ไม่ว่าจะเรื่องไหน ฉันจะสนับสนุนคุณทุกเรื่อง

“ท่านอ๋อง…” การสนทนาถูกขัดจังหวะ บุรุษและสตรีที่สนทนากันอยู่ก่อนหน้าหันไปสนใจบุรุษผู้เป็นเจ้าของจวนซึ่งตีหน้าขรึมสาวเท้าเข้ามาหาพวกเขา

“ใต้เท้าซุน”

“เหตุใดจึงมาหาฮูหยินของข้าถึงที่จวน” ซุนเจิงก็ยังคงเป็นซุนเจิง เขาไม่เคยอ้อมค้อมให้กับความสงสัย และบัดนี้เขาก็ตั้งคำถามที่พอรู้ดีอยู่แก่ใจกลับไป

“ข้าอยากรู้ถึงเหตุผลที่ท่านกล้าปฏิเสธรับสั่ง บัดนี้จึงได้รู้ถึงเหตุผลของท่าน แต่ก็ยังไม่กระจ่าง ท่านมาก็ดีเหมือนกัน เรื่องจะได้จบเร็วขึ้น”

ซุนเจิงมีใบหน้าเคร่งขรึม เขารีบออกจากกรมคลังทันทีเมื่อมีบ่าวรับใช้ในจวนไปบอกข่าวว่าอ๋องแปดนั้นมาหาฮูหยินของเขาถึงที่จวน บัดนี้จึงไม่แปลกหากเขาจะรู้สึกไม่พอใจในการมาของท่านอ๋องผู้นี้

ซุนเจิงถอนหายใจต่อหน้าผู้สูงศักดิ์อย่างไม่รักษากิริยา เขานั่งลงข้างเหอลี่อิงที่ครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่อย่างเคร่งเครียด

“ฮูหยินของท่านกล่าวว่าท่านอยากทำงานนี้อยู่ไม่น้อย เช่นนั้นแล้วเหตุผลที่ท่านไม่อยากทำเพราะกังวลเรื่องของฮูหยินใช่หรือไม่ ข้าสารภาพตามตรง ข้าไม่รู้เรื่องพวกนี้นัก”

“เรื่องนี้ข้าบอกท่านอ๋องไปแล้ว หากมาบังคับข้าและฮูหยินเช่นนี้ ดีไม่ดีข้าอาจจะคิดขบถขึ้นมาก็ได้”

“ท่านไม่ทำแน่ เพราะถ้าท่านทำ ข้าจะฆ่าท่านตั้งแต่ตอนนี้” ใบหน้ายิ้มละไม แต่กลับเอ่ยว่าจะฆ่าคนด้วยเสียงเย็นยะเยือก แต่ใช่ว่าจะทำให้ซุนเจิงหวาดหวั่น เพราะสิ่งที่เขาหวาดหวั่นคือสตรีข้างกายเสียมากกว่า เธอไม่เคยมีประสบการณ์ที่ต้องมานั่งฟังคนขู่ฆ่าต่อหน้าเช่นนี้มาก่อน และเขาก็ไม่อยากให้เธอต้องพบเจออะไรเช่นนี้

“เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ ข้าว่าท่านอ๋องกลับไปก่อนดีหรือไม่ ให้ข้าและใต้เท้าซุนได้ปรึกษากันสักหน่อย แล้วค่อยให้คำตอบแก่ท่านอ๋อง” เหอลี่อิงพูดขึ้น ด้วยในยามนี้รู้ดีว่าอย่างไรเสียซุนเจิงคงไม่ยอมลงให้อ๋องแปดอย่างแน่นอน เธอจึงบอกออกมาเสียก่อนที่เรื่องจะไปกันใหญ่

“เช่นนั้นข้าจะตามใจฮูหยิน แต่พรุ่งนี้ข้าต้องได้คำตอบ”

สองสามีภรรยาจำต้องปั้นหน้าส่งแขกผู้สูงศักดิ์ ก่อนจะมานั่งจมกับความคิดของตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง และเป็นเหอลี่อิงที่เป็นฝ่ายพูดออกมาก่อน

“ฉันจะสนับสนุนคุณซุนเจิง ฉันรู้ว่าหน้าที่นี้คุณทำได้ดีที่สุด”

“มันเสี่ยงเกินไป ที่นี่ไม่ได้มีเสถียรภาพเหมือนที่ที่เราจากมา ไม่มีอะไรรับรองได้ว่าถ้าฉันเป็นอะไรขึ้นมาแล้วเธอ…”

“ฉันเป็นภรรยาคุณนะ ไม่ใช่ตัวถ่วงในชีวิตของคุณ ถ้าการมีฉันทำให้คุณต้องเดินช้าลง หรือทำให้คุณต้องเลือกทางเดินที่คุณไม่ชอบ ฉันว่ามันไม่ถูกต้อง ฉันอยู่ข้างคุณในทุกๆ ทางเดินที่คุณเลือกได้ เหมือนที่ผ่านมา”

“แต่ฉันไม่อยากให้มันกลับไปเป็นเหมือนที่ผ่านมาไง ยายแก่”

เหอลี่อิงยิ้มรับ เมื่ออีกฝ่ายเรียกเธอว่ายายแก่ เธอไม่ได้รู้สึกโกรธเคือง กลับกันเธอเอ็นดูในท่าทีราวกับเด็กน้อยขี้เอาแต่ใจของสามี มือข้างหนึ่งวางทาบลงบนมือของซุนเจิงที่กำลังทำหน้าหงิกงอใส่เธออยู่ “คราวนี้มันจะผ่านไปด้วยความเข้าใจ อยู่ที่นี่หากเราไม่เข้าใจกันแล้วเราจะก้าวไปด้วยกันได้ยังไง เรามีกันแค่สองคนนะซุนเจิง”

ซุนเจิงมองใบหน้าของสตรีที่ส่งยิ้มให้ไม่คลาย ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมือของเหอลี่อิงทำให้เขาอบอุ่นใจไปในคราวเดียวกัน เช่นนี้แล้วเขาควรทำอย่างไร

“แต่กองกำลังอะไรนี่ก็ไม่ได้หมายความว่าคนพวกนั้นเป็นคนดี ยุคสมัยนี้คนดีกลายเป็นคนร้าย และคนร้ายกลับกลายเป็นคนดีได้ตลอดเวลา”

“ฉันถามอ๋องแปดไปแล้วในเรื่องนี้ เขาตอบมาว่า พวกเขาไม่ใช่คนดี แต่ก็เลวน้อยกว่าคนบางจำพวก ซุนเจิง คุณน่าจะรู้ดีว่าบางครั้งกฎหมายก็ใช้ไม่ได้กับทุกคน คุณเคยบ่นไม่ใช่หรือว่าคนบางคนก็ทำตัวอยู่เหนือกฎหมาย และคุณอยากจะสร้างทุกอย่างใหม่ ที่นี่คุณอาจจะได้ทำในสิ่งที่คุณต้องการมาตลอดก็ได้”

ซุนเจิงหัวเราะในลำคอพลางส่ายศีรษะไปมาให้แก่ประโยคเมื่อครู่ของเหอลี่อิง หรือนี่คือผลของการที่อยู่ด้วยกันมามากกว่าครึ่งของชีวิต เธอถึงได้รู้ใจเขามากกว่าตัวของเขาเอง

“เธอว่ามันไม่แปลกไปหน่อยหรือที่เรามาทำตัวเหมือนเด็กวัยรุ่นให้กำลังใจกันแบบนี้น่ะยายแก่”

“เอ๊ะ นี่ฉันอุตส่าห์ช่วยคุณตัดสินใจนะ!”

“ฉันไม่ยอมโอนอ่อนในเรื่องนี้แม้ว่ารัชทายาทจะเอาดาบมาจ่อหัว หรืออ๋องแปดมาพูดขู่ฆ่าถึงในจวน แต่ฉันกลับยอมลงให้เพียงเพราะเธอเกลี้ยกล่อมฉัน แบบนี้เขาเรียกว่ากลัวเมียไหมนี่ หากคนอื่นรู้เข้า ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”

“ก็เอาไว้ที่เดิมนั่นแหละ! ทำเหมือนว่าคุณเชื่อฉันนักหนา เรื่องนี้ยังไม่ชัดเจนเลย สรุปว่ายังไงคุณจะทำงานให้องค์รัชทายาทไหม”

“หากเธอไม่ขัดก็คงทำ แต่ฉันคงต้องเสนอข้อตกลงกับฝ่ายนั้นเหมือนกัน เพราะไม่รู้ว่าวันข้างหน้ากองกำลังนี้จะเป็นคุณหรือโทษกันแน่”

“ข้อตกลงของคุณคืออะไร” เหอลี่อิงมองบุรุษที่ยิ้มขึ้นอย่างสงสัย แม้เธอจะพอเดาใจเขาได้ แต่ใช่ว่าเธอจะอ่านใจซุนเจิงได้ทุกเรื่อง บางครั้งซุนเจิงก็ทำในสิ่งที่เธอไม่คาดคิดเช่นกัน เหมือนในตอนนี้