บาดเจ็บ

สามวันหลังจับตัวคนแปลกหน้าที่ชายป่าได้ ด่านเหยียนเป่ยก็คล้ายกลับคืนสู่ความสงบดังเดิม มู่หนานเสวี่ยยังตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อรักษาชาวบ้าน เสี่ยวชุ่ยคอยจัดยาและรับรองผู้คนที่ทยอยมาไม่ขาดสาย ส่วนเซี่ยเยี่ยนเฟิงก็กลับไปตรวจแนวป้องกันชายแดน ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ ราวกับคลื่นลมเมื่อหลายวันก่อนเป็นเพียงเงาบาง ๆ ที่พัดผ่านแล้วจางหาย

 

เช้าวันหนึ่ง ขณะมู่หนานเสวี่ยกำลังหั่นสมุนไพรอยู่หน้าเรือน เสียงเกือกม้าพลันดังประชิดมาแต่ไกล โม่อวิ๋นฉางควบม้าฝ่าฝุ่นเข้ามาอย่างเร่งร้อน ครั้นยังไม่ทันที่ม้าจะหยุดสนิท เขาก็กระโดดลงจากอานแล้วสาวเท้าเข้ามารายงาน

 

“ท่านแม่ทัพ! หมู่บ้านทางเหนือถูกกบฏบุกปล้น เรือนหลายหลังถูกเผาเสียหาย คนพวกนี้มิใช่กลุ่มเดียวกับที่เราจับได้คราวก่อน ทว่าบนธงกลับปักสัญลักษณ์เดียวกัน กำลังคนไม่ต่ำกว่าสามสิบขอรับ”

 

เซี่ยเยี่ยนเฟิงซึ่งกำลังตรวจแผนที่อยู่เบื้องหน้า วางมือลงในทันที แววตาพลันเย็นลง “จัดกำลังม้าเร็วห้าสิบ ออกเดินทางเดี๋ยวนี้”

 

“ท่านจะไปด้วยตนเองหรือขอรับ” หลินยี่เจ๋อถาม สีหน้าฉายแววกังวลอยู่เล็กน้อย

 

“คนพวกนั้นรู้เส้นทางแถบนี้ละเอียดเกินไป เบื้องหลังย่อมมีผู้ชี้ทาง” เขากล่าวพลางเอื้อมมือไปคว้ากระบี่คู่กาย “เรื่องนี้ข้าต้องไปดูให้เห็นกับตา”

 

มู่หนานเสวี่ยได้ยินความเคลื่อนไหวผิดปกติจึงเดินออกมา ครั้นเห็นทหารเตรียมม้าและอาวุธกันอย่างรีบร้อน นางก็มิได้เอ่ยถามให้สิ้นเปลืองเวลา เพียงหมุนกายกลับไปหยิบหีบยาที่จัดไว้ประจำมือ

 

“เตรียมยาไว้ให้พร้อม เผื่อมีคนบาดเจ็บกลับมา” เซี่ยเยี่ยนเฟิงเอ่ยกับนางก่อนขึ้นม้า น้ำเสียงยังคงห้วนสั้นดังเคย ทว่ามิได้ไร้ความใส่ใจ

 

“เจ้าค่ะ” มู่หนานเสวี่ยรับคำอย่างสงบ ในใจมิได้คิดสิ่งใดเกินไปกว่าหน้าที่ของตน นางเคยเห็นทหารบาดเจ็บกลับจากการลาดตระเวนมาหลายหน ครั้งนี้ก็คงมิแตกต่างจากครั้งก่อนนัก

 

---

 

ยามบ่ายคล้อย ขบวนม้าที่ออกไปเมื่อเช้ากลับเข้าหมู่บ้านมาอย่างสะเปะสะปะ มิเป็นแถวเป็นแนวเช่นยามออกเดินทาง หลายคนมีบาดแผล บางคนถึงกับต้องให้สหายประคองไว้บนอานม้า โม่อวิ๋นฉางควบม้านำเข้ามาก่อน สีหน้าเคร่งเครียดจนยากจะปกปิด

 

“คุณหนูมู่ ท่านแม่ทัพถูกธนูขอรับ!”

 

มู่หนานเสวี่ยวางมีดหั่นยาลงทันที ก้าวออกไปยังลานหน้าเรือน ครั้นเห็นเซี่ยเยี่ยนเฟิงถูกทหารสองนายประคองลงจากหลังม้า ชุดเกราะของเขาชุ่มเลือดจนแยกไม่ออกว่าสีเดิมเป็นเช่นไร สีหน้าของนางก็เคร่งขรึมลงในพริบตา นางไม่มีเวลาตื่นตระหนก สิ่งที่ต้องรู้มีเพียงตำแหน่งบาดแผล ระยะเวลา และพิษที่อาจแฝงอยู่ในเลือด

 

“ถูกที่ใด ถูกมานานเท่าใดแล้ว”

 

“สีข้างซ้าย ถูกยิงมาราวหนึ่งชั่วยาม” หลินยี่เจ๋อตอบพลางช่วยประคองร่างนั้นเข้าเรือน “ลูกธนูอาบยาพิษ ท่านแม่ทัพก้าวไปรับไว้แทนทหารนายหนึ่งขอรับ”

 

“พาเข้าเรือน วางบนเตียง” มู่หนานเสวี่ยสั่งอย่างเด็ดขาด ก่อนหันไปหาเสี่ยวชุ่ย “ต้มน้ำร้อนมาให้มากที่สุด เอาผ้าสะอาดที่ตากไว้หลังเรือนมาด้วย อย่าให้ขาดแม้แต่ผืนเดียว”

 

ยามนั้น น้ำเสียงของนางมิได้ดังนัก ทว่าทุกถ้อยคำกลับมีน้ำหนักพอให้ผู้คนรอบข้างทำตามโดยมิกล้าชักช้า

 

---

 

ภายในห้อง มู่หนานเสวี่ยใช้กรรไกรตัดชุดเกราะและเสื้อผ้ารอบบาดแผลออกอย่างระมัดระวัง มือของนางนิ่งกว่าที่ผู้ใดคาด แผลลึกตรงสีข้างมีสีคล้ำลามรอบขอบ ส่งกลิ่นคาวขมประหลาด กลิ่นเช่นนี้นางเคยเห็นบันทึกไว้ในตำราที่แม่ชีซูชินเคยสั่งสอน

 

“เป็นพิษงูเห่าภูเขาผสมสมุนไพรบางชนิด หากปล่อยไว้เกินสามชั่วยาม พิษจะแล่นเข้าสู่หัวใจ” นางบอกหลินยี่เจ๋อที่ยืนอยู่ข้างเตียง น้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกล่าวถึงตำราแพทย์บทหนึ่ง มิใช่ชีวิตคนผู้หนึ่งที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย

 

“เช่นนั้นควรทำอย่างไรขอรับ”

 

“ช่วยข้าจับตัวท่านแม่ทัพให้นิ่ง ข้าต้องกรีดแผลระบายพิษออกก่อน”

 

หลินยี่เจ๋อลังเลเพียงชั่วอึดใจก่อนพยักหน้า มู่หนานเสวี่ยหยิบมีดเล่มเล็กจากหีบยา คมมีดแตะลงที่ขอบแผลอย่างแม่นยำ เลือดดำปนพิษค่อย ๆ ไหลซึมออกมา นางใช้ผ้าสะอาดซับและบีบไล่พิษทีละน้อย ทุกการเคลื่อนไหวมั่นคงเป็นลำดับ ราวกับผ่านการฝึกฝนมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เพียงแต่ครานี้ผู้ป่วยนอนหมดสติ ไม่ขัดขืน ไม่ร้องเจ็บ การรักษาจึงดำเนินไปได้ราบรื่นกว่าที่คิด

 

เมื่อเสี่ยวชุ่ยนำน้ำต้มสมุนไพรเข้ามา มู่หนานเสวี่ยจึงประคบรอบบาดแผลเพื่อดึงพิษที่ตกค้าง จากนั้นค่อย ๆ ป้อนยาให้เซี่ยเยี่ยนเฟิงทีละน้อย แม้เขาจะไร้สติ กลืนยาได้ยากกว่าคนทั่วไป แต่นางก็ยังอดทนช้อนป้อนซ้ำอย่างใจเย็น มิยอมให้เสียไปแม้เพียงหยดเดียว

 

ค่ำนั้น นางนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง คอยเปลี่ยนผ้าชุบน้ำลดไข้เป็นระยะ รอบเรือนเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วต่ำของผู้ป่วยกับเสียงไฟในตะเกียงที่ไหวระริก เสี่ยวชุ่ยซึ่งช่วยอยู่เคียงข้างเริ่มอ่อนล้าจนต้องผลัดไปพัก แต่มู่หนานเสวี่ยกลับมิได้รู้สึกเหน็ดเหนื่อยนัก นางคุ้นชินกับการเฝ้าไข้อย่างเดียวดายมาตั้งแต่เยาว์วัย ในเรือนร้างที่ไร้ผู้เหลียวแล ยามเจ็บป่วยก็ล้วนผ่านพ้นมาด้วยตนเองทั้งสิ้น

 

กระทั่งฟ้าใกล้สาง ไข้ของเซี่ยเยี่ยนเฟิงจึงค่อย ๆ ลดลง มู่หนานเสวี่ยตรวจชีพจรอีกครั้ง เมื่อปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงจังหวะเต้นที่มั่นคงขึ้น นางจึงผ่อนลมหายใจยาว แล้วลุกไปจัดยาสำหรับวันถัดไปอย่างเงียบเชียบ สำหรับนาง นี่เป็นเพียงอีกหนึ่งหน้าที่ที่ต้องทำให้ดีที่สุด

 

---

 

บ่ายวันนั้น เซี่ยเยี่ยนเฟิงลืมตาขึ้น ห้องพักเงียบสงบ มีเพียงแสงแดดยามบ่ายลอดผ่านหน้าต่างมาต้องพื้นไม้ เขากวาดตามองไปรอบห้อง เห็นหีบยาวางเรียงเป็นระเบียบบนโต๊ะ เห็นผ้าพันแผลผืนใหม่พันแน่นอยู่รอบสีข้าง เพียงเท่านั้นก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นฝีมือของผู้ใด

 

“ท่านแม่ทัพฟื้นแล้วขอรับ!” หลินยี่เจ๋อที่เฝ้าอยู่หน้าประตูรีบก้าวเข้ามา “ข้าจะไปตามคุณหนูมู่มาตรวจอาการเดี๋ยวนี้”

 

ไม่นาน มู่หนานเสวี่ยก็เดินเข้ามาพร้อมหีบยาในมือ ท่าทางคุ้นชินราวกับการเข้าออกห้องคนเจ็บเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในใต้หล้า นางมิได้เอ่ยทัก เพียงวางหีบยาลง แล้วเอื้อมมือไปจับชีพจรที่ข้อมือของเขา สายตาจดจ่ออยู่กับจังหวะเต้นใต้ปลายนิ้ว

 

“ชีพจรกลับมาเป็นปกติแล้ว พิษถูกขับออกไปเกือบหมด เหลือเพียงต้องพักฟื้นอีกสามสี่วัน” นางกล่าวสั้น ๆ แล้วค่อย ๆ วางมือของเขาลง

 

“เจ้าเฝ้าข้าทั้งคืนหรือ” เซี่ยเยี่ยนเฟิงถาม น้ำเสียงยังแหบต่ำจากพิษที่เพิ่งคลาย

 

“เป็นหน้าที่ของแพทย์เจ้าค่ะ” มู่หนานเสวี่ยตอบตามตรง มิได้เห็นคำถามนั้นต่างไปจากคำถามทั่วไป ในใจของนางกำลังคำนวณสูตรยาบำรุงเลือดที่ต้องต้มให้เขากินต่อจากนี้มากกว่า “ท่านต้องกินยาบำรุงติดต่อกันห้าวัน ห้ามออกแรงหักโหม หากแผลเปิดขึ้นมาอีก การรักษาจะยุ่งยากกว่าเดิม”

 

“ข้าจะให้เสี่ยวชุ่ยนำยามาให้ทุกเช้าเย็น” มู่หนานเสวี่ยกล่าวพลางเก็บของกลับเข้าหีบ “หากรู้สึกผิดปกติ ให้คนไปเรียกข้าทันที ไม่ต้องฝืน ไม่ต้องเกรงใจ”

 

 

กล่าวจบ นางก็สะพายหีบยาเดินออกจากห้อง ไปดูแลคนป่วยที่ลานหมู่บ้านต่อดังเดิม มิได้รั้งอยู่สนทนาให้ยืดยาว ทว่าเซี่ยเยี่ยนเฟิงกลับยังมองตามเงาหลังของนางจนประตูปิดลง เนิ่นนานกว่าที่ตนเองจะยอมรับ

 

---

 

หลายวันถัดมา มู่หนานเสวี่ยยังคงมาเปลี่ยนผ้าพันแผลและวัดไข้ให้เซี่ยเยี่ยนเฟิงทุกเช้าเย็นตามหน้าที่ นางไม่เอ่ยเรื่องใดนอกจากอาการป่วยและยาที่ต้องกิน บางครั้งเขาลองถามถึงหมู่บ้านหรือความเป็นอยู่ของนาง นางก็ตอบเพียงไม่กี่คำ ก่อนวกกลับมาเรื่องแผลและยารักษาอีกครั้ง คล้ายในใต้หล้านี้ไม่มีบทสนทนาใดสำคัญไปกว่าการทำให้คนเจ็บหายดี

 

เซี่ยเยี่ยนเฟิงกลับพบว่าตนเริ่มสังเกตนางมากขึ้นทุกคราที่นางก้าวเข้ามาในห้อง เขาสังเกตเห็นรอยด้านบนมือซึ่งเกิดจากการหั่นและบดยาสมุนไพรเป็นเวลานาน เห็นว่านางไม่เคยปริปากบ่น แม้ต้องทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางจนล่วงเข้ายามค่ำ และยังเห็นอีกว่า ทุกครั้งที่นางก้มลงตรวจอาการให้ชาวบ้าน แววตาของนางจะอ่อนลงกว่ายามพูดกับเขาอยู่หลายส่วน

 

วันหนึ่ง ขณะนางกำลังเปลี่ยนผ้าพันแผลให้เขา เซี่ยเยี่ยนเฟิงพลันเอ่ยถามขึ้นโดยไม่รู้ตัว “เจ้าเรียนวิชาแพทย์มากี่ปีแล้ว”

 

“สิบสองปีเจ้าค่ะ” มู่หนานเสวี่ยตอบโดยไม่เงยหน้า ปลายนิ้วยังคงพันผ้าอย่างคล่องแคล่วและมั่นคง

 

“ด้วยฝีมือเช่นเจ้า เหตุใดจึงไม่เปิดสำนักรักษาคนสักแห่ง” เขามองนางนิ่ง ๆ “ด่านชายแดนกันดารเช่นนี้ ไม่ควรเป็นที่ฝังความสามารถของเจ้า”

 

มู่หนานเสวี่ยชะงักมือไปชั่วครู่ ก่อนตอบเสียงเบา “ที่นี่ก็มีคนต้องการข้าไม่น้อยแล้วเจ้าค่ะ” นางกล่าวเพียงเท่านั้น แล้วก้มหน้าพันผ้าต่อจนเสร็จ มิได้ขยายความว่าแท้จริงแล้ว นางเองก็ไม่มีที่ใดให้หวนกลับไปอีกเช่นกัน

 

เซี่ยเยี่ยนเฟิงมิได้ถามต่อ เพียงมองนางเงียบ ๆ หลังนางจากไปแล้ว วาจาสั้น ๆ ประโยคนั้นกลับค้างอยู่ในใจเขาเนิ่นนาน ราวกับเกล็ดหิมะบางเบาที่ตกลงบนฝ่ามือแล้วมิยอมละลาย

 

---

 

ตกเย็นวันหนึ่ง เซี่ยเยี่ยนเฟิงเรียกเสี่ยวชุ่ยเข้ามาสอบถามถึงความเป็นอยู่ของมู่หนานเสวี่ยอย่างเงียบ ๆ มิให้นางล่วงรู้

 

“คุณหนูมู่พักผ่อนดีหรือไม่ อาหารการกินขาดเหลือสิ่งใดหรือเปล่า”

 

เสี่ยวชุ่ยประหลาดใจอยู่บ้างกับคำถามนั้น แต่ก็ยังตอบไปตามจริง “คุณหนูมัวรักษาคนไข้ทั้งวัน บางมื้อก็ลืมกินเสียด้วยซ้ำเจ้าค่ะ เสื้อผ้าที่ติดตัวมาก็มีไม่กี่ชุด หากเข้าหน้าหนาว เกรงว่าจะไม่พอใช้”

 

เซี่ยเยี่ยนเฟิงฟังแล้วมิได้กล่าวสิ่งใด เพียงพยักหน้ารับรู้ วันรุ่งขึ้นจึงสั่งให้โม่อวิ๋นฉางนำผ้าหนาเหมาะสำหรับตัดเสื้อกันหนาวไปมอบให้ที่เรือนพัก ทั้งยังกำชับว่าไม่จำเป็นต้องเอ่ยถึงชื่อเขา เพียงบอกว่าเป็นผ้าที่เหลือจากคลังเสบียงก็พอ

 

มู่หนานเสวี่ยรับผ้ามาด้วยความแปลกใจเล็กน้อย ทว่าก็มิได้คิดลึกซึ้งไปกว่านั้น เพียงขอบคุณโม่อวิ๋นฉาง แล้วเก็บผ้าไว้ตัดเสื้อให้เสี่ยวชุ่ยกับตนเองคนละชุด จากนั้นก็กลับไปง่วนอยู่กับกองสมุนไพรตรงหน้า มิได้นึกสงสัยเลยว่าเหตุใดของจำเป็นจึงมาถึงมือนางได้พอดียิ่งนัก

 

---

 

ห้าวันผ่านไป บาดแผลของเซี่ยเยี่ยนเฟิงสมานดีพอให้ลุกเดินได้ตามปกติ เขากลับไปตรวจแนวป้องกันตามหน้าที่เดิม ทว่าทุกครั้งที่เดินผ่านลานหมู่บ้าน ซึ่งมู่หนานเสวี่ยมักนั่งรักษาชาวบ้านอยู่ ฝีเท้าของเขามักชะลอลงโดยไม่รู้ตัว บางคราก็หยุดมองอยู่ห่าง ๆ ชั่วขณะ ก่อนจะเดินจากไปโดยมิได้เอ่ยทักแม้เพียงคำเดียว

 

หลินยี่เจ๋อที่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยนี้ไม่กล้าถามออกมาตรง ๆ เพียงลอบยิ้มอยู่ในใจ ทุกครั้งที่เห็นแม่ทัพผู้เย็นชาของตนหันมองไปยังเรือนไม้ท้ายหมู่บ้านบ่อยกว่าที่เคย

 

ส่วนมู่หนานเสวี่ยยังคงใช้ชีวิตเช่นเดิม ยามเช้ารักษาคนไข้ ยามบ่ายบดยาเตรียมไว้ล่วงหน้า ตกค่ำจึงนั่งอ่านตำราแพทย์ที่มารดาทิ้งไว้ให้ทีละหน้า นางมิได้นึกถึงเซี่ยเยี่ยนเฟิงมากไปกว่าคนไข้คนอื่นในหมู่บ้าน มีเพียงบางครั้ง เมื่อเหลือบเห็นเงาสูงใหญ่เดินผ่านหน้าเรือนไปมา นางจึงเงยหน้ามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้มลงบดยาต่อ ราวกับทั้งด่านเหยียนเป่ยนี้ ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าถ้วยยาตรงหน้า

 

ค่ำวันนั้น หิมะแรกของฤดูกาลเริ่มโปรยปรายเหนือเหยียนเป่ย เกล็ดขาวบางเบาค่อย ๆ ปกคลุมหลังคาเรือนไม้ท้ายหมู่บ้านทีละชั้น จนทั่วทั้งด่านคล้ายถูกห่มด้วยผ้าขาวผืนใหญ่ ท่ามกลางลมหนาวอันเงียบงัน แสงไฟในเรือนเล็กยังคงสว่างเรื่ออยู่จนดึกดื่น เป็นดวงไฟอ่อนบางดวงหนึ่งที่หลบอยู่ในราตรี แต่กลับทำให้ผู้พบเห็นยากจะละสายตา