ตอนที่ 6

“หลิงเอ๋อ ไม่เข้าใจตรงไหนให้ถามเปิ่นกงมาได้เลย” ฮองเฮาเห็นซ่งหลิงนั่งจ้องใบรายการอาหารรวมไปถึงสิ่งของอื่นๆ ที่จะใช้ในงานงานเลี้ยง ก็คิดว่านางคงมีบางอย่างที่ไม่เข้าใจ

สามวันแล้วที่นางต้องมานั่งทำเรื่องยุ่งยากเช่นนี้ วันแรกเป็นงานเลี้ยงต้อนรับการมาของรัชทายาทเซียวหลิงซวนจัดที่ตำหนักกลาง ส่วนงานที่สองเป็นงานพระราชสมภพจัดที่ตำหนักบูรพา ฮองเฮาทรงเรียกนางมาเพื่องานที่สองโดยเฉพาะ พระนางบอกว่าควรเรียนรู้เอาไว้เพราะวันหน้ายังมีงานอีกมากมายให้จัดการในฐานะพระชายาและว่าที่ฮองเฮาของแคว้นเป่ย พระนางช่างคิดการณ์ไกลนัก!

“หม่อมฉันไม่เข้าใจทุกตรงเลยเพคะ ไม่สู้ฮองเฮาหาคนอื่นมาทำแทนหม่อมดีรึไม่เพคะ” ซ่งหลิงฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ ในใจก็ร้องว่ารีบตอบรับเร็วเข้าเพคะ นางอยากกลับไปนอนจะแย่แล้ว

“หลิงเอ๋อว่าที่ลูกสะใภ้ของแม่ ฟังแม่ดีๆ นะ ไม่ ได้! ไม่ มี ทาง! วันสำคัญเช่นนี้จะปล่อยให้คนอื่นทำแทนได้อย่างไร หืม” คิดว่าข้าตีความหมายของเจ้าไม่ได้หรืออย่างไร คนอื่นที่เจ้าหมายถึงย่อมไม่ใช่กรมพิธีการ แต่เป็นคุณหนูจากจวนขุนนาง หึ ฝันไปเถอะ! ฮองเฮาได้แต่คิดในใจ

โดนตอบกลับเช่นนี้ซ่งหลิงได้แต่ยิ้มเจื่อน “ไม่แน่นะเพคะ เกิดไท่จื่อไปถูกใจ…”

ฮองเฮาหันขวับเอ่ยแทรกขึ้น “เจ้าอย่าได้พูดเดาสุ่มสี่สุ่มห้านะ! ซ่งหลิง เจ้า…เจ้าลืมไท่จื่อเกอเกอไปแล้วรึ ตอนเด็กพวกเจ้าก็เล่นด้วยกันอยู่บ่อยๆ คนนึงก็ไท่จื่อเกอเกอ อีกคนก็น้องหญิง…” พระนางเลียนแบบเสียงเกินจริงไปหรือไม่

แค่กๆ แค่กๆ ซ่งหลิงสำลักลม อันใดคือไท่จื่อเกอเกอ ยังมีน้องหญิงอีก อยู่ๆ ภาพความทรงจำในวัยเด็กก็แล่นเข้ามาในหัว เสียงทุ้มต่ำแฝงความอ่อนโยนของไท่จื่อเอ่ยเรียกนาง น้องหญิง! น้องหญิงวันนี้อากาศดียิ่งนัก ไหนจะมีตอนที่นางเรียกเขาอีก ไท่จื่อเกอเกอ หลิงเอ๋อหนาวจังเลยเพคะ

ซ่งหลิงสองมือลูบแขนสลับไปมาน่าขนลุกจริงเชียว ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกอายอย่าไปบอกใครเชียว นางส่ายศีรษะไล่ภาพและเสียงที่ดังอยู่ในหัวทิ้ง

“เหอะ! เรื่องยกเลิกการหมั้นหมายเลิกคิดไปได้เลย” ฮองเฮาเอ่ยจบก็เดินเข้าไปพักผ่อนในห้องบรรทม ทิ้งซ่งหลิงให้อยู่กับกองกระดาษมากมาย

นับว่านางยังโชคดีอยู่บ้าง คล้อยหลังฮองเฮาไม่นานจินมามากลับมาจากข้างนอกพอดี เข้ามาช่วยชี้แนะให้กับนาง จินมามาเป็นเป็นผู้อาวุโสมากความสามารถอยู่ในวังหลวงมานาน ความจริงแล้วซ่งหลิงคิดว่ากรมพิธีการจัดงานได้ค่อนข้างดี แต่มันไม่มีความแปลกใหม่ จัดแบบเดิมไปมาซ้ำๆ จากที่ควรสนุกสนานก็กลายเป็นน่าเบื่อหน่ายแทน

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้ว ซ่งหลิงไม่รอช้าเดินเร็วจี๋ออกจากตำหนักไปขึ้นรถม้าที่หน้าพระราชวัง นางกำนัลที่ตามส่งนางยังเดินตามนางไม่ทัน

“คารวะท่านหญิงเจ้าค่ะ/ขอรับ”

นางพยักหน้าพร้อมกับก้าวเท้าขึ้นรถม้า “ไปร้านขนมของป้าหนิง” ต้องกินของหวานคลายเครียด!

“ทานขนมกุ้ยฮวารองท้องก่อนนะเจ้าคะ พ่อครัวบ่นว่าเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้ทำขนมเลยเจ้าค่ะ วันนี้จึงได้ทำสุดฝีมือเผื่อว่าจะสู้ป้าหนิงได้บ้าง ท่านหญิงจะได้ไม่ต้องยืนต่อแถวนานเจ้าค่ะ”

“อืม ฝากบอกเขาด้วยว่าอร่อยมาก ข้าเองก็ไม่ได้กินของป้าหนิงบ่อยนักหรอก เช่นนั้น บอกให้เขาทำขนมสามวันครั้งก็แล้วกัน” เมื่อขนมกุ้ยฮวาเข้าปากสรรพสิ่งรอบตัวคล้ายจะดีขึ้นฉับพลัน

“เจ้าค่ะ”

เมื่อกลับมาถึงจวนสิ่งแรกที่นางทำคงหนีไม่พ้นการเดินไปทักทายเหล่าต้นไม้ดอกไม้งามของตน นางพรมน้ำแทนการรดน้ำแบบชุ่มชื่น พรมเช้าพรมเย็น ดูแลอย่างดี ตัดแต่งกิ่งให้สวยงาม ทว่าอยู่ๆ ความสุขของนางก็ถูกพรากไปเมื่อมีนางกำนัลของฮองเฮามาตามให้นางไปพบ ทั้งที่นางเพิ่งจะออกมาได้ไม่นาน ซ่งหลงเดินคอตกเข้าเรือนไปผลัดอาภรณ์แล้วมาขึ้นรถม้ากลับไปที่วังหลวงอีกครั้ง