บทที่ 7

"อื้อ ฮึกไม่"

"อ่าห์..ปลายฟ้าเธอมันน่าเอาที่สุด"

"ฮื่อ...เอามันออกไปที..พี่วีฟ้าขอร้อง"

“ทำไมฉันจะต้องทำตามที่เธอขอวะโทษทีแต่ฉันไม่ใช่ผู้ชายแสนดีขนาดนั้น”

"อ๊ะ อย่าทำแบบนี้เลยนะคะฮื่อออ"

“อืม อ่าา หยุดพูดอะไรน่ารำคาญแล้วก็รีบครางออกมาซะ!!!”

“พั่บๆๆๆๆๆ!!!”ผมกระแทกแกนกายเข้าออกอย่างแรงโดยไม่สนใจคำพูดของคนตัวเล็กที่อยู่ใต้ร่างตอนนี้ผมรู้แค่ว่าอยากกระแทกคนใต้ร่างให้เหนื่อยจนลุกไม่ไหว

“อ๊ะฮึก”

“หึ ไม่ยอมครางสินะ”ปลายฟ้าพยายามเอามือปิดปากตัวเองเอาไว้แต่ยิ่งเธอทำแบบนั้นผมก็ยิ่งอยากจะทำให้เด็กดื้ออย่างยัยนี่ครางออกมาให้ได้

“พั่บๆๆๆ!!! ปึกๆๆๆ!!!”

"อ๊ะ อื้อ แรงเกินไปแล้วอื๊อฮึก"

"อ่าห์ครางออกมาอย่างนั้นแหละปลายฟ้าครางออกมา"ผมดึงเข็มขัดที่มัดแขนปลายฟ้าเอาไว้ออกเพราะเธอเริ่มจะหยุดดิ้นแล้วก่อนจะจับเธอให้หันหลังพร้อมกดตัวของเธอลงกับเตียงจับสะโพกของเธอให้ยกขึ้นจับน้องชายของผมยัดเข้าไปจนสุดแล้วจัดการกระแทกแกนกายเข้าออกให้เร็วขึ้น

“อ๊ะๆ อื๊ออ อึก”

“อ่าห์ฉันชอบเสียงครางของเธอปลายฟ้าอืม”

“ตับๆๆๆ!!! พั่บๆๆๆๆ!!!!”

"อื้ออเจ็บอ๊ะๆๆๆ "เสียงครางของปลายฟ้ากระตุ้นอารมณ์ของผมให้มันพลุ่งพล่านมากขึ้นไปอีกจนผมอยากจะจับเธอเอาไปเรื่อยๆ

"อ๊ะๆๆ..เจ็บ ฮึก..พี่วี"

"อดทนหน่อยปลายฟ้าอ่าาห์"

"อ่ะๆๆ แรงเกินไป ฮึกเจ็บ”

"ฉันบอกว่าอย่าเกร็ง!!!อ่าห์"ผมบอกเสียงแหบพร่าเพราะปลายฟ้าเริ่มเกร็งมากขึ้นจนผมแทบจะแตกออกมาอยู่แล้ว

“พั่บๆๆๆๆๆ!!!!”

"อื้อออออพี่วีฟ้าไม่ไหวแล้วอ๊ะๆๆ"

"ฉันจะเสร็จแล้วปลายฟ้าทนอีกนิดอ่าห์"ผมก้มลงไปขบเม้มร่างกายของปลายฟ้าจนแทบจะไม่มีที่ว่างกดจูบที่ซอกคออย่างหนักหน่วงก่อนจะดึงร่างของปลายฟ้าให้กลับมานอนใต้ร่างของผมเหมือนเดิม

"อื้อ อ๊ะ อ่ะๆๆๆๆ"

“อืมขอแตกในนะอ่าห์”

“พั่บๆๆๆๆ!!! ตับๆๆๆ”

“ไม่นะพี่วีอ๊ะๆๆ”

“พั่บๆๆๆๆ!!!! ปึก!!! ปึก!!! ปึก!!!”

“อ่าาห์”ผมเร่งจังหวะกระแทกให้แรงและเร็วขึ้นเมื่อผมใกล้จะถึงฝั่งผมจะกระตุกเกร็งพร้อมกับปล่อยลาวาสีขาวขุ่นเข้าไปในช่องทางรักของปลายฟ้าทุกหยาดหยดก่อนที่ผมจะล้มตัวลงนอนแล้วดึงปลายฟ้าเข้ามาแนบอก

“เธอนี่แม่งโครตเด็ดเลยรู้ตัวมั๊ยปลายฟ้าเอามันส์ยิ่งกว่าพี่สาวเธออีก”

“ฮึกทำไมพี่ถึงได้เลวขนาดนี้คะ”

“หึเธอเองก็คงจะเลวไม่ต่างจากฉันหรอกจริงมั๊ยปลายฟ้ามีผัวคนเดียวกับพี่สาวเธอคิดว่าถ้าพี่เธอรู้มันจะเกิดอะไรขึ้นหืม”

“ฮึกทำไมพี่ถึงต้องทำแบบนี้ด้วยคะฟ้าไปทำอะไรให้พี่พี่ถึงทำกับฟ้าแบบนี้”ทำอะไรงั้นหรอหึก็ทำให้ผมหงุดหงิดไงวะ

“เงียบแล้วก็นอนซะก่อนที่ฉันจะจับเธอกระแทกอีกรอบ”

“ฮึกฟ้าอยากกลับบ้านค่ะ”

“ฉันจะไม่พูดซ้ำ”

“ฮึก”ผมไม่พูดอะไรอีกหลังจากประโยคนั้นส่วนยัยเด็กในอ้อมแขนผมก็ยังคงนอนร้องไห้อยู่ก่อนที่สักพักเสียงจะเงียบหายไปคงจะร้องจนเหนื่อยแล้วสินะ

“…v talk end…”

“…เช้าวันต่อมา…”

"อื้อ"ฉันลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกไม่สบายตัวที่เกิดขึ้นกับร่างกายก่อนจะพบว่าสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายตัวมันคือแขนของพี่วีที่กอดรัดร่างกายของฉันเอาไว้ ฉันมองหน้าพี่วีก่อนที่เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันจะย้อนเข้ามาในความคิดของฉันเมื่อคืนฉันทำสิ่งที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตลงไปนั่นคือการที่ฉันนอนกับแฟนของพี่สาวตัวเอง

"ฮึกก…อ๊ะ"ฉันได้แต่กลั้นน้ำตาเอาไว้เพราะยิ่งคิดฉันก็ยิ่งรู้สึกผิดกับพี่ริน ฉันพยายามก้าวขาลงจากเตียงเพราะอยากจะออกไปจากที่นี่แต่ความเจ็บบริเวณท้องน้อยทำให้ฉันก้าวลงจากเตียงได้เพียงก้าวเดียวก่อนจะล้มพับลงไปกองอยู่บนพื้น

"ฮึก..ฮึก.."สภาพฉันในตอนนี้ไม่มีอะไรที่ปกคลุมร่างกายเลยแม้แต่น้อยทำไมฉันถึงได้น่าสมเพชขนาดนี้

"ไม่มีปัญญาลุกยังคิดจะอวดเก่ง"ฉันชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงพี่วีเค้าลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงก่อนจะมองฉันด้วยแววตาเรียบนิ่ง

“ใครใช้ให้ลุกจากเตียง”

“…”ฉันไม่ตอบแต่ถอยหนีพี่วีที่ลุกขึ้นจากเตียงและเดินตรงมาหาฉันด้วยสภาพเปลือยเปล่าไม่ต่างอะไรกับสภาพฉันในตอนนี้เค้าไล่สายตามองฉันจนทำให้ฉันต้องก้มหน้าลงมองพื้น