บทที่ 25  ปลอดภัยและเรื่องในราชสำนัก1  

บทที่ 25  ปลอดภัยและเรื่องในราชสำนัก1  

กลางดึกคืนนั้นเป็นไปตามที่ซูเม่ยคาดการณ์ไว้   ท่านเจ้าเมืองหยางหม่าเนี่ยนเจินมีอาการไข้ขึ้นสูงจากพิษบาดแผลที่ฉกรรจ์หลายแผลโดยเฉพาะในช่องท้องที่มีการผ่าตัด   แต่ด้วยความเชี่ยวชาญของท่านหมอตงหยางที่เป็นหมอมาค่อนชีวิตก็สามารถทำให้ไข้ที่สูงลิ่วลดต่ำลงในยามรุ่งสาง  แต่คนในจวนเจ้าเมืองไม่มีผู้ใดได้หลับตานอนเลย  เนื่องจากกังวลในอาการป่วยไข้ของเจ้าของจวน  โดยเฉพาะฮูหยินหม่าที่เฝ้าสามีไม่ห่างหวังว่าจะเห็นสามีลืมตาตื่นเสียที

ปลายยามเฉิน  (09.00 น.)   ดวงตาของชายวัยกลางคนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงค่อยๆเปิดขึ้นอย่างช้าๆ  แต่ด้วยต้องปรับสายตาให้ชินกับแสงจึงยังเปิดตาได้ไม่เต็มที่นัก

แค่ก  แค่ก  แค่ก

เสียงไอแหบแห้งเบาๆจากคนบนเตียงเรียกสายตาของฮูหยินหม่าที่เฝ้าสามีอยู่ตลอดเวลาให้หันไปมองด้วยความตกใจปนยินดี  นางไม่รอช้ารีบลุกเข้าไปชิดเตียงโดยไม่สนใจอาการอ่อนแรงจากการพักผ่อนน้อยของตัวเอง

“ท่านพี่  ท่านพี่  ท่านได้ยินข้าหรือไม่”  ฮูหยินหม่าเอ่ยเรียกสามีเสียงดังสองสามครา ก่อนที่ดวงตาของท่านเจ้าเมืองผู้เป็นสามีจะลืมตาตื่นขึ้นเต็มที่

น้ำตาที่เหือดแห้งไปได้สักพักของฮูหยินหม่าค่อยๆรื้นขึ้นมาก่อนจะไหลรินออกมาด้วยความดีใจ  นางใจแทบขาดรอนๆเมื่อทราบข่าวของสามี ยิ่งมาเห็นสภาพร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลยิ่งปวดใจเหลือคณานับ  หากไม่ได้แพทย์โอสถขั้นสูงอย่างคุณหนูใหญ่ตวนมู่ป่านนี้....สามีของนางคง...

“นะ...น้ำ ...น้ำ...” 

“น้ำหรือเจ้าคะ น้องจะไปหยิบมาให้”  ฮูหยินหม่ากุลีกุจอไปหาน้ำให้สามีด้วยมือไม้ที่สั่นเทา  แต่แล้ว...

เพล้ง!!!

ด้วยความเร่งรีบจึงทำกาน้ำตกแตกเสียงดัง  เสียงของตกแตกทำให้บุคคลที่กำลังเดินเข้ามา ซึ่งก็คือท่านหมอตงหยางที่ไปพักผ่อนมาเล็กน้อย  รองเจ้าเมืองหลี่ห่าวอู๋  และคุณชายหม่าหย่งเจิน รีบเดินเข้าไปในห้องทันที  โดยเฉพาะคุณชายหม่าที่นำหน้าไปก่อนใคร

“ท่านพ่อ!!!!”   หม่าหย่งเจินเปิดประตูเข้าไป แต่ภาพที่เห็นกลับเป็นภาพที่น่ายินดี  จนเขารีบเข้าไปข้างๆเตียงของบิดาและจับมือบิดาเบาๆ

“ท่านเจ้าเมือง  ท่านฟื้นแล้ว”  ท่านหมอตงหยางที่เดินตามหลังคุณชายหม่ามา  เมื่อเห็นบุคคลที่เขาเฝ้ารักษามาตลอดทั้งคืนจิบน้ำที่ฮูหยินหม่าป้อนให้ก็โล่งใจ

ส่วนหลี่ห่าวอู๋ที่มาเยี่ยมเยือนดูอาการก็พบกับความน่ายินดีนี้  เพราะเขาเองก็มีเรื่องสำคัญจะสอบถามท่านเจ้าเมืองเช่นกัน  แต่คงต้องรอให้อาการดีขึ้นมากกว่านี้เสียก่อน

“คุณชายหม่า  ต้องรบกวนคุณชายส่งคนไปเชิญคุณหนูใหญ่ตวนมู่มาดูอาการให้ท่านเจ้าเมืองเสียหน่อย”  ท่านหมอตงหยางเมื่อเห็นสิ่งที่เรียกว่าน้ำเกลือพร่องลงไปมากและใกล้จะหมดลงแล้ว  จึงหันไปสั่งความกับบุตรชายของท่านเจ้าเมือง

คุณชายหม่าได้ยินดังนั้นก็รีบไปสั่งการทันที  โดยมิมีท่าทีอิดออดไม่พอใจในตัวคุณหนูใหญ่ตวนมู่เฉกเช่นเมื่อวานที่เขาขาดสติยั้งคิดไป

“ท่านพี่เป็นเช่นไรบ้าง ยังเจ็บปวดที่ใดอีกหรือไม่”   ฮูหยินหม่าสอบถามสามีหลังจากให้เขาดื่มน้ำจนหมดจอก 

ท่านเจ้าเมืองหยางเมื่อลืมตาตื่นมาเห็นหน้าภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากก็น้ำตาคลอ  เพราะยามนั้นที่เขาโดนทำร้ายคิดว่าคงไม่รอดเป็นแน่  ความเจ็บปวดจากบาดแผลทำให้เขาสิ้นหวัง  แต่ยามนี้เขากำลังเห็นภรรยาอยู่ข้างกาย  ท่านหมอตงหยางแห่งโรงหมอฟู่ชาง  และหลี่ห่าวอู๋รองเจ้าเมืองของเขา 

“ข้าไม่เจ็บมากแล้ว  เจ้าไม่ต้องกังวลไป  ขอบคุณท่านหมอตงหยางที่ช่วยชีวิต”

“ท่านเจ้าเมืองขอบคุณผิดคนแล้ว  ผู้ที่ช่วยชีวิตท่านคือคุณหนูใหญ่ตวนมู่ซูเม่ยต่างหากขอรับ  ข้าเป็นเพียงหมอผู้ช่วยเท่านั้น” ท่านหมอตงหยางรีบปฏิเสธความดีความชอบนี้ทันที  เพราะผู้ที่รักษาจนอาการคนตรงหน้าดีขึ้นหาใช่เขาไม่  ยามนั้นเขาจนปัญญาจะรักษาคนตรงหน้าด้วยซ้ำ

“คุณหนูใหญ่ตวนมู่ซูเม่ยเช่นนั้นหรือ” เสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบจากผู้ป่วย แฝงไปด้วยความแปลกใจ

“ใช่แล้วเจ้าค่ะท่านพี่  ยามนี้นางเป็นแพทย์โอสถขั้นสูงของสำนักแพทย์โอสถกลางแล้ว  แต่ท่านหมอตงหยางเองก็มีส่วนช่วยไม่น้อยเลย”ฮูหยินหม่า

ท่านเจ้าเมืองเรียบเรียงสิ่งที่ได้รับรู้ก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจ และโล่งอกกับบางเรื่อง หากคุณหนูใหญ่ตวนมู่มีตำแหน่งนี้คงไม่น่าเป็นห่วงมากนัก  เพราะคนจากสำนักแพทย์โอสถกลางจะได้รับการคุ้มครองอย่างดี ยิ่งมีระดับขั้นที่สูงจนน่าอัศจรรย์ใจในช่วงอายุที่น้อยเช่นนี้ การจะทำร้ายนางคงต้องไตร่ตรองให้รอบคอบ มิเช่นนั้นแม้แต่ตระกูลของพวกมันคงโดนขุดรากถอนโคน    

“รองเจ้าเมืองหลี่  ข้าขอคุยด้วยสักครู่เถิด”  เสียงที่ยังดูอ่อนแรงอยู่มากเอ่ยกับชายหนุ่มรุ่นลูก

“แต่ยามนี้ท่านยังบาดเจ็บอยู่มาก” หลี่ห่าวอู๋กล่าวด้วยความห่วงใยและยังไม่วางใจนัก  เกรงว่าอาการของท่านเจ้าเมืองจะทรุดลงหากยังฝืนร่างกายตนเองอยู่เช่นนี้

“ไม่เป็นไร  ข้าดีขึ้นมากแล้ว  เรื่องสำคัญเกี่ยวพันกับการลอบสังหารข้าในครั้งนี้”

ท่านหมอตงหยางและฮูหยินหม่าออกจากห้องไปทันทีอย่างรู้งาน   เมื่อท่านเจ้าเมืองมีเรื่องที่อาจเกี่ยวข้องกับการงานและเป็นเรื่องที่สำคัญกับชีวิต 

หลี่ห่าวอู๋ฟังเรื่องที่เกิดขึ้นกับท่านเจ้าเมืองที่เมืองหลวงหลังจากเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อถวายรายงาน ซึ่งเป็นแผนเศรษฐกิจของเมืองหยางที่ได้รับการสนับสนุนจากตระกูลตวนมู่จนตอนนี้พัฒนาจนเกือบจะแซงหน้าเมืองหลวงอย่างเมืองต้าซ่งไปแล้ว และอีกสิ่งหนึ่งที่สอดแทรกไปกับรายงานฉบับนั้น

และอาจจะเป็นสิ่งนั้นที่ทำให้เกิดการลอบสังหารเขาในครั้งนี้จนแทบเอาชีวิตไม่รอด

“เจ้ากรมการค้าฮั่วซางอย่างนั้นหรือ”