ตอนที่6

องค์หญิงเฟยหย่าที่กำลังชักม้าเข้ามาหาผู้เป็นบิดา ดาบในมือเล็กตวัดฟาดฟันบั่นคอศัตรูอย่างกล้าหาญ แม้จะขัดใจกับร่างกายอ่อนปวกเปียกนี้อยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหามากนัก ร่างเล็กบนหลังอาชาที่พุ่งทะลวงตวัดดาบออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกครั้งที่ตวัดดาบ ล้วนพรากทุกลมหายใจภายในดาบเดียว จนองครักษ์เว่ยและเหล่าทหารที่คอยคุ้มกันอยู่ข้างๆ ต้องรอบกลืนน้ำลายลงคอ มองดูดวงตาหงส์ที่ไร้ซึ่งแววหวาดหวั่นใบหน้างามนั้นดูเฉยชาราวกับเจ้าตัวนั้นกระทำการเข่นฆ่าอยู่เป็นนิจ

ร่างบางที่มิได้สนใจองครักษ์ข้างกาย กลับฝ่าทหารฝั่งตรงข้ามที่ดาหน้าเข้ามาไม่หยุดหย่อนมุ่งเข้าไปหาผู้เป็นบิดาที่อยู่ในระยะสายตา อีกเพียงไม่ไกลนางก็จะได้เห็นใบหน้าบิดาผู้ให้กำเนิดหลังจากที่มักจะจินตนาการอยู่เสมอว่าใบหน้าของผู้ให้กำเนิดนั้นจะเป็นเช่นไร นางเฝ้าถามตัวเองอยู่เสมอว่าเหตุใดบิดามารดาถึงได้ทอดทิ้งนาง แต่เมื่อวันนี้ได้เข้าใจ นางก็จะขอปกป้องครอบครัวของนางเอาไว้ด้วยชีวิต ดวงตาหงส์พลันแข็งกร้าวขึ้น เมื่อเห็นบุรุษบนหลังอาชาสีดำทะมึน ที่กำลังมุ่งตรงเข้ามาหาผู้เป็นบิดา จ้องมองบิดาของตนอย่างมาดร้ายในอกพลันสั่นไหว องค์ชายรองจ้าวฉีหมิง เจ้าคนต่ำทรามที่สังหารบิดาของนางในอดีต แต่ในวันนี้อย่าได้หวังจะได้กระทำมันเป็นครั้งที่สอง

"องครักษ์เว่ยคุ้มกันข้า"

เสียงหวานที่ประกาศกร้าว ร่างบอบบางแผ่กลิ่นอายสังหารจนดวงตาหงส์แดงก่ำคล้ายดังอัญมณีบนคันธนูที่โดดเด่น ดาบในมือตวัดบั่นคอศัตรูจนเลือดสาด ก่อนจะโยนดาบเล่มนั้นให้องครักษ์เว่ยที่ระแวดระวังอยู่ข้างกาย มือบางคว้าบังเหียนบังคับม้าให้หยุดนิ่ง คว้าธนูเฟิ่งหวงมาถือเอาไว้ในมือเล็ก สองเท้าเล็กหยัดยืนบนโกลนม้าทรงตัวขึ้นอย่างมั่นคง ยกคันธนูตั้งฉากกับพื้น หลับตาลงเพื่อตั้งสมาธิ สงบสติอารมณ์ของตนและหัวใจที่กำลังสั่นไหว นางจะผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด ก่อนนัยน์ตาหงส์จะลืมขึ้นอีกครั้งอย่างนิ่งสงบ มือซ้ายที่จับคันธนูดันไปทางเป้าหมายที่เข้ามาใกล้ร่างของผู้เป็นบิดาเรื่อยๆ พร้อมกับน้าวสายธนูด้วยมือขวามาจนถึงจุดน้าว ปล่อยลูกธนูออกไปอย่างมั่นคงและแม่นยำ

วี้ดดดดดด

ฉึก!

เสียงลูกธนูแหวกอากาศด้วยความเร็วและแรง จนแทบจะมองไม่เห็น ก่อนจะปักทะลวงลงกลางอกของเป้าหมายอย่างแม่นยำ ทะลวงเสื้อเกราะจนทะลุหลัง

องค์ชายรองจ้าวฉีหมิงที่หยุดชะงัก ร่างกายแข็งทื่อ ก้มลงมองลูกธนูที่ปักอยู่กลางอกนัยน์ตาเบิกโพลง ก่อนกายหนาจะตกจากหลังอาชา ขาดใจตายในทันที

เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ สิ่งรอบกายนั้นราวกับหยุดการเคลื่อนไหว เหล่าทหารแคว้นจ้าวที่เห็นเหตุการณ์ต่างจ้องมองอย่างตกตะลึง ก่อนจะพากันถอยร่น เมื่อผู้นำทัพนั้นสิ้นใจตาย ทหารแคว้นจ้าวและแคว้นอู่แตกฮือ ราวกับฝูงผึ้งแตกรัง

องค์รัชทายาทอู่หวังเล่อที่หายจากการตกตะลึง มองร่างเล็กบางที่เห็นอยู่ไกลๆ นั้นอย่างพิจารณา เส้นผมดำขลับที่แผ่สยาย พลิ้วไหวอยู่บนหลังอาชา เจ้าของลูกธนูที่ปลิดชีพองค์ชายรองจ้าวฉีหมิงเป็นสตรีเช่นนั้นหรือ นางคือใครกัน เมื่อเห็นเช่นนั้นแล้วจึงสั่งคนของตนถอยกลับในทันที

ซ่งเฟยหย่าที่ทิ้งตัวลงบนหลังอาชาอย่างโล่งใจ ราวกับยกภูเขาออกจากอกที่เหตุการณ์มิได้เป็นไปตามเดิม รีบชักม้าเข้าไปหาผู้เป็นบิดา

ทหารแคว้นซ่งต่างโห่ร้องอย่างยินดี ก่อนจะหลีกทางให้ร่างบางบนหลังอาชา จ้องมองเจ้าของลูกธนูดอกนั้นเป็นตาเดียว

ร่างบางที่กระโดดลงจากหลังม้าด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง ใบหน้างามที่ยิ้มส่งให้นายเหนือหัวช่างดูคุ้นตายิ่งนัก

"หย่าหยา"

พระสุรเสียงที่เปล่งออกมาจากพระโอษฐ์ของฮ่องเต้ซ่งเต๋อเทียน ทำให้ทุกคนยิ่งตกตะลึง เป็นองค์หญิงซ่งเฟยหย่าแน่แล้ว

"หย่าหยา เหตุใดถึงเป็นลูก"

ฮ่องเต้ซ่งเต๋อเทียนที่เอ่ยถามธิดาของตน แม้จะยินดี แต่ก็อดที่จะหวาดกลัวไม่ได้ที่เห็นนางอยู่ที่นี่ หากเกิดเหตุการณ์มิคาดฝันขึ้นจะทำเช่นไร พระองค์คงขาดใจแน่หากเกิดอันตรายขึ้นกับนาง สายพระเนตรที่จ้องมองธิดาตัวน้อยด้วยความรักหมดใจ ทำให้ร่างบอบบางตรงหน้าที่สัมผัสได้ถึงความรักนั้น ถึงกับหลั่งน้ำตา โผเข้าหาร่างหนาของบุรุษตรงหน้าอย่างไร้ซึ่งความอาย 

"เสด็จพ่อ เสด็จพ่อของลูก"

ฝ่ามือหนาที่ยกขึ้นลูบศีรษะเล็กอย่างเอ็นดู เมื่อสตรีผู้กล้าหาญเมื่อครู่ตอนนี้ร้องไห้งอแงราวกับเด็กน้อยเสียแล้ว

"นี่ลูก"

ฮ่องเต้ซ่งเต๋อเทียนที่สังเกตเห็นธนูที่นางใช้ถึงกับตกตะลึง ไม่อยากจะเชื่อว่านางจะเป็นผู้ที่สามารถยกธนูเฟิ่งหวงที่ไม่ว่าพระองค์จะพยายามมากเพียงใดก็ไม่แม้แต่จะขยับมันได้ แต่ธิดาของพระองค์กลับสามารถเป็นผู้ครอบครองมัน สวรรค์ช่างเมตตาแคว้นซ่งแล้ว

พรึบ พรึบ พรึบ

"ฝ่าบาททรงพระเจริญ องค์หญิงทรงพระเจริญ"

เหล่าทหารกล้าที่ต่างคุกเข่าลงตรงหน้าทั้งสองพระองค์ เสียงแซ่ซ้องสรรเสริญดังไปทั่วทั้งแผ่นดิน

ซ่งเฟยหย่าที่ยกยิ้มขึ้นอย่างงดงาม นางรู้สึกรักและหวงแหนแผ่นดินผืนนี้ และตั้งมั่นว่าจะปกป้องคนเหล่านี้ คนที่เป็นประชาชนของนางด้วยชีวิต

"ทุกคนลุกขึ้นเถิด หลังจากนี้เรามีสิ่งที่ต้องทำอีกมากมายนัก แต่เพียงพวกเราร่วมมือร่วมใจกัน ศัตรูใดก็ไม่อาจที่จะเหยียบย่ำ"

เสียงหวานที่เอื้อนเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่นนั้น สร้างความฮึกเหิมและภูมิใจให้เหล่าทหารกล้ายิ่งนัก โดยเฉพาะบุรุษผู้เป็นจ้าวผู้ครองแคว้นที่ในนัยน์ตาพยัคฆ์นั้นแดงก่ำมองสตรีผู้เป็นยอดดวงใจด้วยความภาคภูมิใจและปลาบปลื้มอย่างสุดซึ้ง พระพักตร์ที่ล่วงโรยด้วยวัยที่ผ่านเรื่องราวมากว่าครึ่งชีวิตระบายยิ้มแห่งความตื้นตันเกลื่อนใบหน้า

"ตอนนี้เรามาช่วยกันนำทหารที่ได้รับบาดเจ็บไปทำการรักษาก่อนเถิด การณ์ข้างหน้ายังต้องลำบากพวกท่านอีกมาก"

ในที่สุดนางก็สามารถพลิกชะตาในอดีต แคว้นซ่งยังคงอยู่ หลังจากนี้นางจะทำทุกวิถีทางแผ่นดินของนางจะต้องคงอยู่สืบไป

ขบวนทัพที่เคลื่อนผ่านต่างได้รับคำสรรเสริญแซ่ซ้องจากปวงประชาที่มารอต้อนรับทั้งสองพระองค์เต็มสองฟากถนน ร่างบอบบางบนหลังอาชาที่กวาดตามองประชาชนแคว้นซ่งที่เนืองแน่นนั้น ปฏิญาณกับตนเองว่าประชาชนเหล่านี้จะต้องมีชีวิตที่ดีกว่านี้

จนกระทั่งขบวนทัพเคลื่อนถึงวังหลวงที่มีองค์ฮองเฮายืนรอรับเสด็จด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างยินดีที่ดวงใจของพระนางทั้งสองมีชีวิตรอดปลอดภัยและยังสามารถคว้าชัยชนะในครั้งนี้ได้สำเร็จ