ตอนที่ 6 พ่อลูกในรอยร้าว

"ว้าย! ตาเถร!"

ราเมศสะดุ้งสุดตัว สติที่เคยพร่าเลือนเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ถูกความเย็นเยือกกระชากกลับมาทันที

เขาผละริมฝีปากออก หอบหายใจหนักจนหน้าอกกระเพื่อม กลิ่นเหล้ายังคละคลุ้งอยู่ระหว่างเขากับคนตรงหน้า แพรวพรรณยืนตัวสั่นเหมือนลูกนก ขาเธออ่อนจนต้องขยุ้มแขนเสื้อเชิ้ตเขาไว้แน่นจนยับยู่ยี่ ริมฝีปากที่เพิ่งโดนบดขยี้บวมเจ่อแดงก่ำ น้ำตาไหลนองอาบแก้ม

"มองอะไรกัน! ออกไป! ออกไปให้หมด!"

ป้าแจ่มตะโกนเสียงเขียวใส่เด็กรับใช้สองคนที่แอบยื่นหน้าออกมาจากหลังเสา "ใครเอาเรื่องวันนี้ไปพูดข้างนอก แม่จะไล่ออกให้หมด! ไป๊!"

เสียงฝีเท้าวิ่งกรูดหายเข้าไปทางก้นครัว ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่หนักอึ้งจนน่าหายใจไม่ออก ราเมศค่อยๆ คลายมือออกจากเอวบาง เขาเพิ่งรู้ตัวว่ามือตัวเองสั่นแค่ไหน... สั่นพอๆ กับร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า

"ทำไม..." แพรวพรรณพึมพำออกมาคำแรก เธอสะอื้นจนตัวโยน ยกหลังมือขึ้นขยี้ปากตัวเองแรงๆ เหมือนอยากจะลบสัมผัสเมื่อกี้ทิ้งไปให้พ้นๆ "ทำไมคุณพ่อทำแบบนี้คะ..."

ราเมศยืนนิ่ง กรามขบกันจนเป็นสันนูน

จะให้บอกว่าอะไร... บอกว่าเมา? หรือบอกว่าหึงจนหน้ามืด? ไม่ว่าจะตอบทางไหน เขาก็ดูเลวพอกัน

"ตอบหนูสิ!" แพรวพรรณแผดเสียงลั่นพร้อมกับผลักอกเขาเต็มแรงจนเขารูดไปข้างหลัง "ทำแบบนี้ทำไม! พ่อเกลียดหนูไม่ใช่เหรอ! พ่อไล่หนูเหมือนหมูเหมือนหมามาตลอดสองปี พ่อทำเหมือนหนูเป็นตัวประหลาด... แล้วจู่ๆ พ่อมาจูบหนูทำไม!"

"แพรว... ฟังก่อน..."

"ไม่ฟัง! พ่อทำเพื่อความสะใจใช่ไหม! เห็นหนูเป็นตุ๊กตาที่จะทำอะไรก็ได้เหรอ!"

"ฉันไม่เคยเห็นเธอเป็นของเล่น!" ราเมศตวาดกลับ เสียงเขาดังก้องไปทั้งโถง พยายามจะก้าวเข้าไปหาแต่เธอกลับถอยกรูดด้วยท่าทางรังเกียจ

"อย่ามาแตะตัวหนู!" เธอชี้หน้าเขา แววตานั้นเต็มไปด้วยความแตกสลาย "ถ้าไม่ได้คิดอะไร... ก็อย่ามาให้ความหวังแบบนี้ อย่าทำให้หนูคิดเข้าข้างตัวเองว่าพ่อก็รักหนูเหมือนกัน... มันเจ็บนะพ่อ พ่อรู้ไหมว่ามันเจ็บ!"

ราเมศกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ

รักสิวะ... รักจนจะบ้าตายอยู่แล้ว แต่คำพูดนั้นกลับจุกอยู่ที่คอ เมื่อหางตาเขาเหลือบไปเห็นป้าแจ่มที่ยืนมองอยู่ด้วยสายตาผิดหวัง

"เข้าใจแล้วค่ะ..." แพรวพรรณแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา "พ่อก็แค่หวงของ... หวงของเล่นเก่าๆ ที่เก็บมาเลี้ยง ไม่ได้มีค่าอะไรมากกว่านั้นเลย"

เธอปาดน้ำตาทิ้ง สูดหายใจเข้าลึกๆ จนอกกระเพื่อม แววตาที่เคยอ่อนไหวเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวอย่างที่เขาไม่เคยเห็น "หนูตัดสินใจแล้วค่ะ"

"ตัดสินใจอะไร" ราเมศถามเสียงแผ่ว ใจคอเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

"หนูจะย้ายออกไปอยู่ข้างนอก"

"ไม่ได้! ฉันไม่อนุญาต!"

"หนูไม่ได้ขออนุญาต หนูแจ้งให้ทราบ!" เธอจ้องหน้าเขาเขม็ง "หนูจะไปอยู่หอ หรือไปอยู่ที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีพ่อ!"

"แพรวพรรณ!"

"ปล่อยหนูไปเถอะค่ะ... หนูไหว้ล่ะ" เธอพนมมือขึ้นสั่นๆ น้ำตาหยดแหมะลงบนหลังมือ "ถ้าพ่อยังเห็นใจเด็กกำพร้าอย่างหนูบ้าง ปล่อยหนูไปเถอะ... หนูทนเห็นหน้าพ่อในบ้านหลังนี้ต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ"

พูดจบเธอก็หมุนตัววิ่งขึ้นบันไดไปทันที เสียงฝีเท้ากระแทกขั้นไม้ดังปังๆ บ่งบอกถึงความโกรธแค้น ราเมศทำท่าจะวิ่งตามแต่เสียงป้าแจ่มก็เบรกเขาไว้เสียก่อน

"คุณท่านคะ! พอเถอะค่ะ!"

เขาสะดุ้ง เท้าที่ค้างอยู่บนบันไดขั้นแรกสั่นระริก ราเมศหันมามองแม่บ้านเก่าแก่ด้วยสายตาที่เหมือนคนกำลังจะขาดใจ "ป้า... ผม..."

"ปล่อยคุณหนูไปพักก่อนเถอะค่ะ" ป้าแจ่มเดินเข้ามาใกล้ แววตาเต็มไปด้วยความสงสาร "ยิ่งคุณท่านตามไปรั้งตอนนี้ แกจะยิ่งเตลิด... ให้เวลาแกหน่อยเถอะค่ะ"

ราเมศทรุดตัวลงนั่งบนขั้นบันไดอย่างหมดรูป เขายกมือขึ้นขยี้หัวตัวเองจนยุ่งเหยิง "ผมทำบ้าอะไรลงไป... ทุกอย่างพังหมดแล้วป้า"

"คุณท่านรักเธอ..." ป้าแจ่มพูดออกมาตรงๆ "ป้ารู้มาตลอด แต่คุณท่านคะ... วันนี้คุณท่านข้ามเส้นไปไกลเกินไปแล้ว จะถอยกลับมาเป็นพ่อลูกเหมือนเดิม... มันยากแล้วนะคะ"

ณ ห้องนอนของแพรวพรรณ

ปัง! แกร๊ก!

แพรวพรรณล็อคประตูแน่นหนาก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง เธอซุกหน้าลงกับหมอนแล้วปล่อยโฮออกมาแบบไม่อั้น เสียงสะอื้นดังระงมไปทั้งห้อง ริมฝีปากเธอยังรู้สึกถึงสัมผัสร้อนแรงนั่น... กลิ่นเหล้า กลิ่นกายเขา มันยังวนเวียนอยู่ที่ปลายจมูกไม่จางหาย

เกลียด... ทำไมต้องรักคนใจร้ายแบบนั้นด้วย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"คุณหนูคะ... ป้าเองค่ะ เปิดประตูให้ป้าหน่อยนะ ป้าเอานมอุ่นมาให้"

แพรวพรรณนิ่งไปพักใหญ่ ก่อนจะเดินไปปลดล็อคประตู พอเปิดออกมาชาวบ้านเห็นสภาพเธอแล้วถึงกับน้ำตาซึม หน้าตาบวมช้ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนแก้วที่เพิ่งโดนทุบจนร้าว

"ป้าแจ่ม..." เธอโผเข้ากอดหญิงชราแน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนตอนเด็กๆ

"ขวัญเอ๊ยขวัญมานะลูก..." ป้าแจ่มลูบหลังปลอบ พามานั่งที่เตียง "ไม่ร้องนะคนดี"

"ฮึก... เมื่อกี้ป้าเห็นใช่ไหมคะ... เขาจูบหนูทำไม เขาไม่ได้รักหนูสักหน่อย เขาแค่หวงของ... ฮือ..."

"ใครบอกว่าเขาไม่รักคะ" ป้าแจ่มถอนหายใจยาว หยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาให้ "คุณท่านน่ะ... รักคุณหนูยิ่งกว่าชีวิตตัวเองอีก"

"ไม่จริง ถ้ารักแล้วจะทำร้ายกันแบบนี้เหรอ"

"ก็เพราะรักมากเกินไปน่ะสิคะ..." ป้าแจ่มตัดสินใจพูด "ความรักของคุณราเมศมันหนักนะคะคุณหนู เขาต้องแบกทั้งสัญญาที่ให้ไว้กับแม่คุณหนู ทั้งหน้าตาทางสังคม ทั้งอายุที่ต่างกัน... ที่เขาแสร้งทำเป็นเย็นชา ดุคุณหนูสารพัด ป้าเชื่อว่าเขาพยายามจะปกป้องคุณหนูจากใจตัวเองทั้งนั้นแหละค่ะ"

"..."

"เขาคงกลัว... กลัวว่าถ้าเผลอใจดีด้วย เขาจะคุมตัวเองไม่ได้เหมือนวันนี้ไงคะ"

แพรวพรรณเงยหน้ามองป้าแจ่ม แววตาสับสนปนสงสัย "ป้าจะบอกว่า... ที่เขาจูบหนู... เพราะเขารักหนูแบบผู้ชายรักผู้หญิงเหรอคะ?"

ป้าแจ่มยิ้มเศร้าๆ ไม่ตอบรับและไม่ปฏิเสธ "ป้าตอบแทนไม่ได้หรอกค่ะ แต่สายตาที่คุณท่านมองคุณหนูมาตลอด... ป้าว่าคุณหนูรู้ดีที่สุดว่ามันคืออะไร"

แพรวพรรณนิ่งเงียบไป ภาพเหตุการณ์เก่าๆ ไหลเข้ามาในหัว สายตาที่เขาชอบมองเธอยามเผลอ อาการฟิวส์ขาดเวลาเห็นเธออยู่กับผู้ชายอื่น

"แต่หนูเจ็บค่ะป้า... หนูไม่อยากเดาใจเขาแล้ว เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย หนูรับไม่ไหว"

"งั้นก็พักก่อนเถอะค่ะ" ป้าแจ่มลูบหัวเธอเบาๆ "คืนนี้เข้านอนซะ เรื่องย้ายออกพรุ่งนี้ค่อยคิด แต่ป้าขออย่างนึงนะ..."

"คะ?"

"อย่าเพิ่งหนีไปไหนเลยนะคะ ถ้าคุณหนูไปตอนนี้... คนที่จะตายทั้งเป็น ไม่ใช่แค่คุณหนูหรอกค่ะ แต่จะเป็นคุณราเมศด้วย"

แพรวพรรณเม้มปากแน่น เธอหันไปมองประตูห้อง... จินตนาการไปถึงคนที่น่าจะนั่งจมกองความรู้สึกผิดอยู่ข้างล่างนั่น