ตอนที่ 4 กำราบเด็กดื้อ

รอบโต๊ะวีไอพีที่ดังด้วยเสียงเพลง กลับรู้สึกเหมือนถูกกดปุ่มปิดเสียงกะทันหัน สายตาหลายสิบคู่มองมาที่จุดเดียว

ท็อปค่อยๆ คลายมือออกจากเอวบางของแพรวพรรณ เขาแหงนหน้ามองชายที่ยืนค้ำหัวอยู่ด้วยสายตาวาวโรจน์ ฤทธิ์แอลกอฮอล์ในเลือดปั่นประสาทให้เขากล้าบ้าบิ่นกว่าปกติ

"แล้วลุงเป็นใคร พ่อเหรอ" ท็อปแสยะยิ้มกวนประสาท พลางถ่มน้ำลายลงพื้น "ห่วงลูกสาว... หรือหวงเมียกันแน่วะ"

ผัวะ!

หมัดหนักๆ ของราเมศพุ่งเข้าปะทะกรามของไอ้เด็กเมื่อวานซืนจนหน้าหัน ร่างของท็อปเซถลาไปกระแทกโต๊ะกระจก เสียงขวดและแก้วเหล้าร่วงกราวลงไปแตกกระจายเสียงดังสนั่น

"กรี๊ดดด!"

เสียงกรีดร้องรอบข้างดังระงม แต่ราเมศไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขาขยับปกเสื้อสูทให้เข้าที่ด้วยมือที่สั่นจากความโมโห

"เจ็บนะเว้ย! ลุงเป็นบ้าอะไรวะ"

"กูเตือนมึงแล้วจำใส่หัวมึงไว้... อย่ามาแตะต้องคนของกูอีก"

แพรวพรรณนั่งตัวสั่นอยู่บนโซฟา ตาโตด้วยความช็อก ภาพราเมศที่สุขุมเยือกเย็นคนนั้นหายไปสิ้น เหลือเพียงชายฉกรรจ์ที่พร้อมจะฆ่าคนได้ด้วยมือเปล่า

"ลุกขึ้น"

คำสั่งสั้นๆทำให้เธอสะดุ้ง แต่ขามันกลับแข็งทื่อจนขยับไม่ได้

"ฉันบอกให้ลุก จะนั่งรอให้มันลุกมาจับเอวเธออีกรอบหรือไง!"

ราเมศไม่รอให้เธอพร้อม เขาคว้าเข้าที่ข้อมือแล้วออกแรงกระชากจนแพรวพรรณตัวปลิวถลาตามแรงดึง

"ปล่อยน้องแพรวนะ!" ท็อปพยายามจะพยุงตัวขึ้นมา แต่พอสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่ตวัดกลับไปมอง... เขาก็ล้มเลิกความตั้งใจนั้นทันที

"ถ้ายังอยากมีปากไว้กินข้าว... ก็หุบซะ"

ราเมศลากถูแพรวพรรณฝ่าฝูงชนออกมาโดยไม่สนใจสายตาใคร การ์ดของร้านที่กรูเข้ามาสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นหน้าชัดๆ ว่าเป็น 'คุณราเมศ' ทุกคนรีบก้มหน้าถอยกรูดเปิดทางให้กว้างราวกับกลัวจะโดนลูกหลง

"คุณพ่อ... หนูเจ็บ ปล่อยนะ!"

เธอพยายามยื้อแขนไว้ แต่แรงบีบที่ข้อมือนั้นแน่นหนาจนรู้สึกเหมือนกระดูกจะแตก ราเมศไม่ปริปากพูดสักคำ เขาจ้ำอ้าวไปยังลานจอดรถก่อนจะเหวี่ยงร่างเล็กลงไปบนเบาะหนังของรถสปอร์ตคันหรู

ปัง!

เสียงปิดประตูดังลั่นจนเธอสะดุ้งสุดตัว เขาอ้อมมาฝั่งคนขับ กระชากประตูเปิดแล้วยัดตัวเข้ามา บรรยากาศในรถเย็นเฉียบเพราะเครื่องยนต์ที่สตาร์ททิ้งไว้ แต่มันกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

แพรวพรรณขยับตัวไปชิดประตูฝั่งตัวเองให้มากที่สุด กอดอกที่สั่นเทาไว้แน่น

ราเมศหันมามอง... สายตาเขาจดจ้องไปที่ชุดเดรสสายเดี่ยวนั่นด้วยความรู้สึกที่หงุดหงิด

"ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ"

"หนู... หนูไม่มีชุดเปลี่ยนที่นี่กระเป๋าหนูก็ยังอยู่ที่โต๊ะ..."

"บ้าเอ๊ย!" เขาพึมพำสบถพลางทุบพวงมาลัยแรงๆ จนเสียงแตรดังสั้นๆ

เขากระชากเสื้อสูทตัวนอกออกแล้วโยนใส่เธออย่างไม่เบามือนัก "คลุมไว้! คลุมให้มิด! อย่าให้ฉันเห็นเนื้อหนังเธอโผล่ออกมาแม้แต่นิดเดียว!"

แพรวพรรณรีบตะครุบเสื้อสูทตัวใหญ่ที่มีกลิ่นน้ำหอมปนกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขามาคลุมตัวไว้แน่น รถสปอร์ตพุ่งออกจากคลับด้วยความเร็วที่ทำเอาเธอใจหายวับ

บนทางด่วน

เข็มไมล์กวาดไปที่ 140 กม./ชม. ความเงียบในรถน่ากลัวกว่าเสียงพายุ ราเมศจ้องถนนมือที่กำพวงมาลัยแน่นจนขึ้นจนข้อซีด

"สนุกมากไหม"

เสียงทุ้มทำลายความเงียบขึ้นมาดื้อๆ

"คะ"

"ฉันถามว่าไปที่นั่นมันสนุกมากไหม! เที่ยวคลับ แต่งตัวยั่วพวกหน้าม่อ ให้มันโอบเอว ชนแก้วกันถึงไหนต่อไหน... มันสนุกจนลืมหัวนอนปลายเท้าเลยใช่ไหมแพรวพรรณ!"

"หนูไม่ได้ยั่วใครนะหนูพยายามผลักเขาแล้ว แต่เขาไม่ยอมปล่อยเอง!"

"แล้วใครใช้ให้ไปที่นั่น! ใครสั่งให้ใส่ชุดบ้าๆ นี่ออกมารู้ไหมว่าผู้ชายในนั้นมันมองเธอเหมือนอะไร! มันมองเหมือนเธอเป็น... เป็น..."

เขาหยุดคำพูดไว้ที่ริมฝีปาก คำที่อยากจะด่ามันแรงเกินกว่าจะพ่นใส่หน้าคนที่เขาฟูมฟักมา

"เป็นอะไรคะ​ เป็นผู้หญิงใจง่ายเหรอ? ก็ใช่สิ... ขนาดคนในบ้านยังไล่ส่งหนูเหมือนหมูเหมือนหมา แล้วคนนอกที่ไหนเขาจะมาให้เกียรติหนูล่ะ!"

เอี๊ยดดดด!!!

ราเมศหักพวงมาลัยเข้าข้างทางกะทันหัน เสียงล้อเบรกบดถนนดังก้องไปทั่วบริเวณที่มืดสลัว รถหยุดกึกจนตัวเธอถลาไปข้างหน้า

"เมื่อกี้เธอว่าไงนะ... พูดใหม่ซิ"

เขาปลดเข็มขัดนิรภัยออก แล้วเบี่ยงตัวมาหาเธอ แววตาที่สะท้อนแสงไฟข้างถนนดูวาวโรจน์เหมือนสัตว์ป่าที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ

"หนูพูดผิดตรงไหน...ในเมื่อคุณพ่อไม่ต้องการหนูแล้ว... รังเกียจหนูนัก..."

"ถ้ารังเกียจ... ฉันจะถ่อไปลากคอเธอกลับมาทำไม!"

"ก็แค่กลัวเสียหน้าไงคะ! กลัวคนอื่นจะรู้ว่าคุณราเมศคุมลูกสาวไม่อยู่..."

"แพรวพรรณ!!"

มือใหญ่พุ่งเข้าคว้าต้นคอเธอ รั้งร่างบางให้เข้ามาจนลมหายใจเป่ารดกัน "เลิกยัดเยียดความคิดโง่ๆ นั่นใส่หัวฉันสักที...ที่ฉันไปตาม... ที่ฉันโมโหจนแทบจะฆ่าไอ้เด็กนั่นทิ้ง... มันไม่ใช่เรื่องชื่อเสียง"

"ละ... แล้วมันเรื่องอะไรคะ..."

"เพราะฉันทนไม่ได้!" ราเมศคำรามลอดไรฟัน สายตาคมเลื่อนมาจดจ้องที่ริมฝีปากแดงก่ำที่กำลังสั่น "ทนไม่ได้ที่จะเห็นใครหน้าไหนมาแตะต้องของของฉัน ... จำไว้แพรวพรรณ... เธอเป็นของฉัน คนเดียวเท่านั้น"

บรรยากาศในรถร้อนขึ้นมาทันที คำว่าพ่อกับแววตาของผู้ชายตรงหน้ามันสวนทางกันจนความถูกต้องในหัวเริ่มพร่าเลือน

"ถ้าหนูเป็นของพ่อ...แล้วที่ผ่านมาพ่อจะผลักไสหนูทำไม... พ่อกลัวความรู้สึกตัวเองใช่ไหมคะ"

คำถามนั้นคือฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดลง

ราเมศบดริมฝีปากลงมาทันทีริม​ ฝีปากหนาบดขยี้ลงบนกลีบปากนุ่มอย่างรุนแรง ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปควานหาความหวานล้ำที่เขาอดกลั้นมานานแรมปี แพรวพรรณตกใจจนตัวเกร็งในพริบตา แต่แล้วร่างกายกลับตอบสนองอย่างลืมตัว

มือเล็กขยุ้มสาบเสื้อเชิ้ตของเขาแน่น เสียงหอบหายใจกระเส่าดังสะท้อนอยู่ในความเงียบของไหล่ทางมืดมิด ราเมศถอนจูบออกช้าๆ หน้าผากยังคงชนกัน ลมหายใจอุ่นๆเป่ารดผิวหน้า เขามองลึกเข้าไปในดวงตาฉ่ำน้ำที่สะท้อนเงาของเขาเพียงคนเดียว

"กลับบ้าน...กลับไปเคลียร์กันต่อที่บ้าน... ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหว แล้วทำอะไรเธอตรงนี้จริงๆ"