ตอนที่ 6 พ่อลูกในรอยร้าว

"ว้าย! ตาเถร!"

ป้าแจ่มยืนมือทาบอก หน้าซีดเผือดขณะจ้องมองภาพเจ้านายที่เธอนับถือ กำลังบดจูบลูกสาวบุญธรรมอย่างลึกซึ้งอยู่กลางบ้าน

ราเมศชะงักกึก สติที่ขาดผึงถูกความเย็นยะเยือกวิ่งเข้าจับขั้วหัวใจ เขารีบผละริมฝีปากออกทันที หอบหายใจรัวแรงจนอกสั่น แววตาคมกริบที่เคยดุดันบัดนี้เต็มไปด้วยความสับสนและตระหนก

แพรวพรรณยืนโงนเงน ขาแข้งอ่อนแรงจนต้องขยุ้มแขนเสื้อเชิ้ตของเขาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว ริมฝีปากอิ่มบวมเจ่อแดงก่ำ น้ำตาที่ไหลอาบแก้มยังไม่แห้งเหือด เธอมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมายที่จุกอยู่ที่ลำคอ

"พวกเอ็งมองอะไร! ออกไป! ออกไปให้หมดเดี๋ยวนี้!"

ป้าแจ่มหันไปแผดเสียงใส่สาวใช้สองคนที่ชะเง้อหน้าออกมาดูจากมุมมืด "ไปให้พ้น! ใครปากโป้งเรื่องวันนี้แม้แต่คำเดียว แม่จะไล่ออกให้หมด ไป"

เมื่อฝีเท้าของเด็กรับใช้พ้นไป ความเงียบที่น่าอึดอัดก็เข้ามาแทนที่ ราเมศมองไปทางอื่น เขาค่อยๆ ปล่อยมือออกจากเอวบาง

"ทำไม..."

เสียงสั่นเครือของแพรวพรรณทำลายความเงียบ เธอสะบัดมือออกจากแขนเสื้อเขา แล้วยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองแรงๆ ราวกับจะขยี้สัมผัสนั้นให้หายไป แต่มันกลับยิ่งย้ำเตือนถึงรสชาติขมปร่าและร้อนแรงเมื่อครู่

"คุณพ่อทำแบบนี้ทำไมคะ... ตอบหนูสิ!"

"ที่ผ่านมาพ่อไล่หนู พ่อรำคาญหนู พ่อทำเหมือนหนูเป็นตัวน่ารังเกียจ...แล้วจู่ๆ พ่อมาจูบหนูทำไม! พ่อเห็นหนูเป็นอะไรคะ เป็นตุ๊กตาเอาไว้เล่นแก้เครียด หรือเห็นหนูเป็นของตายที่พ่อจะทำอะไรก็ได้!"

"ไม่ใช่... มันไม่ใช่แบบนั้น"

"อย่ามาแตะต้องตัวหนู​ ถ้าไม่ได้คิดอะไร... ก็อย่ามาให้ความหวังแบบนี้ อย่าทำให้หนูต้องคิดเข้าข้างตัวเองว่าพ่อก็รักหนูเหมือนกัน... มันเจ็บนะพ่อ รู้ไหมว่ามันเจ็บ!"

เขาอยากจะดึงเธอเข้ามากอด แต่สายตาของป้าแจ่มที่ยืนมองอยู่ห่างๆ ทำให้เขาทำได้เพียงกำหมัดแน่น

แพรวพรรณแค่นหัวเราะขมขื่น "เข้าใจแล้วค่ะ... พ่อก็แค่หวงของ... หวงตุ๊กตาที่พ่อเก็บมาเลี้ยงไว้ประดับบ้าน ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรมากกว่านั้นเลยจริงๆ"

เธอปาดน้ำตาทิ้ง สูดหายใจเข้าลึกๆ จนอกกระเพื่อม

"หนูตัดสินใจแล้วค่ะ​ หนูจะย้ายออกไปอยู่ข้างนอกจริงๆ"

"ไม่ได้! ฉันไม่อนุญาต!"

"หนูไม่ได้ขออนุญาต! หนูแค่แจ้งให้ทราบ!หนูจะไปอยู่หอ จะไปอยู่ที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีคุณพ่อ... ที่ที่หนูไม่ต้องมานั่งเดาใจว่าพรุ่งนี้พ่อจะไล่หนู หรือจะจูบหนูอีก!"

"แพรวพรรณ!"

"ปล่อยหนูไปเถอะค่ะ... ขอร้องนะคะ ถ้าพ่อยังเหลือความเมตตาให้เด็กกำพร้าคนนี้บ้าง... ปล่อยหนูไปเถอะ หนูทนอยู่ในบ้านหลังนี้ไม่ไหวแล้ว... หนูทนเห็นหน้าพ่อแล้วต้องเจ็บแบบนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ!"

พูดจบ ร่างเล็กก็หมุนตัววิ่งขึ้นบันไดไปทันที ทิ้งให้ราเมศยืนเคว้งคว้างอยู่กลางบ้าน

"แพรว! เดี๋ยว! แพรว!"

ราเมศทำท่าจะตามไป แต่เสียงของป้าแจ่มกลับรั้งขาเขาไว้

"คุณท่านคะ! พอเถอะค่ะ!"

ราเมศชะงัก เท้าที่ก้าวค้างอยู่บนบันไดสั่นระริก เขาหันกลับมามองแม่บ้านเก่าแก่ด้วยสายตาที่แตกสลาย

"ป้า... ผม..."

"ปล่อยคุณหนูไปพักก่อนเถอะค่ะ" ป้าแจ่มเดินเข้ามาใกล้ แววตาเต็มไปด้วยความเข้าใจระคนสงสาร "ตอนนี้แกกำลังขวัญเสีย ยิ่งคุณท่านตามไปบีบคั้น แกจะยิ่งเตลิดไปกันใหญ่... ให้เวลาแกหน่อยเถอะค่ะ"

ราเมศทรุดตัวลงนั่งบนขั้นบันไดอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก เขายกมือขึ้นกุมขมับ "ผมทำบ้าอะไรลงไป... ป้าแจ่ม... ผมทำลายทุกอย่างพังหมดแล้ว"

"คุณท่านรักคุณหนู...ป้ารู้มาตลอด... แต่คุณท่านคะ วันนี้คุณท่านข้ามเส้นไปแล้ว จะให้แกกลับมาไว้ใจคุณท่านเหมือนเดิม... มันยากแล้วนะคะ"

ห้องนอนของแพรวพรรณ

แกร๊ก!

เสียงล็อคกลอนประตูดังย้ำความพ่ายแพ้ แพรวพรรณทิ้งตัวลงบนเตียง เธอซุกหน้าลงกับหมอนแล้วปล่อยโฮออกมาจนตัวโยน เสียงสะอื้นไห้ดังก้องไปทั่วห้องที่เคยมอบความสุขให้เธอมาตลอดสิบปี

สัมผัสอุ่นๆที่ริมฝีปากยังไม่เลือนหาย กลิ่นกายของเขาที่ติดอยู่ที่เสื้อสูทยังคงวนเวียนอยู่ที่ปลายจมูก เธอเกลียดที่ตัวเองยังโหยหามัน เกลียดที่ใจยังเต้นแรงกับจูบนั่น

ก๊อกๆๆ

"คุณหนูคะ... ป้าเองค่ะ เปิดประตูให้ป้าหน่อยนะลูก... ป้าเอานมอุ่นมาให้"

แพรวพรรณนิ่งไปพักใหญ่ ก่อนจะยอมลุกขึ้นไปเปิดประตู สภาพของเธอทำเอาป้าแจ่มน้ำตาซึม ดวงตาบวมเป่ง จมูกแดงก่ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง

"ป้าแจ่ม..." เธอโผเข้ากอดหญิงชราแน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนเด็กหลงทาง

"โอ๋... ขวัญมานะลูก ไม่ร้องนะคะ...ไม่ร้องนะคนดี"

"ฮึก... ป้าเห็นใช่ไหมคะ... เขาทำแบบนั้นทำไม... เขาไม่ได้รักหนูสักหน่อย เขาแค่หวงของ... ฮือ..."

"ใครบอกว่าเขาไม่รักคะ...คุณท่านน่ะ... รักคุณหนูจนแทบจะขาดใจอยู่แล้ว"

"ไม่จริง... ถ้ารักแล้วทำไมต้องทำร้ายใจหนูแบบนี้"

"ก็เพราะรักมากเกินไปน่ะสิคะ..." ป้าแจ่มตัดสินใจพูดในสิ่งที่เห็นมาตลอด "ความรักของคุณราเมศมันหนักหนานะคะคุณหนู... เขาต้องแบกทั้งสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อแม่คุณหนู ทั้งหน้าตาในสังคม... ทั้งช่องว่างของอายุที่มันกั้นกลาง"

"..."

"ที่เขาวางตัวเย็นชา ที่เขาคอยดุด่า... ป้าเชื่อว่าเขาพยายามปกป้องคุณหนูจากตัวเขาเองนะคะ เขาคงกลัว... กลัวว่าถ้าเผลอใจดีด้วยสักนิด... เขาจะห้ามใจตัวเองไม่อยู่เหมือนคืนนี้ไงคะ"

แพรวพรรณเงยหน้ามอง แววตาสับสนพยายามประมวลผลคำพูดนั้น

"ป้ากำลังจะบอกว่า... ที่เขาจูบหนู... เพราะเขารักหนูแบบ... ผู้ชายรักผู้หญิงเหรอคะ?"

ป้าแจ่มยิ้มเศร้าๆ ไม่ยอมตอบคำถามนั้นตรงๆ "ป้าตอบแทนคุณท่านไม่ได้หรอกค่ะ... แต่สายตาที่คุณท่านมองคุณหนูยามที่เผลอ... ป้าว่าคุณหนูรู้คำตอบดีที่สุดในหัวใจตัวเองนะคะ"

แพรวพรรณนิ่งเงียบ ความทรงจำยามเผลอสบตากับเขาไหลย้อนกลับมา สายตาห่วงใยที่แฝงความร้อนแรง... อาการฟิวส์ขาดทุกครั้งที่เห็นเธออยู่ใกล้ชายอื่น

"แต่หนูเจ็บค่ะป้า...หนูไม่อยากเดาใจเขาแล้ว... หนูรับมือไม่ไหวแล้วจริงๆ"

"งั้นก็พักเถอะค่ะ คืนนี้พักผ่อนนะ เรื่องย้ายออกพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน... แต่ป้าขออย่างนึงนะลูก"

"คะ?"

"อย่าเพิ่งหนีไปไหนเลยนะคะ... ถ้าคุณหนูไปตอนนี้ คนที่จะตายทั้งเป็น... จะไม่ใช่แค่คุณหนูหรอกค่ะ แต่จะเป็นคุณราเมศด้วย"

แพรวพรรณเม้มปากแน่น มองไปที่ประตูห้อง... เธอรู้สึกได้ว่าข้างล่างนั้น ใครบางคนก็กำลังนั่งจมอยู่กับความมืดมิดและความรู้สึกผิดไม่ต่างจากเธอ