ตอนที่ 3

งานเลี้ยงน้ำชา

ซ่งหลิงนั่งมองดูการเสแสร้งเข้าหากัน รอยยิ้มประดับใบหน้าแต่กลับส่งไปไม่ถึงดวงตา นางเบะปากเล็กน้อย เมื่อไหร่ฮองเฮาจะเสด็จมาก็ไม่รู้ นางปั้นหน้ายิ้มจนปวดกรามไปหมดแล้ว

“คารวะท่านหญิงเจ้าค่ะ” มาอีกแล้ว ซ่งหลิงฉีกยิ้มการละครให้พวกนาง

“วันนี้อากาศค่อนข้างที่จะร้อนไปสักนิดพวกเจ้าว่าหรือไม่” อืม นางไม่รู้จะพูดคุยเรื่องอะไร ลมฟ้าอากาศนี่แหละง่ายสุด

“เจ้าค่ะ อากาศร้อนเช่นนี้มาหลายวันคาดว่าอีกไม่เกินสองราตรีฝนน่าจะตกนะเจ้าคะ” นางคือบุตรสาวเจ้ากรมการคลังเจียงชุนฮวา

“หือ คุณหนูเจียงทราบได้อย่างไร” ซ่งหลิงไม่คิดว่าได้ยินคำตอบที่แตกต่างจากคนอื่นก่อนหน้า เพราะนางใช้วิธีนี้ถึงได้ไม่ใครอยู่คุยกับนาง

“พี่รองของข้ามักจะออกไปทำการค้ากับท่านลุงสามอยู่บ่อยๆ ซึ่งแต่ละแคว้นจะมีสภาพอากาศแตกต่างกันไป หลังจากกลับมาข้ามักจะไปขอให้พี่รองเล่าเรื่องต่างๆ ให้ฟังเสมอเจ้าค่ะ” ท่าทีและคำพูดของนางมีความเป็นธรรมชาติไม่ได้เสแสร้งเหมือนคนอื่น

“เป็นเช่นนี้เอง นอกจากได้ทำการค้าแล้วยังได้ท่องเที่ยวไปด้วย” พวกนางนั่งคุยได้ไม่นานก็แยกย้ายกันกลับไปประจำ เพราะขันทีเข้ามาแจ้งว่าฮองเฮาใกล้เสด็จมาแล้ว

ระหว่างนั่งรอก็มีละครขนาดย่อมให้ชมดูคั่นเวลา คุณหนูพวกนี้ก็ขยันสรรหาคำมาเปรียบเทียบ ซ่งหลิงส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ เมื่อมีคุณหนูคนนึงเล่นบทดอกบัวขาวเจ้าน้ำตา นี่แค่ถามนางยังหลั่งน้ำตาขนาดนี้หากโดนตบขึ้นมาไม่สลบไปสี่ห้าวันเลยรึ เหอะ! ดูเอาเถิดมีตาหามีแววไม่คุณหนูผู้นั้นแค่มองออกถึงการเสแสร้งแกล้งทำจึงได้ทำไปเช่นนั้น ทว่านางกลับกลายเป็นนางร้ายในสายตาผู้คน น่าสงสารยิ่งนัก ไม่ยุติธรรมกับนางสักนิด

ซ่งหลิงนั่งกินขนมจนจะหมดไปอีกจานแล้ว ฮองเฮายังไม่เสด็จมาเลย จะว่าไปนางยังไม่เห็นพี่น้องสกุลซ่งเลย ไม่มาหรือไม่น่าเป็นไปได้ ซ่งหลิงกวาดสายตามองก็ยังไม่เห็น หรือจะไม่มาจริงๆ

ซ่งหลิงไม่น่าคิดถึงพวกนางเลย ตายยากจริงๆ เข้างานเวลานี้เพราะต้องการเป็นจุดสนใจงั้นรึ แปะ แปะ แปะ ซ่งหลิงปรบมือให้ในใจ ช่างสมกับเป็นบุตรีสกุลซ่งที่ถูกเลี้ยงดูมาโดยซ่งฮูหยินจริงๆ

ซ่งหลิงขมวดคิ้วเมื่อเห็นซ่งหนิงเอ๋อมองมาที่ตนราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง หือ ทำหน้าตาอะไรของเจ้ากันตลกจริง ต่อมาซ่งหลิงก็ต้องเลิกคิ้วมองอีกรอบ นางกำลังเดินมาทางนี้ เป้าหมายคือข้าอย่างชัดเจน เอาล่ะข้าจะร่วมแสดงละครกับเจ้าสักหน่อยก็ได้

“น้องหญิงรอง พี่สาวเห็นเจ้านั่งคนเดียวกลัวว่าเจ้าจะไม่มีเพื่อนคุย ให้ข้านั่งเป็นเพื่อนเจ้าดีหรือไม่”

ซ่งหลิงเกือบกลั้นขำไม่อยู่เมื่อได้ยินเสียงของนาง ดัดเสียงได้น่าขันยิ่งนัก ซ่งหนิงเอ๋อเจ้าควรหันไปมองรอบตัวเจ้าบ้างว่าสีหน้าพวกนางเป็นอย่างไร

“แฮ่ม คุณหนูใหญ่ข้าคงต้องปฏิเสธแล้ว ที่ตรงนี้จัดไว้เฉพาะบุคคลเท่านั้นไม่สามารถแทรกที่นั่งได้” ซ่งหลิงเห็นสายตาซ่งหนิงเอ๋อเหล่ไปมองที่นั่งทางด้านขวา

นางจึงชิงพูดขึ้นก่อน “จริงสิ อีกเดี๋ยวองค์หญิงรองเสด็จมา ข้าก็มีเพื่อนคุยแล้วท่านไม่ต้องห่วงข้า” หวังว่าสมองของนางจะเข้าใจนะ ที่นั่งที่ว่างเว้นอยู่ล้วนแต่มีเจ้าของไม่ใช่ให้ใครนั่งได้ตามใจ

ซ่งหนิงเอ๋อจากที่มีสีหน้าแดงก่ำด้วยโมโหที่ถูกปฏิเสธก็เปลี่ยนเป็นขาวซีด ยืนตัวแข็งทื่อ จนนางกำนัลต้องมาสะกิดพานางไปประจำที่ของตน พร้อมการประกาศการมาถึงของฮองเฮาและองค์หญิง

“ถวายบังคมฮองเฮา ขอพระองค์ทรงเจริญพันปี พันพันปี”

“ทุกคนลุกขึ้นตามสบายเถิด”

องค์หญิงรองที่นั่งอยู่ข้างนางหันมายิ้มกล่าวทักทาย รอยยิ้มขององค์หญิงทำนางสังหรณ์ใจอย่างไรไม่รู้

“เอาล่ะ ที่เปิ่นกงจัดงานเลี้ยงน้ำชานี้ เพราะเพิ่งได้ชามาใหม่สองตัวเป็นของบรรณาการจากแคว้นซ่งทางใต้ จึงอยากให้ทุกคนได้ลิ่มรสชาติที่แปลกใหม่เช่นเดียวกับเปิ่นกง”

พระนางพยักหน้าให้จินมามา นางก็บอกให้นางกำนัลยกชาตัวแรกไปก่อนตามด้วยชาที่สอง โดยสีของถ้วยชานั้นต่างกันทำให้แยกแยะได้ง่ายขึ้น

“ทุกคนเชิญดื่ม”

ซ่งหลิงที่กำลังเบื่อหน่ายอย่างถึงที่สุดก็ตาลุกวาวตั้งแต่ได้ยินว่ามีชามาใหม่แล้ว ยามนี้จึงได้จิบชาแต่ละถ้วยอย่างละเมียดละไม

องค์หญิงรองมองผู้ที่จะมาเป็นพี่สะใภ้ของนางก็ปากมุมกระตุก ท่าทางต่างจากก่อนหน้าชัดเจน เหมือนนางจะมองเห็นอีกฝ่ายกระดิกหูกระดิกหางราวสุนัขตัวน้อยที่ได้ของเล่นใหม่ นางส่ายหน้าน้อยๆ

“พี่สะใภ้ท่านชอบดื่มชามากเลยหรือ” คำว่าพี่สะใภ้ทำให้ซ่งหลิงเกือบพ่นชาออกจากปากดีที่ยับยั้งทัน แล้วกลืนมันลงคออย่างลำบาก

“องค์หญิงรอง หม่อมฉันยังไม่ได้แต่งให้ไท่จื่อ เรียกท่านหญิง หรือซ่งหลิงเฉยๆ ก็ได้เพคะ” นางลอบปาดเหงื่อมองนางเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร ไม่นะ สังหรณ์ใจไม่ดีอีกแล้ว

“ข้าซ้อมเรียกไว้ก่อนจะเป็นไรไป อีกเดี๋ยวก็ได้แต่งแล้วท่านไม่ต้องกังวล” นางชอบซ่งหลิงยิ่งนัก หากไม่ได้นางเป็นไท่จื่อเฟยของพี่สามที่เป็นไท่จื่อ เช่นนั้นก็เป็นชินหวางเฟยของพี่รองที่เป็นชินอ๋องก็ได้

ดีที่ซ่งหลิงไม่ได้ล่วงรู้ความคิดขององค์หญิงรองไม่เช่นนั้นละก็นางคงได้กระอักเลือดออกมาแน่ จะใครก็ไม่ดีทั้งนั้นสำหรับซ่งหลิง

ฮองเฮาอยู่ร่วมงานไม่นานก็ออกไป พระนางยังให้นางกำนัลคนสนิทมาแจ้งนางอีกว่าก่อนกลับให้นางไปหาพระนางที่ตำหนักก่อน

ซ่งหลิงไม่อยากอยู่นานกว่านี้ ยามนี้จึงกำลังมุ่งตรงไปที่ตำหนักหมู่ตานของฮองเฮา

เบื้องหน้านางคือตำหนักใหญ่โตโอ่อ่า อันเป็นที่ประทับของเจ้านายสูงสุดในวังหลัง นางกำนัลที่เข้าไปรายงานก่อนหน้าก็ออกมาเชิญให้นางเข้าไปได้

“ถวาย…”

“หลิงเอ๋ออย่าได้มากพิธี”

ซ่งหลิงไม่ค่อยใจในสถานการณ์แบบนี้เลย เหตุใดวันนี้ถึงมีแต่คนแปลกๆ นางทำได้เพียงแค่คิดในใจ

“เจ้านั่งลงก่อนสิ เจ้านี่นา จวนท่านหญิงของเจ้าไม่หนีหายไปไหนหรอก” พระนางเอ่ยหยอกล้อ ซ่งหลิงเจ้าเด็กคนนี้หากไม่ใช่งานเลี้ยงสำคัญหรือเฉพาะเจาะจงจนปฏิเสธไม่ได้ ก็ไม่มีทางปรากฎตัวออกมาหรอก

“สองแม่ลูกสกุลซ่งยังคงมาก่อกวนเจ้าหรือไม่” นางเห็นเด็กคนนี้ในตอนที่ช่วยไทเฮาตอนนั้น นางคิดว่าซ่งหลิงเป็นเด็กกำพร้าไม่มีพ่อแม่ซะอีก ตัวซ่งหลิงก็เล็กมากเมื่อเทียบกับเด็กวัยเดียวกันกับนาง หากไทเฮาและนางกำนัลไม่พูดยืนยันเป็นเสียงเดียวกันคงไม่มีใครเชื่อว่าเป็นซ่งหลิงที่วิ่งเข้าไปรับศีรษะของไทเฮาที่ลื่นล้มหงายหลังไม่ให้กระแทกพื้นได้ทันท่วงทีทำให้พระนางไม่ได้รับอันตรายร้ายแรง

“สิบวันก่อนพวกนางมาหาหม่อมฉันที่จวนเพคะ” ซ่งหลิงไม่รู้ว่าที่นางพูดไปวันนั้นทำให้พวกนางล้มเลิกความคิดนั้นหรือไม่ หรือว่ากลับไปวางแผนทำอย่าง ดีที่ไท่จื่อไม่อยู่เมืองหลวงไม่งั้นคงวุ่นวายมากแน่ ไท่จื่อท่านอย่าเพิ่งกลับมานะให้ข้าได้มีชีวิตที่สุขสงบไปอีกสักพักนึงก่อ ซ่งหลิงหลับตาอ้อนวอนต่อเทพเจ้า

“อ้อ จริงสิเปิ่นกงเกือบลืมไปเลย เมื่อเช้ามีจดหมายจากชายแดนส่งมาบอกว่าไท่จื่อหลิงซวนกำลังกลับมา”

ตุ้ม!! เสียงกัมปนาทดังขึ้นในหัวนางทันทีที่ฟังจบ

ไม่ใช่ว่านางเพิ่งจะอ้อนต่อเทพเจ้าไปหรอกรึ! ซ่งหลิงตอนนี้วิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว ฮองเฮารับสั่งสิ่งใดบ้างนางล้วนไม่ได้ยินและไม่อยากรับรู้ทั้งสิ้น

สุดท้ายแล้วซ่งหลิงก็นำพาร่างกายอันห่อเหี่ยวบอบช้ำกลับมาถึงจวน

เมื่อประตูจวนปิดสนิทนางเดินมาหยุดอยู่ที่ลานกว้างกลางจวน ก่อนที่จะ…

อ๊ากกกกกกกกก!!! เสียงกรีดร้องระบายความอัดอั้นในใจของนางดังไปทั่วจวน บ่าวรับใช้ที่ใกล้บริเวณนี้ต่างพากันยกมือขึ้นปิดหู