ตอนที่7

อีกฝั่งหนึ่งทางทิศเหนือเส้นทางที่สามารถเดินทางเข้าสู่แคว้นหยวน องค์ชายใหญ่จ้าวฉีหนานที่มาดักซุ่มโจมตีขบวนหลบหนีขององค์หญิงแห่งแคว้นซ่ง เห็นขบวนรถม้าที่มีทหารคุ้มกันแน่นหนาก็ส่งสัญญาณให้คนของตนเข้าโจมตีทันที แต่คาดไม่ถึงว่าเพียงออกมาจากที่ซ่อนกลับมีห่าธนูมากมายพุ่งเข้ามาคร่าชีวิตของเหล่าทหาร จนร่วงหล่นล้มตายราวใบไม้ร่วง จนตั้งรับแทบไม่ทัน ก่อนจะเกิดการต่อสู้กันของคนทั้งสองกลุ่ม

พระองค์พลาดท่าเสียทีให้ฝั่งตรงข้ามเข้าเสียแล้ว องค์ชายใหญ่จ้าวฉีหนานที่คิดอย่างเจ็บใจที่พลาดท่าเสียทีตกลงไปในหลุมพรางของอีกฝ่าย คาดไม่ถึงว่าแคว้นซ่งจะคมในฝักได้ถึงเพียงนี้ ดาบในมือฟาดฟันฝ่ายตรงข้ามอย่างเจ็บแค้นกว่าจะฝ่าวงล้อมนั้นออกมาได้ก็สูญเสียทหารฝีมือดีของตนไปไม่น้อย จึงสั่งให้คนที่เหลือถอยออกมาเมื่อเห็นว่าฝั่งตนเป็นฝ่ายเสียเปรียบ แต่ยังไม่ทันที่พระองค์จะได้หลบหนี ก็ปรากฏชายชุดดำอีกกลุ่มที่เข้ามาโจมตีคนของตน จนล้มตายจนหมด พระองค์เองก็แทบจะเอาชีวิตไม่รอด ความเจ็บแค้นในครั้งนี้จะต้องได้รับการชำระอย่างสาสม

ทหารแคว้นซ่งที่เข้ามารุมล้อมกลุ่มชายชุดดำลึกลับที่เข้ามาช่วยเหลืออย่างระแวดระวัง ก่อนชายชุดดำทั้งหมดจะเปิดเผยใบหน้า หนึ่งในชายชุดดำที่น่าจะเป็นหัวหน้าของคนทั้งหมดที่ปลดผ้าคลุมหน้าออก ปรากฏใบหน้าหล่อเหลาคมคาย นัยน์ตาพยัคฆ์คมดุกวาดมองเหล่าทหารหารแคว้นซ่ง ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ร่างของสตรีเพียงหนึ่งเดียว ที่คงจะเป็นตัวหลอกขององค์หญิงซ่งเฟยหย่า 

"พวกเราคือทหารแคว้นหยวนที่ถูกส่งให้ล่วงหน้ามาเพื่อคุ้มครองขบวนเสด็จขององค์หญิงซ่งเฟยหย่า"

บุรุษผู้มีกลิ่นอายลึกลับนั้นกล่าวกับหัวหน้าเหล่าทหารแคว้นซ่ง พร้อมกับตราหยกประจำตัว ก่อนทั้งหมดจะถูกพาตัวกลับไปยังวังหลวงแคว้นซ่งและได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีจากองค์ฮ่องเต้ซ่งเต๋อเทียน

เมื่อเหตุการณ์เข้าสู่ความสงบอีกครั้ง ตอนนี้ซ่งเฟยหย่านางมาอยู่ในที่แห่งนี้เป็นเวลากว่าห้าวันแล้ว เพราะมัวแต่จัดการเรื่องของทหารที่ได้รับบาดเจ็บและแบ่งหน้าที่ในกองทัพให้เป็นสัดส่วนและเป็นระเบียบระบบมากขึ้น นางจึงยังไม่มีโอกาสได้ทำความรู้จักกับคนของแคว้นหยวน วันนี้จึงหาโอกาสสืบเรื่องราวของอีกฝ่ายจากองครักษ์เว่ยเสียหน่อย

ความว่าตอนนี้กองทัพของแคว้นหยวนจำนวนสามหมื่นนายภายใต้การบัญชาการของชินอ๋องไท่หมิงหลงกำลังเดินทางมายังแคว้นซ่ง หลังจากที่องค์ฮ่องเต้แคว้นหยวนได้รับพระราชสาส์นจากฮ่องเต้ซ่งเต๋อเทียนขอให้องค์ฮองเฮาและพระธิดาของพระองค์ลี้ภัยไปยังแคว้นหยวน ไท่หรวนหวงตี้จึงมีบัญชาให้ชินอ๋องไท่หมิงหลงผู้เป็นพระโอรสพร้อมกับกำลังทหารสามหมื่นนายเดินทางมายังแคว้นซ่ง เพื่อมาช่วยเหลือแคว้นซ่งในศึกครั้งนี้  ผู้ที่ถูกส่งให้ล่วงหน้ามาก่อนนั้นข่าวว่าเขาเป็นคนสนิทของชินอ๋องไท่หมิงหลง

องค์หญิงซ่งเฟยหย่าที่นั่งฟังคำรายงานขององครักษ์เว่ยจี้ชวนที่ตอนนี้กลายมาเป็นคนสนิทของนาง สายตายังคงจับจ้องแผนที่ภูมิศาสตร์ในมืออย่างใช้ความคิด ด้านหน้านั้นยังมีตำราที่บันทึกเกี่ยวกับประชากรและการประกอบอาชีพ ความเป็นอยู่ของราษฎรแคว้นซ่งที่นางตั้งใจศึกษามาหลายชั่วยามก่อนหน้า

"คนของชินอ๋องไท่หมิงหลงเช่นนั้นหรือ"

"พ่ะย่ะค่ะ เขาเป็นองครักษ์คนสนิทของชินอ๋อง นามว่าซุน แซ่หยางพ่ะย่ะค่ะ"

ร่างบางที่นั่งฟังพลางใช้ความคิด แคว้นหยวนยกทัพมาช่วยเหลือเช่นนั้นหรือ หนังสือนั่นนางก็อ่านไม่จบเสียด้วยสิ เจ้าคนแซ่หยางนั้นดูท่าจะน่าสนใจมิน้อย ได้ข่าวว่าฝีมือไม่ธรรมดา สงสัยคืนนี้นางต้องไปเยี่ยมเยียนเสียหน่อย

"ตอนนี้คนแคว้นหยวนพักอยู่ที่ใด"

"พักอยู่ตำหนักรับรองพ่ะย่ะค่ะ"

ใบหน้างามที่พยักหน้ารับ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น

"ทหารที่ได้รับบาดเจ็บเป็นเช่นไรบ้าง มีหมอเพียงพอหรือไม่"

"ตอนนี้เราได้ติดประกาศและให้ทหารป่าวประกาศออกไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ ว่าให้ผู้ที่พอจะมีความรู้ทางด้านการแพทย์เข้ามาช่วยเหลือในกองทัพ ไม่มีอะไรที่น่าห่วงพ่ะย่ะค่ะ"

ซ่งเฟยหย่าที่พยักหน้ารับอย่างพอใจ ก่อนร่างบางในอาภรณ์บุรุษทะมัดทะแมงจะหยัดตัวขึ้น ก้าวเดินออกจากห้องหนังสือ

"ไปกัน"

"ไปไหนพ่ะย่ะค่ะองค์หญิง"

องครักษ์เว่ยที่เอ่ยถามผู้เป็นนายคนใหม่ ก่อนจะเดินตามไม่ห่าง เขาได้รับมอบหมายจากฝ่าบาทให้คอยดูแลคุ้มครององค์หญิงอย่าได้ห่าง ตอนนี้เขาจึงกลายเป็นคนสนิทขององค์หญิงไปโดยปริยาย

"ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าห้ามเอ่ยเรียกข้าว่าองค์หญิง ตอนนี้ข้าคือแม่ทัพเฟย เจ้านี่บอกไม่รู้จักจำจริงๆ แล้วก็ไม่ต้องพะยะคะ พ่ะย่ะค่ะเข้าใจหรือไม่"

"พ่ะย่ะค่ะ เอ่อ ขอรับท่านแม่ทัพ"

องครักษ์เว่ยที่ถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า มองร่างบางในชุดบุรุษอย่างจนใจ

"เราจะไปไหนกันหรือขอรับท่านแม่ทัพ"

"ไปหาของเล่นสนุกๆ ไว้ต้อนรับแคว้นจ้าวอย่างไรเล่า"

ร่างบางที่หยัดตัวขึ้นไปนั่งบนหลังม้าตัวโตอย่างทะมัดทะแมง เอ่ยตอบคนสนิทด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะกระทุ้งม้าให้ออกเดิน ตอนนี้นางต้องเร่งมือหาวิธีรับมือศึกใหญ่ที่จะเกิดขึ้น เพราะแคว้นจ้าวคงไม่คิดรามือโดยง่ายหลังจากที่ต้องสูญเสียองค์ชายไปองค์หนึ่ง ป่านนี้คงกำลังเตรียมทัพที่จะบุกแคว้นซ่งแล้วกระมัง หากรอกองทัพของแคว้นหยวนที่จะมาช่วย คงอีกนานกว่าจะเดินทางมาถึง นางคงจะเหลือแต่ชื่อ

องครักษ์เว่ยที่หันมาสั่งทหารจำนวนหนึ่งให้ติดตามมา ก่อนจะเร่งควบม้าตามผู้เป็นนายออกไป