บทที่ 23  การจากลา2

บทที่ 23  การจากลา2

“หลานยังสามารถปรุงมันขึ้นได้อีก  เผื่อสักวันท่านลุงรองอาจจะได้ใช้มันเพื่อคนในวังจวิ้นอ๋อง  แม้หลานหวังว่าจะไม่ได้ใช้มันก็ตาม ”  ซูเม่ยกระชับมือหนาของผู้เป็นลุงที่จะมอบโอสถคืนให้กับนาง โอสถหวนคืนชีวีนี้อาจจะล้ำค่าแต่ในมิตินางมีมันนับ 100  เม็ดจากการปรุงเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น

“ได้  ลุงจะรับไว้  ขอบใจหลานมากที่คิดเผื่อคนของวังจวิ้นอ๋อง”  ท่านชายรองเมื่อรับรู้ความตั้งใจของหลานสาวก็เก็บขวดโอสถนั้นไว้เป็นอย่างดี

“แล้วกล่องไม้ที่มอบให้น้องหลินเฟยเล่า มันคือสิ่งใด”  ท่านชายหนานลู่เจ๋อถามขึ้นด้วยความสงสัย และมองไปยังกล่องไม้สองใบที่อยู่ในอ้อมกอดของญาติผู้น้องคนเล็กสุด

“เป็นโอสถบำรุงร่างกายสำหรับท่านป้าสะใภ้รองและเสด็จย่า  ผู้ที่ผ่านเรื่องราวความเสียใจอย่างหนักหน่วงมักมีอารมณ์ไม่คงที่และร่างกายทรุดโทรมจากการพักผ่อนน้อย  ในระหว่างที่ข้ายังไม่สามารถเดินทางไปตรวจดูอาการของท่านทั้งสองได้ โอสถนี้ก็พอจะทำให้ร่างกายของท่านทั้งสองดีขึ้นมาได้บ้างไม่มากก็น้อย”  ซูเม่ยอธิบายไขข้อสงสัยให้กับทุกคนโดยเฉพาะพี่ชายใหญ่ที่เป็นผู้ถาม

“...” ทุกคนพยักหน้าอย่างเข้าใจ   โอสถบำรุงร่างกายจากเซียนแพทย์โอสถไหนเลยพวกเขาจะปฏิเสธได้  ขนาดโอสถจากปรมาจารย์แพทย์โอสถเหลียงหวังเจายังถูกเก็บไว้ในท้องพระคลังหลวง การเบิกจ่ายต้องผ่านการรับรองจากฮ่องเต้  แล้วนี่โอสถจากเซียนแพทย์โอสถ....คงไม่ต้องบรรยายถึงความล้ำค่าของมัน

“และกล่องนี้....มอบให้เสด็จปู่จวิ้นอ๋อง”  ท่านชายหนานลู่เจ๋อเป็นคนรับกล่องขนาดใหญ่นั้นไว้ก่อนจะเปิดออกดูสิ่งของภายใน

“นะ...นี่มัน  ท่านอารอง” ท่านชายรองหนานลู่ฉีเห็นของที่อยู่ภายในถึงกับไปต่อไม่ถูกต้องเรียกท่านอารองของเขาที่ยืนอยู่ใกล้ๆกัน มาช่วยดูสิ่งที่อยู่ในกล่องว่าเป็นเช่นที่เขาคิดหรือไม่

“เห็ดหลินจือดำ และเห็ดหลินจือแดง”  เสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบดังจากปากของบุรุษที่ถูกเรียกว่าท่านอา  เพราะสิ่งที่อยู่ภายในไม่ควรจะให้ใครรู้  มิเช่นนั้นเกรงว่าระหว่างทางคงจะลำบากไม่น้อยเลย

“กล่องมี  2  ชั้นเจ้าค่ะ” สิ้นเสียงของน้องสาว ท่านชายหนานลู่เจ๋อก็ก้มลงมองกล่องในมือ ก่อนจะเห็นสลักเล็กๆ นิ้วมือเรียวหนาค่อยๆกดสลักนั้น  สิ่งที่อยู่ภายในเผยโฉมออกมา  ทำเอาท่านชายทั้งสามถึงกับพูดไม่ออกกับของล้ำค่าที่แทบจะประเมินค่าไม่ได้นี้  สมุนไพรในกล่องทั้งสามชนิดอายุมากกว่าพันปีทั้งสิ้น 

“ใช้สมุนไพรนี้บำรุงร่างกายให้เสด็จปู่นะเจ้าคะ”  ซูเม่ยพูดกำชับอีกครั้ง เพราะกลัวว่าเสด็จปู่จะเอาไปเก็บไว้ไม่ยอมใช้งานมัน

“ตะ...แต่ว่า....” มันล้ำค่าเกินไป    ท่านชายหนานลู่เสียนที่ไม่ได้พูดจามานาน  พูดขึ้นแทนท่านพ่อและพี่ชายใหญ่ที่สติคล้ายหลุดออกจากร่างไปแล้ว  แต่ก็ไม่ทันได้พูดจนจบน้องหญิงสี่ของเขาก็ขัดขึ้น

“น้อง...ยังมีอีกเยอะ  แล้วจะขนไปให้อีก”  ซูเม่ยกระซิบบอกพี่ชายรองลู่เสียน  แต่หูผู้ฝึกยุทธ์เสียงกระซิบก็ย่อมได้ยิน  ท่านชายรองหนานลู่ฉีถึงกับเซเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งที่หลานสาวเอ่ย

‘นี่ หลานสาวเขาถึงกับมีสมุนไพรล้ำค่าพวกนี้จำนวนมาก  น้องเล็กของเขามีบุตรสาวที่น่าทึ่งอะไรเช่นนี้  ต้องบอกเสด็จพ่อให้เตรียมกองกำลังเพิ่มจะได้คุ้มครองหลานสาวที่ดีเช่นนี้’  ท่านชายรองหมายมาดสิ่งที่จะทำไว้ในใจ โดยไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วหลานชายคนโตก็คิดไว้แล้วเช่นกัน

การล่ำลายังคงใช้เวลาสักพักกว่าจะได้ออกเดินทาง  หลังจากที่นางมอบของสำคัญเสร็จ  ก็เป็นคราวบิดามารดาพูดคุยกับท่านลุงรอง  ส่วนพี่ชายใหญ่และพี่ชายรองก็ถามถึงสิ่งของต่างๆแปลกตาในจวนมากมาย  นางถึงกับต้องบอกว่าจะจัดทำแบบแปลนสิ่งเหล่านั้นไปมอบให้ในภายหลัง  โดยเฉพาะพี่ชายใหญ่ที่ติดใจเครื่องเรือนแบบหนานุ่ม(โซฟา) ของจวนตระกูลตวนมู่ที่ทำให้พักผ่อนสบาย คล้ายกับนั่งหรือนอนอยู่ในปุยเมฆ  ช่างเหมาะกับเขาที่ทำงานใช้แรงจนเมื่อยล้าในแต่ละวัน

และแล้วก็ถึงเวลาที่ขบวนเดินทางของท่านลุงรองจะจากไป  ทุกคนในจวนตระกูลตวนมู่มองรถม้าค่อยๆลับหายไปตามหมู่แมกไม้ของเส้นทางแนวป่าเขา  ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนเองเพื่อเตรียมการเดินทางในอีก 1 เดือนข้างหน้าเช่นกัน

ต้นยามโหย่ว (17.00 น.)  สองแขกที่ยังคงพำนักรักษาตัวในจวนตระกูลตวนมู่ร่างกายที่เริ่มหายเป็นปกติ  โดยเฉพาะชินอ๋องหนุ่มที่ตอนนี้เดินมายังเรือนเหลียนฮวา เพื่อแอบดูบุตรชายหญิงฝาแฝดสามของเขาที่เล่นอยู่กับบรรดาพี่เลี้ยงบริเวณหน้าเรือน  ด้วยความโหยหาอยากจะอุ้มชูบุตรสักครั้ง สองเท้าจึงค่อยๆเยื้องย่างเข้าไปบริเวณสวนที่มีเจ้าก้อนแป้งทั้งสามอยู่

เอิ้ก  เอิ้กๆ  เอิ้กๆ  เอิ้ก

เสียงหัวเราะดั่งแก้วใสกระทบกัน  ทำให้ใบหน้าแข็งเกร็งเย็นชาของชินอ๋องฉายา  ‘อ๋องปีศาจน้ำแข็ง’  ถึงกับคลายลง รอยยิ้มมุมปากค่อยๆเผยให้เห็น

เมื่อมีคนแปลกหน้าปรากฏตัวขึ้น  เหล่าพี่เลี้ยงก็มองไปยังคนผู้นั้นที่กำลังเข้ามา  แต่แล้ว....กลับเป็นแขกที่มาพักในจวนเป็นเวลาเกือบ 7 วันที่ผ่านมา

“คุณหนูใหญ่ไม่ได้อยู่ที่เรือนเจ้าค่ะ  คุณชายหยาง”  พี่เลี้ยงวัยใกล้ชรากล่าวขึ้น เพราะคิดว่าคุณชายหยางผู้นี้คงมาหานายสาวของตน ที่เพิ่งออกจากเรือนไปไม่นานนัก ช่างประจวบเหมาะเจาะที่คุณชายหยางปรากฏตัวขึ้น เมื่อเจ้านายสาวออกไป

“คุณหนูใหญ่คงไปไม่นานกระมัง  ข้ารอนางที่นี่คงไม่เสียเวลาอันใดมากนัก” ชินอ๋องไม่สนใจสายตาคล้ายไม่ยินยอมของเหล่าพี่เลี้ยง  และทู่ซี้จะอยู่เพื่อรอเจ้าของเรือน 

“อะ...เอ่อ...เจ้าค่ะ”

เด็กน้อยทั้งสามจ้องมองคนแปลกหน้าด้วยดวงตาใสแป๋ว  ก่อนที่หนูน้อยเยว่ซินจะทำมือไม้อยากจะไขว่คว้าชายแปลกหน้าผู้นั้น  เข่าเล็กๆค่อยๆหยัดขึ้นก่อนจะคลานมาหาชินอ๋องหนุ่มที่คราแรกแสดงท่าทีไม่สนใจเด็กน้อย  แต่ความจริงกลับรอคอยจังหวะเข้าใกล้บุตรทั้งสามอยู่ตลอดเวลา

คล้ายสวรรค์เป็นใจเมื่อบุตรสาวตัวน้อยเป็นฝ่ายคลานมาหาเขาเองโดยไม่สนใจเหล่าพี่เลี้ยงที่พยายามจับเจ้าตัวน้อย  มือหนาค่อยๆช้อนอุ้มเจ้าก้อนอวบขาวขึ้นสู่วงแขน  เมื่อเห็นดวงตากลมที่มองเขาอย่างเว้าวอน

“อ้ะ อ้ะ อ้ะ”  ร่างกลมขาวอวบของหนูน้อยเยว่ซินนั่งยิ้มกว้างเห็นฟันสองซี่ด้านหน้า และหันหน้าไปทางพี่ชายทั้งสอง  เด็กชายทั้งสองเมื่อเห็นน้องน้อยได้นั่งบนตักแกร่งก็คลานไปหาทันที