ตอนที่8.

ตอนที่8.

การตอบสนองอย่างน่ารักของเธอทำให้นาวีไม่อาจยับยั้งชั่งใจอะไรได้อีกต่อไป มือร้อนที่สำรวจดงดอกไม้สดฉ่ำละออกไปถูกทดแทนด้วยปากและลิ้นร้ายกาจพลิกพลิ้วดื่มกินน้ำหวานจากกายสาวที่ไหลเอ่อ ความหวานหอมของกลิ่นเนื้อสาวแรกแย้มยิ่งทำให้มึนเมาเกินกว่าจะคิดถึงความเหมาะสมผิดชอบชั่วดี ยิ่งเสียงครางกระเส่าเร่าร้อนของแม่สาวน้อยร่างบางที่ดังก้องไปทั้งห้องก็ยั่วเย้าให้อารมณ์หนุ่มกระเจิดกระเจิง ใบหน้าหล่อเหลาละจากใจกลางร่างสาวแล้วขยับร่างกายให้พรักพร้อมที่จะโจนจ้วงเข้าสู่แอ่งเสน่หา และทันทีที่แก่นกายใหญ่โตแทรกเข้าไปเพียงนิดแม่สาวน้อยที่สั่นเร่าอยู่ใต้ร่างก็กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดน้ำตาใสๆ เปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าแดงก่ำ

“โอ๊ย.. จะ เจ็บ ฮือ พี่วีออกไปนะ..” มือน้อยที่เคยลูบไล้กายแกร่งอย่างหลงใหลบัดนี้ทั้งผลักไสทุบตีเขาพัลวัน...

“ชู่ววว คนดีนิ่งๆ ก่อน แล้วมันจะดีขึ้นพี่สัญญา น้องบูมคนดีนิ่งก่อนนะครับ...”

ปลอบเธอทั้งใบหน้าบิดเบ้ด้วยความทรมานและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกกับช่องทางคับแน่นที่โอบรัด นาวีพรมจูบไปทั้งใบหน้าแดงก่ำเรื่อยมายังทรวงอกอิ่มฟ้อนเฟ้นลูบไล้เรือนกายอรชรสร้างความหวั่นไหวเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจและให้สาวเจ้าคล้อยตามอีกครั้ง และเมื่อสัมผัสได้ถึงความผ่อนคลายของคนใต้ร่างเขาก็ขยับเรียวขาเสลามาไว้บนบ่าแกร่งก่อนจะค่อยๆ โหมสะโพกเข้าหาร่างอ่อนนุ่มอย่างร้อนแรงตามอารมณ์ที่เดือดปะทุ ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั้งกายของหนุ่มสาว สำหรับบุษกรที่ความเจ็บปวดจางหายไปก็กำลังดื่มด่ำกับความรู้สึกใหม่ที่เข้ามาแทนที่

ความเสียวซ่านกระสันอยู่ในอกสาวทำให้สะโพกกลมกลึงร่อนระรัวรับการกระแทกโรมรันจากชายหนุ่ม เพลิงเสน่าหาลุกไหม้เผาผลาญสำนึกทุกสิ่งที่อยู่ในใจของเขาและเธอจนหมดสิ้นมีเพียงเพลงสวาทที่ร่ายร้อนเร่าโบยบินไปสู่ดินแดนฉิมพลีอันสุขสม....

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วบุษกรจบการศึกษาแล้วและได้เข้ามาทำงานในตำแหน่งเลขาของคุณบดินทร์อย่างเต็มตัว และได้รับการยอมรับจากคณะผู้บริหารระดับสูง เพราะการวางตัวและความตั้งใจทำงานของเธอโดยไม่ได้อาศัยความเป็นหลานของท่านประธานใหญ่ บุษกรปฏิบัติตัวอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน ไม่เคยทำให้ผู้ร่วมงานรู้สึกอึดอัด อีกทั้งความอ่อนโยนสดใสทำให้บุษกรเป็นที่รักและเอ็นดูของทุกคนได้ไม่ยาก แต่ก็คงมีอยู่คนเดียวที่ไม่ค่อยอยากจะเอ็นดูเธอสักเท่าไหร่

“พ่อว่าวีดุน้องเกินความจำเป็นไปหน่อยนะ เรื่องนี้เราต่างก็รู้กันว่าน้องบูมไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น อีกอย่างทางนั้นเขาเป็นคนที่ผิดนัดพ่อเองแล้วก็เพิ่งจะมาบอกก็ตอนที่พ่อไปถึงที่นัดหมายแล้ว”

“คุณพ่อไม่ต้องแก้ตัวแทนเลขาของคุณพ่อหรอกครับ ผมเห็นเขาก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์ตลอดเวลาไม่รู้ว่าแอบคุยกับผู้ชายจนลืมที่จะเช็คเวลานัดของคุณพ่อรึเปล่า ทำให้เสียเวลาแทนที่เราจะได้งานใหญ่กลายเป็นว่าไปเก้อแถมยังชวดเงินไปตั้งหลายล้าน”

คนที่กำลังจะเข้ามานั่งแท่นท่านประธานใหญ่ยังหัวเสียไม่เลิกจนผู้เป็นพ่อส่ายศีรษะอย่างระอาใจ กับอาการไม่ชอบหน้าบุษกรอย่างออกนอกหน้าของบุตรชาย ส่วนคนที่ถูกตำหนิก็ได้แต่ยืนก้มหน้านิ่งด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

“เอาล่ะๆ เลิกว่าน้องเสียทีพ่อก็บอกแล้วว่าไม่ใช่ความผิดของหนูบูม เราออกไปจากห้องทำงานพ่อได้แล้วนาวี” ผู้เป็นพ่อตัดบททำให้ผู้เป็นลูกหน้าหงิกหนักขึ้น แต่ก็เดินออกไปด้วยดีแต่ไม่วายหันมามองคนที่ยืนตัวลีบอยู่ด้วยความขุ่นเคือง

“ฝากไว้ก่อนเถอะแม่ตัวดี..” ร่างสูงเดินออกไปจากห้องทำงานโอ่โถงของคุณบดินทร์แล้วบุษกรจึงค่อยๆ ผ่อนลมหายใจช้าๆ

“หนูบูมไม่ต้องคิดมากหรอกนะลูก พี่เขาก็เป็นแบบนี้ล่ะ”

“ค่ะคุณลุง แต่เรื่องที่พี่วีว่าบูมคุยกับผู้ชาย เอ่อ...”

“อ้อ.. เรื่องนั้นน่ะยิ่งไม่ต้องสนใจเลย หนูบูมโตแล้ว เรียนจบมีงานทำแล้ว หากหนูจะมีคนรักก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ดีเสียอีกลุงจะได้มีหลานเขย ได้อุ้มเหลนเสียอีกด้วย” คุณบดินทร์ยิ้มกว้างแต่บุษกรยิ้มแหยๆ

“แหม.. คุณลุงก็รู้ว่าบูมกำลังคุยกับลูกค้าของคุณลุง ใครจะกล้ามาจีบน้องบูมล่ะคะ เจอยักษ์ใหญ่ยืนหน้าบึ้งใส่ทุกวันซ้ำยังจะถูกยักษ์กินด้วยหากทำให้โมโหหิว”

“ฮ่าๆ นั่นสินะ ลุงก็ลืมนึกไป สงสัยต้องรีบให้พี่วีของหนูบูมออกเรือนไปเสียที จะได้ไม่มาทำหน้ายักษ์ใส่ใคร” คำพูดของคุณบดินทร์แม้จะเป็นเรื่องที่ดีแต่บุษกรรู้สึกหัวใจไหววูบเจ็บแปลบอย่างประหลาด

“ค่ะ...” บุษกรกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตนเองแล้วลงมือทำงานที่คั่งค้างแต่ความจริงแล้วเธอไม่ได้มีเรื่องงานอยู่ในหัวเลยแม้แต่น้อย

“อ้อ.. หนูบูมจ๊ะ อาทิตย์หน้าหนูไปประชุมแทนลุงที่หัวหินด้วยนะ พอดีลุงมีนัดกับหมอ”

“ได้ค่ะคุณลุง” บุษกรยิ้มรับบางๆ รู้สึกโล่งอกหากจะได้ไปเปิดหูเปิดตาห่างๆ ยักษ์ใหญ่เสียบ้าง   

หลังจากเลิกงานแล้วบุษกรก็ขออนุญาตคุณบดินทร์แวะซื้อของใช้ส่วนตัวเล็กน้อยที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ บ้านโดยเธอได้นัดรับประทานอาหารเย็นกับน้ำผึ้งเพื่อนสาวตัวอวบที่ไม่ได้เจอกันมาหลายเดือน

“มาแล้วเลขาคนเก่ง เป็นไงบ้างบูมสบายดีไหม” น้ำผึ้งโอบกอดเพื่อนรักแน่นอย่างแสนคิดถึง

“สบายดีจ้าแล้วผึ้งล่ะเป็นไงบ้าง เอ๊ะ.. ผอมลงรึเปล่าเนี่ย”

“จริงเหรอ” น้ำผึ้งตาโตตื่นเต้นที่ได้ยินเพื่อนทักเช่นนั้น

“จะมองมุมไหนๆ ก็อ้วนเตี้ยม่อต้อเหมือนเดิมนั่นล่ะ” เสียงทุ้มนุ่มหูดังขึ้นทำให้ทั้งสองสาวหันไปมองแล้วเอ่ยขึ้นพร้อมๆ กัน

“พี่กล้า...”