อ๋องแปดที่มาเยี่ยมฮูหยินถึงที่จวน

เหอลี่อิงคิดถึงเรื่องในอดีต เหตุการณ์ในตอนนี้คลับคล้ายคลับคลาชีวิตของเธอและซุนเจิงเมื่อก่อนหน้า และเหมือนว่าเธอจะต้องตั้งรับกับชีวิตที่คล้ายคลึงกันนี้อย่างรอบคอบและระมัดระวังเสียแล้ว เพราะอย่างไรเสียซุนเจิงก็คือคนที่เธอรู้จักดีที่สุดทั้งในโลกนี้และโลกก่อนหน้า

“ฮูหยินเจ้าคะ” ทว่านั่งคิดอะไรไปเรื่อย เสียงบ่าวรับใช้ก็ฉุดรั้งให้เหอลี่อิงกลับมาเผชิญโลกความจริงในปัจจุบัน

“มีอะไรหรือ?”

“เอ่อ…คือ…”

“มีอะไรก็รีบบอกมา อ้ำอึ้งเช่นนี้ข้าจะรู้เรื่องได้อย่างไร” เมื่อเห็นท่าทีอึกอักของสาวใช้ เหอลี่อิงก็เอ่ยขึ้น พร้อมกับพินิจหญิงสาวที่วิตกสิ่งใดอยู่ก็มิทราบ

“อ๋องแปดมาหาฮูหยินเจ้าค่ะ”

“ท่านอ๋อง!” เหอลี่อิงร้องตกใจ ดวงตาเบิกกว้างด้วยว่าไม่เคยคิดมาก่อนว่าท่านอ๋องหรือองค์ชายของแว่นแคว้นจะมาหาสตรีเช่นเธอถึงจวน แล้วเช่นนี้เธอควรทำตัวอย่างไรเล่า ซุนเจิงก็ไม่อยู่ เธอจะต้องทำตัวเหมือนในละครย้อนยุคหรือไม่ คำถามต่างๆ นานาผุดขึ้นในหัวของเหอลี่อิง สติของเธอแตกซ่านจนแทบประคองไว้ไม่อยู่

“เจ้าแน่ใจหรือว่ามาหาข้า ไม่ใช่ใต้เท้าซุน”

“เจ้าค่ะ อ๋องแปดรับสั่งให้มาตามตัวฮูหยินเจ้าค่ะ ไม่ได้เอ่ยถึงใต้เท้าแม้แต่น้อย” สติที่กระจัดกระจายไปทั่วของเหอลี่อิงค่อยๆ กลับมา ทบทวนบางเรื่องในหัวอย่างถี่ถ้วน ซุนเจิงเข้าวังหลวงไปเมื่อคืน วันรุ่งขึ้นมีท่านอ๋องมาหาเธอถึงจวน เช่นนั้นเรื่องนี้อาจจะเกี่ยวพันกันก็เป็นได้

เหอลี่อิงไม่ประวิงเวลาไปมากกว่านี้ เธอรีบออกไปต้อนรับแขกผู้สูงศักดิ์ที่มาหาถึงจวนโดยทันที ซึ่งผู้สูงศักดิ์ที่ว่านั้นก็กำลังชื่นชมกับของตกแต่งห้องรับแขกของนางอยู่

“ท่านอ๋อง” เหอลี่อิงย่อกายคำนับ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มแต่พองาม

“ตามสบายเถิด”

เมื่อได้รับคำอนุญาต เหอลี่อิงจึงเหยียดกายตรง มองไปยังเบื้องหน้าก็พบกับบุรุษที่ดูอายุน้อยกว่าเธอในร่างนี้ด้วยซ้ำไป แต่นับว่าเป็นบุรุษที่รูปงามอยู่ทีเดียว รูปร่างของอ๋องแปดนั้นสูงโปร่ง แต่ก็ยังเตี้ยกว่าซุนเจิง และดูบอบบางกว่าอยู่หลายเท่า หรือว่าเธอไม่ควรเอาองค์ชายไปเทียบชั้นกับหน่วยรบพิเศษที่ไม่รู้จักความอ่อนโยนกันล่ะ

“ข้าเข้าใจแล้วว่าเหตุใดใต้เท้าซุนจึงรีบกลับจวนนัก คงเพราะไม่อาจปล่อยให้สตรีงดงามคลาดสายตาได้”

ประโยคเมื่อครู่นี้นับว่าเป็นคำชมที่เหอลี่อิงไม่ค่อยจะพึงพอใจสักเท่าไร ด้วยประโยคเมื่อครู่นั้นเท่ากับว่าองค์ชายแปดผู้นี้กำลังต่อว่าซุนเจิงว่าเห็นสตรีงดงามสำคัญกว่างานอื่น หรือว่าเธอจะคิดผิดกัน

“เชิญท่านอ๋องนั่งคุยกันก่อนดีกว่า ข้าให้สาวใช้นำของว่างมาให้ท่านอ๋องแล้ว”

“รบกวนฮูหยินเสียแล้ว” ปากเอ่ยว่ารบกวน แต่ใบหน้ากลับประดับยิ้มไว้ไม่คลาย และท่าทีเช่นนี้ทำให้เธอประหม่าอย่างไม่น่าเชื่อ แต่กระนั้นสตรีที่วิญาณอายุเกือบจะเจ็ดสิบปีไยต้องกลัวเด็กหนุ่มวัยกระเตาะด้วย เมื่อคิดได้เช่นนั้นเหอลี่อิงก็คลายความประหม่าลง แต่ยังคงรักษามารยาทเอาไว้

“หากท่านอ๋องมาพบใต้เท้าซุน ข้าจะให้คนไปตามใต้เท้าซุนกลับมา”

“เปล่า ข้ามาพบฮูหยินมิใช่ใต้เท้าซุน”

“มาหาข้า?” เหอลี่อิงตีหน้าฉงน ทั้งๆ ที่ทราบตั้งแต่ต้นว่าท่านอ๋องผู้นี้มาหาเธอ

“ใช่แล้ว ข้าอยากรู้นักว่าสตรีที่บุรุษปราดเปรื่องนั้นหลงใหลเป็นเช่นไร เมื่อได้พบฮูหยินวันนี้จึงได้เข้าใจว่าความงามของฮูหยินนั้นสะกดใจคนได้ แม้แต่ข้ายังไม่อาจละสายตาไปเมียงมองสิ่งอื่นใด”

เหอลี่อิงยิ้มรับ แม้รู้ดีอยู่แก่ใจว่าคำพูดเมื่อครู่นี้เหมือนกับการล่อให้เธอตกบ่วงแห่งคารม ซึ่งหากบุรุษวัยกระเตาะตรงหน้าใช้คำพูดหวานๆ แบบนี้กับเธอเมื่อสักสี่สิบปีก่อน ไม่แน่ว่าเธออาจจะเคลิบเคลิ้มจนลืมสามีที่บ้านก็เป็นได้ แต่พอนึกถึงใบหน้าสามีที่มีโทสะ เหอลี่อิงก็รีบปัดความคิดแสนขบขันของตนเองทิ้งทันที

“ท่านอ๋องกล่าวชมเกินไปแล้ว”

“ไม่เกินไปแม้แต่น้อย กลับกันข้าว่าน้อยไปเสียด้วยซ้ำ ยามนี้ข้ายิ่งเข้าใจว่าเหตุใดใต้เท้าซุนจึงปฏิเสธรับสั่งขององค์รัชทายาท”

ในที่สุดบุรุษตรงหน้าก็เอ่ยคำจริงหลังคำลวงที่ล่อหลอกเธอออกมา

“เรื่องนี้ใต้เท้าซุนบอกกับข้าแล้ว”

“อย่างนั้นหรือ…เช่นนั้นฮูหยินเห็นเป็นเช่นไร หากทำเช่นนี้อาจจะได้ชื่อว่าเป็นบุรุษเห็นแก่ตัว”

“ใต้เท้าซุนสนใจในหน้าที่ที่รัชทายาทมีรับสั่งมา แต่กระนั้นคนที่ตั้งตนตรวจสอบผู้อื่น จะมั่นใจได้อย่างไรว่าเป็นคนดีแล้ว”

“พวกข้าไม่ใช่คนดี และพวกข้าเองก็ไม่เคยเอ่ยว่าเป็นคนดี พวกข้าคือคนเลวทรามฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา แต่นั่นก็ยังถือว่าเลวทรามน้อยกว่าขุนนางทั้งหลายที่ตั้งตนเป็นใหญ่และใช้อำนาจของจักรพรรดิในทางมิชอบ” ผู้เป็นท่านอ๋องเอ่ยอย่างสัตย์จริง หากบอกว่าชีวิตนี้มือไม่เคยเปื้อนเลือด จิตใจใสสะอาดก็คงไม่ใช่ อ๋องแปดพินิจสตรีที่เหมือนครุ่นคิดบางอย่างอยู่อย่างจดจ่อ ดูเหมือนวันนี้เขาจะมาไม่ถูกเวลาสักเท่าไร