใครในจวนตระกูลตวนมู่คิดจะไล่หรือไม่ต้องการเฟยเฟยเลย  ทุกคนยังคงรักและเห็นน้องเป็นคนในครอบครัวของเราเสมอ  แต่การจากกันคราวนี้แค่ชั่วคราวเท่านั้น  ไม่เกิน 3 เดือนเราจะได้พบกันอีก” ซูเม่ยลูบศีรษะเล็กอีกครั้ง  ก่อนจะจ้องตากลมโตที่คลอไปด้วยน้ำตาด้วยความรักและเกลี่ยน้ำตาจากแก้มใสอมชมพูอย่างแผ่วเบา

“พี่ใหญ่จะไปหาเฟยเฟยจริงๆเหรอเจ้าคะ” หลินเฟยถามอย่างไม่แน่ใจ

“จริงแน่นอน  แต่ตอนนี้เฟยเฟยต้องขึ้นรถม้าไปแคว้นหนานกับท่านพ่อเพราะพี่สาวจะมอบหมายภารกิจสำคัญให้น้อง”  ซูเม่ยค่อยๆตะล่อมอย่างใจเย็นและหลอกล่ออย่างมีชั้นเชิง  ด้วยนิสัยของหลินเฟยที่ซุกซนติดจะเล่น  กิน และอยากมีส่วนร่วมในการทำงาน ก็ต้องใช้วิธี....การสร้างแรงจูงใจ

“ภารกิจสำคัญ!!!” ตากลมโตใสแจ๋วขึ้นมาทันควัน  สลัดน้ำตาที่ทะลักออกมาก่อนหน้าจนแห้งเหือดหายไปอย่างรวดเร็ว 

“ใช่แล้ว  เป็นภารกิจที่เฟยเฟยทำได้แต่เพียงผู้เดียว  คือ........”

“พี่ใหญ่เร็วๆ  เฟยเฟยอยากรู้แล้ว” แขนบางของซูเม่ยถูกมือเล็กเขย่าด้วยความอยากรู้

“แต่..พี่ใหญ่ว่า  บางทีเฟยเฟยอาจจะไม่สนใจทำภารกิจสำคัญนี้ให้พี่ใหญ่”  ซูเม่ยพูดพลางทำสายตาเศร้าสร้อย 

‘คุณหนูใหญ่การละคร!!!!’ ทุกคน

“เฟยเฟยทำ  พี่ใหญ่บอกมาเลย  เฟยเฟยจะทำภารกิจสำคัญให้พี่ใหญ่เอง”  เด็กน้อยหลินเฟยตบอกเล็กๆ ขันอาสา โดยไม่รู้ว่าเป็นหลุมพรางหลุมใหญ่ที่ถูกวางเอาไว้

“แต่ภารกิจนี้อาจจะต้องเดินทางไปแคว้นหนาน   เฟยเฟยอาจจะไม่อยากไปให้พี่ใหญ่เป็นแน่”   เมื่อสิ้นประโยคนั้นหลินเฟยก็ใบหน้าเหยเกเล็กน้อย  ท่ามกลางความลุ้นระทึกของทุกคน  เสียงเล็กก็ดังขึ้น

“ได้เจ้าค่ะ  เฟยเฟยไปได้  ภารกิจสำคัญของพี่ใหญ่เฟยเฟยจะรับไว้เอง”หลินเฟยน้อยตกไปในหลุมพรางจนได้   แต่ก็ยังยืดอกเท้าสะเอวราวกับผู้กล้าที่สามารถพิชิตศัตรู  ทุกคนมองภาพนั้นก่อนจะแอบยิ้มออกมา โดยไม่ให้เด็กสาวตัวน้อยสังเกตเห็น

“ภารกิจนั้นคือ...การมอบของสำคัญสองสิ่งให้กับท่านแม่ของเฟยเฟยและเสด็จย่าที่กำลังประชวรอยู่  ภารกิจนี้สำคัญยิ่ง”  ซูเม่ยรับกล่องไม้ขนาดกลาง 2 กล่องจากชิงชิง  ก่อนจะมอบให้กับผู้กล้าตัวน้อย

“โอ้ว....  เฟยเฟยชอบภารกิจสำคัญ  แปะๆๆๆๆ”  มือเล็กตบเข้าหากันด้วยความชอบใจ

ท่ามกลางความโล่งอกของทุกคนที่การเกลี้ยกล่อมนี้ผ่านไปได้ด้วยดี  ซูเม่ยก็มอบกล่องอีก  1 ใบให้กับท่านลุงรอง  โดยที่กล่องทั้งสองใบก่อนหน้าอยู่ในอ้อมกอดของหลินเฟยที่ปกป้องของสำคัญที่พี่สาวมอบให้เป็นอย่างดี

‘ภารกิจสำคัญนี้  เฟยเฟยจะดูแลอย่างดีแทนพี่ใหญ่เอง’ 

“ท่านลุงรองภายในกล่องนี้มีโอสถหลายอย่างที่จำเป็นต้องพกไว้ใช้ในระหว่างเดินทาง   หลานเขียนชื่อโอสถวิธีการใช้  และสรรพคุณไว้แล้ว  ส่วนขวดนี้...มีเพียง 5  เม็ดเท่านั้น”  ซูเม่ยยื่นกล่องใส่โอสถให้  ก่อนที่จะหยิบขวดโอสถอีกใบนึงขึ้นมามอบให้เช่นกัน

“โอสถนี้คือ...”  ท่านชายรองมองขวดใบเล็กในมือด้วยความสงสัย

“โอสถหวนคืนชีวีเจ้าค่ะ” 

เมื่อได้ฟังคำตอบจากหลานสาว  ท่านชายรองลู่ฉีถึงกับมือสั่นขึ้นมาทันควันจนแทบจะทำขวดโอสถหลุดมือ 

‘โอสถในตำนาน  นี่มัน...หลานสาวเขาเก่งกาจเกินไปแล้ว’  โอสถหวนคืนชีวีในตำราบันทึกไว้ว่าเพียง 1 เม็ดก็สามารถฟื้นคืนชีวิตให้กับผู้ที่ดับสูญไปให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง  แต่ต้องเป็นคนที่เพิ่งหมดลมหายไปภายใน  1 เค่อเท่านั้น

“ลุงรับไว้ไม่ได้หรอก  โอสถล้ำค่าเช่นนี้  มัน...มันมากเกินไป”  ท่านชายรองที่รู้ถึงความมหัศจรรย์ของโอสถนี้  ก็รู้สึกว่าสิ่งนี้มันช่างเกินกว่าที่เขาจะรับไว้ได้จริงๆ 

“หลานยังสามารถปรุงมันขึ้นได้อีก  เผื่อสักวันท่านลุงรองอาจจะได้ใช้มันเพื่อคนในวังจวิ้นอ๋อง  แม้หลานหวังว่าจะไม่ได้ใช้มันก็ตาม ”  ซูเม่ยกระชับมือหนาของผู้เป็นลุงที่จะมอบโอสถคืนให้กับนาง โอสถหวนคืนชีวีนี้อาจจะล้ำค่าแต่ในมิตินางมีมันนับ 100  เม็ดจากการปรุงเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น