อย่างน้อยในวันนี้เราก็ไม่ได้หันหลังให้กัน

เหอลี่อิงปฏิเสธไม่ได้ว่า หลายครั้งเธอไม่เห็นด้วยกับการที่เขาเอาชีวิตไปเสี่ยงในภารกิจซึ่งไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าเขาเอาชีวิตของตนเพื่อแลกกับความสงบและความเรียบร้อย ไม่มีใครสรรเสริญหรือเทิดทูนเขาด้วยว่าอยู่เบื้องหลัง เหมือนเงาที่ไม่เคยมีใครได้รู้ตัวตนจริงๆ ทางบ้านของซุนเจิงนับว่าเป็นคนมีฐานะ เพียงมรดกที่ครอบครัวทิ้งไว้ให้ใช่ว่าเขาจะลำบาก แต่เขากลับไม่ยอมทิ้งงานที่เต็มไปด้วยอันตรายและเสี่ยงชีวิตนี้ ด้วยเหตุผลเดียวคือ ‘ถ้าเขาไม่ทำแล้วใครจะทำ’ ในยุคสมัยนั้นใช่ว่าทุกคนจะยอมเสี่ยงส่งลูกชายคนเดียวไปเป็นทหาร ยิ่งทหารหน่วยรบพิเศษใครบ้างอยากให้ลูกหลานของตนเป็น

ตำแหน่งของซุนเจิงเป็นเพียงนายทหารชั้นผู้น้อยที่เลื่อนขั้นเร็วกว่าที่ใครหลายๆ คนคาดคิด เพราะว่าเขาทำงานถวายชีวิตอย่างไม่สนใจว่าข้างหลังนั้นมีใครบ้าง และแน่นอนว่าเธอออกปากเรื่องนี้กับซุนเจิงหลายครั้ง และทุกครั้งมักจบลงด้วยการทะเลาะและหันหลังให้กันเหมือนที่ซุนเจิงพูด แต่สุดท้ายเขาก็ยอมเกษียณตัวเองก่อนเวลากลับมาอยู่บ้านอย่างที่เธอต้องการ แต่ครั้งนี้เธอมีโอกาสทุกอย่างเหมือนภาพในอดีตที่ฉายชัดอีกครั้งหนึ่ง เวลานี้เธอรู้ดีที่สุดว่าซุนเจิงเป็นคนอย่างไร และเธอต้องสนับสนุนเขาเท่าที่ภรรยาคนหนึ่งควรจะทำ

“พอเถอะ วันนี้ฉันวิ่งวุ่นไปทั่วจนเหนื่อยแล้ว เธอนอนเสีย ฉันไปอาบน้ำก่อน” ซุนเจิงตัดบท แสดงกิริยาไม่ต่างจากผู้ใหญ่ที่ชอบให้ปัญหาค้างคา เขาไม่อยากเสียเวลาไปกับการทะเลาะเหมือนที่ผ่านมาอีกแล้ว แม้จะไม่จัดการปัญหาที่ว่านั่นให้ชัดเจน แต่อย่างไรเสียเหอลี่อิงก็คือเหอลี่อิง ต่อให้เธอโกรธหรือโมโหเพียงไร ไม่นานเธอจะลืมมันไปเองอย่างที่ผ่านมา และเขาก็จะปล่อยให้มันเป็นแบบนั้น ดีกว่าปล่อยให้เธอพะวงเรื่องของเขา

ซุนเจิงแช่กายในน้ำที่เย็นเฉียบโดยไม่ใส่ใจเรื่องอื่น เขาต้องการเพียงชำระร่างกายเท่านั้น ไม่ได้ต้องการผ่อนคลายอะไรมากมายนัก เมื่อจัดการชำระร่างกายเสร็จเขาก็กลับเข้าห้องนอน คว้าเครื่องแต่งกายที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้มาสวมใส่ เดินกลับไปยังเตียงนอน แต่ก็พบว่าครั้งนี้ไม่เหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา

“ทำไมยังไม่นอน” ซุนเจิงเอ่ยถามสตรีที่นอนลืมตามองเพดานห้องอย่างเลื่อนลอย ซึ่งนับว่าผิดวิสัยของเหอลี่อิง ปกติหากมีเรื่องทำนองนี้ ป่านนี้เธอต้องนอนหันหลังใส่เขา ทำตัวไม่พูดไม่จาไปแล้ว แต่คราวนี้กลับต่างออกไป

“ฉันไม่ห้ามคุณหรอกนะซุนเจิง ไม่ว่าเรื่องอะไรฉันจะไม่ห้ามคุณ”

ซุนเจิงทำตัวว่าไม่ได้สนใจในสิ่งที่เหอลี่อิงเอ่ยออกมา เขาทิ้งกายลงนอนข้างเธอ “ปล่อยให้เป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้เถอะ วันนี้เรานอนกันได้แล้ว”

ไม่มีเสียงใดดังขึ้นมาอีก ซุนเจิงนอนลืมตาทั้งๆ ที่บอกให้ภรรยาหลับ ผ่านไปครู่หนึ่ง มองข้างกายก็พบว่าเหอลี่อิงหลับใหลไปแล้ว อย่างน้อยๆ เวลานี้เธอก็พอจะเชื่อคำสั่งของเขาอยู่บ้าง

วันรุ่งขึ้นซุนเจิงก็ต้องไปทำงานตามปกติ และท่าทีของเหอลี่อิงยังคงเดิม ไม่ได้มีอาการเงียบหรือมีท่าทีประชดประชันแต่อย่างไร เธอตื่นแต่เช้าแย่งงานของพ่อครัวในจวนเพื่อทำอาหารเตรียมไว้รอเขา

“ฉันไปก่อน แล้วจะรีบกลับมา” ซุนเจิงเอ่ยประโยคเดิมๆ ที่พูดมาตลอด ไม่ว่าจะตอนนี้หรือก่อนหน้านี้ก็ตาม ใบหน้าของเขาประดับยิ้มที่มุมปากเพียงเล็กน้อย ส่วนเหอลี่อิงก็ยิ้มตอบกลับเช่นทุกครั้ง หรือเขาอาจจะเครียดเรื่องเมื่อคืนมากจนเกินไป...แต่นับว่าเป็นเรื่องดี อย่างน้อยเรื่องเมื่อคืนก็ไม่ใช่ปัญหาเรื้อรังของพวกเขา

ซุนเจิงประดับยิ้มที่มุมปากไม่คลาย มองใบหน้าของสตรีเบื้องหน้า หรือว่านี่จะเป็นการเริ่มต้นใหม่ที่ดีกว่าเก่า

“ขอบใจ…ที่วันนี้เราไม่ได้หันหลังให้กัน” ซุนเจิงเอ่ยสิ่งที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้พูดออกมาในชั่วชีวิตนี้ แต่เพราะเคยใช้ชีวิตแบบที่ไม่เคยพูดอะไรออกไปตรงๆ จึงได้รู้ว่าผลสุดท้ายแล้วจะออกมาเป็นอย่างไร เวลานี้เมื่อนึกคิดอะไรก็พยายามจะแสดงออกมาให้อีกฝ่ายได้รับรู้

ส่วนเหอลี่อิงไม่พูดอะไร เพียงแต่รอยยิ้มของเธอกลับกว้างขึ้นกว่าเก่าอย่างไม่น่าเชื่อเช่นกัน พลางอดนึกถึงเมื่อก่อนไม่ได้ หากเป็นเมื่อก่อน ป่านนี้เธอคงหน้าหงิกประชดใส่ซุนเจิงโดยการไม่ยอมพูดยอมจาทำราวกับว่าตนนั้นเศร้านักหนา หรือไม่พอใจเหลือหลายกับเรื่องที่เกิดขึ้น ทั้งที่ความจริงเธอแค่ต้องการเรียกร้องความสนใจเท่านั้น แต่ตอนนี้เธอไม่ใช่เหอลี่อิงที่ไร้วุฒิภาวะหรือไร้เดียงสาในการใช้ชีวิตคู่อีกต่อไปแล้ว

ซุนเจิงไปทำงานหลังจากที่กล่าวลา คล้อยหลังสามี เหอลี่อิงก็ได้แต่ภาวนาให้สามีทำทุกอย่างได้อย่างราบรื่น สิ่งหนึ่งที่ซุนเจิงไม่รู้คือ ตัวเองนั้นเก่งไม่ต่างจากคนอื่น แม้จะชอบพูดอยู่เสมอว่าไม่ได้เรื่องในการใช้สมอง แต่ปราดเปรื่องเรื่องการใช้กำลัง ทั้งที่ความจริงซุนเจิงมีความสามารถทั้งสองอย่างพอๆ กัน