LOGIN"แฮ่ก... แฮ่ก..."
เสียงลมหายใจหอบถี่ดังสะท้อนอยู่ในห้องนอนที่มืดสนิท แพรวพรรณนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงกว้างที่ดูจะใหญ่เกินไปสำหรับร่างเล็กๆ ของเธอในคืนนี้ ผ้าห่มถูกถีบไปกองที่ปลายเท้าขณะที่เหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายตามไรผมจนเปียกชุ่ม ความร้อนในกายมันรุ่มร้อนเสียจนเธออยากจะกรีดร้องออกมา ในห้วงนิทราที่พร่าเลือน จิตใต้สำนึกดึงเธอกลับไปสู่อดีต... วันที่แดดจ้าและสนามหญ้ายังเขียวขจี "คุณพ่อขา! ดูสิคะ! คุณลุงธนาซื้อเจ้าหมีมาให้แพรวด้วย ตัวเบ้อเริ่มเลย!" เด็กหญิงตัวน้อยในชุดสีชมพูวิ่งร่าชูตุ๊กตาหมีอวดชายหนุ่มที่นั่งจิบกาแฟอยู่ ราเมศในวัยหนุ่มแน่นวางแก้วลงพลางอ้าแขนรับยัยตัวแสบเข้ามากอดจนเต็มรัก "ไหนดูซิ... โห ตัวใหญ่กว่าหนูแพรวอีกนะเนี่ยชอบไหมครับ?" "ชอบค่ะ! แต่แพรวชอบคุณพ่อมากกว่าโตขึ้นแพรวจะแต่งงานกับคุณพ่อค่ะ แพรวจองไว้แล้วนะ!" "เฮ้ยๆ ไอ้เมศ! ลูกสาวมึงประกาศจองตัวแล้วว่ะ" เสียงหัวเราะของธนาที่นั่งฝั่งตรงข้ามดังแทรกขึ้นมา "ชาตินี้มึงคงหาเมียไม่ได้แล้วมั้ง เพื่อน" "พูดเลอะเทอะน่าไอ้ธนา" ราเมศหันไปค้อนเพื่อนก่อนจะหันมาหอมแก้มยุ้ยๆ ของเด็กหญิง "แต่งไม่ได้หรอกค่ะคนเก่ง พ่อเป็นพ่อหนูนะ" "ไม่เอา! แพรวไม่ให้พ่อรักใคร แพรวจะรักพ่อคนเดียว... คนเดียวเท่านั้น!" จู่ๆ ภาพสนามหญ้าที่แสนสุขก็บิดเบี้ยว ท้องฟ้าสีครามกลายเป็นสีดำทะมึน ใบหน้าที่แสนอ่อนโยนของราเมศพร่าเลือนกลายเป็นชายที่ยืนตะคอกใส่เธอในรถสปอร์ตคืนนั้น "ออกไป! ฉันบอกให้ออกไป!" "ไม่... อย่าไล่หนู... อย่าทิ้งแพรวไป..." แพรวพรรณละเมอออกมาเสียงแหบพร่า มือไม้ไขว่คว้าไปในอากาศอย่างไร้จุดหมาย น้ำตาไหลพรากทั้งที่ดวงตายังปิดสนิท แปะ... สัมผัสเย็นเฉียบแตะลงที่หน้าผาก ตามด้วยความอบอุ่นของฝ่ามือใหญ่ที่ทาบลงบนข้างแก้ม แพรวพรรณสะดุ้งเฮือก ลืมตาโพลงขึ้นมามองฝ่าความมืด "ชูว์... พ่ออยู่นี่... พ่ออยู่นี่แล้วแพรว" ภาพตรงหน้ายังเลือนราง แต่กลิ่นหอมจางๆ ที่คุ้นเคยทำให้หัวใจที่เต้นรัวเริ่มสงบลง ราเมศนั่งอยู่ข้างเตียงในสภาพอิดโรย เสื้อเชิ้ตยับย่นและพับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ "ตัวร้อนอย่างกับไฟเลย..." เขาพึมพำพลางขมวดคิ้วแน่น มือหนาไล้ซับเหงื่อที่ขมับให้เธออย่างเบามือ "ทำไมปล่อยให้ตัวเองเป็นแบบนี้ฮะ? ยัยเด็กดื้อ" "หนาว...พ่อขา... หนูหนาวเหลือเกิน..." ความรู้สึกผิดพุ่งเข้าชนกลางอกจนจุกไปหมด เขาทำร้ายเด็กคนนี้... เด็กที่เคยมองว่าเขาคือโลกทั้งใบ จนเธอต้องมานอนซมเพราะพิษไข้แบบนี้ "เดี๋ยวพ่อเช็ดตัวให้... ทนหน่อยนะลูก" ราเมศบิดผ้าขนหนูจนหมาด เขาค่อยๆเช็ดใบหน้าที่ซีดเซียว ซับไปตามลำคอระหง ทุกสัมผัสแผ่วเบาจนแทบจะกลายเป็นการลูบไล้ "เจ็บไหม..." เขาถามเสียงแผ่ว สายตาจ้องไปที่รอยแดงจางๆ บนข้อมือเล็กที่เขาเป็นคนสร้างไว้เมื่อหัวค่ำ แพรวพรรณส่ายหน้าช้าๆ ดวงตาฉ่ำน้ำจ้องมองเขาด้วยความโหยหา "พ่อไม่โกรธหนูแล้วเหรอคะ..." "..." "พ่อไล่หนู... พ่อบอกว่ารำคาญหนู..." "พ่อขอโทษพ่อขอโทษนะแพรว... พ่อโมโห พ่อ... พ่อมันขาดสติเอง" "อย่าเกลียดหนูนะ...หนูมีแค่พ่อคนเดียว... พ่อก็รู้... พ่อแม่ก็ไปแล้ว ยัยหญิงลูกอาธนาก็ไม่อยู่... ถ้าพ่อทิ้งหนูไปอีกคน หนูจะอยู่ยังไง..." คำพูดเพ้อเจ้อของคนป่วยกลับกรีดแทงใจคนฟัง "พ่อไม่ไปไหนแล้ว...ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น อยู่กับพ่อนี่แหละ" "แต่พ่อ... พ่ออึดอัดเวลาเห็นหน้าหนู..." "พ่อไม่ได้อึดอัดพ่อแค่... กลัว" "กลัวอะไรคะ?" "กลัวใจตัวเอง... กลัวว่าวันหนึ่งหนูจะเกลียดพ่อที่พ่อทำเรื่องไม่ดีกับหนู" "หนูไม่มีวันเกลียดพ่อ...หนูรักพ่อ... รักมาตั้งแต่เด็ก... รักแบบที่... ฮึก... รักแบบที่ผู้หญิงคนหนึ่งรักผู้ชายจริงๆ" ราเมศชะงักมือที่กำลังเช็ดแขนให้เธอ เขาเงยหน้าสบตากับดวงตาคู่สวยที่เปิดเผยทุกอย่างออกมาอย่างไร้กำแพงกั้น "รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา แพรวพรรณ?" "รู้ค่ะ... หนูโตแล้วนะหนูรู้ว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไร... อาธนายังเคยแซวเลยว่าหนูจองพ่อไว้แล้ว พ่อลืมแล้วเหรอคะ?" ราเมศหัวเราะในลำคอเบาๆ ทั้งที่นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเศร้า "จำแม่นจริงนะเรา เรื่องตั้งแต่สิบปีก่อนเนี่ย" "จำได้หมดค่ะ ทุกอย่างที่เป็นพ่อ... หนูจำได้หมด" "นอนเถอะ เดี๋ยวไข้ก็กลับหรอก" "กอดหนูหน่อยได้ไหมคะ..." คำขอนั้นแผ่วเบาแต่ทำให้โลกทั้งใบของราเมศสั่นสะเทือน เขาจ้องมองร่างเล็กที่อ้าแขนรอคอยเขาเหมือนลูกนกที่บาดเจ็บ แต่แววตาของเธอมันไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว ราเมศถอนหายใจยาว... ยอมพ่ายแพ้ต่อทุกสิ่ง เขาค่อยๆ โน้มตัวลงไป รวบตัวร่างบางเข้ามากอดแนบอก แพรวพรรณซุกหน้าลงกับอกแกร่ง สูดดมกลิ่นกายที่เธอโหยหามาตลอดชีวิต "อย่าผลักไสหนูอีกนะ... ถ้าพ่อไล่หนูอีก หนูจะตายให้พ่อดูจริงๆ ด้วย" "อย่าพูดคำนั้นห้ามพูดเรื่องตาย... พ่อไม่ยอมให้หนูเป็นอะไรไปทั้งนั้น เข้าใจไหม?" "งั้นพ่อต้องสัญญา..." "สัญญาอะไร?" "สัญญาว่าคืนนี้... พ่อจะนอนกอดหนูตรงนี้ จนกว่าจะเช้า" ราเมศนิ่งไปอึดใจหนึ่ง หัวใจเต้นแรงโครมครามแข่งกับเสียงลมพัดนอกหน้าต่าง เขารู้ว่ามันผิด... ผิดมหันต์ที่ผู้ปกครองจะมานอนร่วมเตียงกับลูกสาวในนามแบบนี้ แต่เมื่อเห็นแววตาเว้าวอนและสัมผัสได้ถึงความร้อนจากพิษไข้... "ก็ได้... พ่อสัญญา" เขารับคำในที่สุด ราเมศขยับขึ้นไปบนเตียง เอนตัวลงนอนข้างๆ โดยมีร่างเล็กของแพรวพรรณรีบซุกตัวเข้าหาทันที เธอนอนหนุนแขนเขา วาดวงแขนกอดเอวไว้แน่นเหมือนกลัวเขาจะหายวับไป "ฝันดีนะคะ... แด๊ดดี้" คำพูดที่เปลี่ยนไป ทำเอาราเมศขนลุกซู่ไปทั้งตัว "นอนซะ... ยัยตัวแสบ"นาฬิกาบนผนังบอกเวลาตีสองสี่สิบห้านาที ความเงียบสงัดปกคลุมห้องนอนใหญ่ มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาและเชื่องช้าของคนที่นอนอยู่บนเตียง ผสมกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอ แพรวพรรณในวัยหกสิบแปดปีนั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมข้างเตียง มือที่มีริ้วรอยกอบกุมมือใหญ่ที่ผอมซูบและเห็นเส้นเลือดปูดโปนของสามีเอาไว้ไม่ยอมปล่อย แหวนแต่งงานบนนิ้วนางข้างซ้ายของทั้งคู่ยังคงสะท้อนแสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียง "แพรว..." เสียงทุ้มที่บัดนี้แหบพร่าและขาดห้วงดังขึ้นทำลายความเงียบ แพรวพรรณรีบขยับตัวเข้าไปใกล้ทันที "คะคุณพ่อ แพรวอยู่นี่ค่ะ แพรวอยู่ตรงนี้นะคะ" ราเมศในวัยเก้าสิบปีค่อยๆ ลืมตาขึ้น นัยน์ตาที่เคยดุดัน ทรงอำนาจ บัดนี้ฝ้าฟางและอ่อนล้าเต็มที ทว่าเมื่อทอดมองมาที่ใบหน้าของภรรยาคู่ชีวิต มันกลับยังคงทอประกายความรักและความอบอุ่นไม่เคยเปลี่ยน "ยังไม่นอนอีกเหรอ... ดึกมากแล้วนะ" ราเมศพยายามเค้นเสียงถาม ลมหายใจของเขาสั้นและตื้นขึ้นทุกขณะ "แพรวรอนอนพร้อมคุณพ่อไงคะ" แพรวพรรณฝืนยิ้ม ทั้งที่ขอบตาร้อนผ่าว "ดื่มน้ำหน่อยไหมคะ เดี๋ยวแพรวค่อยๆ ป้อนให้" ราเมศส่ายหน้าช้าๆ เขาขยับนิ้วหัวแม่มือที่ไร้เรี่ยวแรง
กลิ่นหอมของดอกแก้วที่ปลูกไว้ริมระเบียงลอยอวลมากับสายลมเย็นยามเย็น แพรวพรรณในวัยหกสิบแปดปีค่อยๆ วางถ้วยชาคาโมมายล์อุ่นๆ ลงบนโต๊ะไม้สักตัวเล็ก มือที่เคยเต่งตึงบัดนี้มีริ้วรอยแห่งกาลเวลาและจุดด่างดำตามวัย แต่เธอก็ยังคงดูแลตัวเองได้ดีจนดูสง่างามสมวัย เส้นผมสีดอกเลาถูกรวบเกล้าไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย เธอทอดสายตามองชายชราที่นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้โยกบุนวมตัวใหญ่ ราเมศในวัยเก้าสิบปีไม่ได้ดูน่าเกรงขามจนผู้คนต้องก้มหัวหลบสายตาเหมือนเมื่อครึ่งศตวรรษก่อนอีกแล้ว ร่างกายที่เคยสูงใหญ่และเต็มไปด้วยมัดกล้ามซูบผอมลงไปมาก เส้นผมขาวโพลนทั้งศีรษะ แต่สิ่งที่กาลเวลาไม่อาจพรากไปจากผู้ชายคนนี้ได้เลย คือเค้าโครงใบหน้าที่ยังคงหล่อเหลา และนัยน์ตาคมกริบที่มักจะทอประกายอ่อนโยนเสมอเมื่อทอดมองมาที่เธอ "ลมเริ่มเย็นแล้วนะคะคุณพ่อ เข้าไปนั่งข้างในดีไหมคะ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา" แพรวพรรณเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางหยิบผ้าห่มผืนบางมาคลุมทับลงบนตักของผู้เป็นสามี ราเมศส่ายหน้าช้าๆ เขายกมือที่สั่นเทาเล็กน้อยขึ้นมาวางทับลงบนมือของเธอที่กำลังจัดผ้าห่มให้ ฝ่ามือหยาบกร้านนั้นยังคงให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยที่สุดในโลกเส
"ป๊าขา..." เสียงหวานที่เคยกังวานและออกคำสั่งเฉียบขาดในห้องประชุมเมื่อไม่กี่นาทีก่อน บัดนี้สั่นเครือและขาดห้วง พราวฟ้าซุกหน้าลงกับลาดไหล่ที่เริ่มงุ้มลงตามวัยของผู้เป็นพ่อ สองมือที่มักจะจับปากกาเซ็นเช็คหลักสิบล้านร้อยล้าน กำเสื้อสูทเนื้อดีของราเมศไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะสลายหายไปตรงหน้า "ป๊าขา พราวกลัว" "กลัวอะไรหืม ยัยตัวแสบของป๊า" ราเมศลูบเส้นผมอย่างอ่อนโยน นัยน์ตาคมที่เคยดุดันอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความรักของคนเป็นพ่อ "กลัว... กลัวว่าวันนั้นพราวจะไม่มีป๊า" น้ำตาที่เพิ่งถูกเช็ดไปไหลซึมออกมาอีกครั้งเปื้อนเสื้อสูทของราเมศ ลูกสาวในวัยยี่สิบห้าปีที่แบกภาระองค์กรใหญ่โตหลุดก้อนสะอื้นออกมาอย่างไม่อาย "ยายแจ่มกับตาหมายก็ทิ้งพราวไปแล้ว ตอนนั้นพราวเสียใจแทบแย่ พราวร้องไห้จนไม่มีน้ำตาจะไหล พราวใจหายไปหมดเลย ป๊าจำได้ไหมคะ..." ราเมศนิ่งฟังเสียงสะอื้นของลูกสาว อกซ้ายของชายชราปวดหนึบ ความตายเป็นเรื่องสัจธรรมที่เขาทำใจยอมรับและเตรียมพร้อมมานานแล้ว แต่พอเห็นความเปราะบางของแก้วตาดวงใจ เขากลับรู้สึกผิดที่อายุของตัวเองเดินมาถึงจุดที่ต้องเริ่มนับถอยหลัง "ความตายมันห้ามกันไม่ได้นะพราว ยายแจ่มกับตาหมา
"ใครบอกให้ทน..." ราเมศหรี่ตาลง รอยยิ้มร้ายกาจแบบฉบับอดีตท่านประธานปรากฏขึ้น "ลูกแค่ออกคำสั่งบีบกรอบการทำงานของเขาให้แคบลง โยนโปรเจกต์ที่ยากและมีคู่แข่งโหดๆ ให้เขารับผิดชอบโดยตรง กำหนดเป้าหมายที่สูงลิ่ว ถ้าเขาทำไม่ได้ เขาจะต้องเป็นฝ่ายกระอักเลือดและขอพิจารณาตัวเองลาออกไปเอง โดยที่มือของลูกไม่ต้องเปื้อน แถมบอร์ดคนอื่นก็ยังต้องยอมรับในความเด็ดขาดที่มีชั้นเชิงของลูกด้วย" พราวฟ้านิ่งฟัง สมองคิดตามคำสอนที่เฉียบขาดนั้น ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างออกมา เธอรู้ซึ้งแล้วว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงสามารถยืนหยัดเป็นเบอร์หนึ่งในวงการธุรกิจมาได้ยาวนานหลายทศวรรษ ความเลือดเย็นที่มีเหตุผลรองรับ คือสิ่งที่เธอต้องเรียนรู้อีกมาก "รับทราบค่ะท่านประธานกิตติมศักดิ์ พราวจะเอาแผนนี้ไปจัดการลุงวิชัยให้แกเกษียณตัวเองไปเลี้ยงหลานเงียบๆ เลยคอยดู" ราเมศยิ้มรับ เอื้อมมือไปบีบจมูกรั้นของลูกสาวเบาๆ "เรียนรู้งานเร็วแบบนี้ ป๊ากับแม่จะได้วางใจสักที... ป๊าแก่แล้วนะพราว สุขภาพก็ไม่ค่อยจะดีเหมือนเมื่อก่อน อยากจะไปนอนพักผ่อนอยู่บ้านสวนกับแม่เขาสบายๆ แล้ว" คำว่า 'แก่แล้ว' กับ 'สุขภาพไม่ค่อยดี' ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของพราวฟ้าเจื่อนลงท
"ตัวเลขผลประกอบการจากการควบรวมกิจการโรงแรมที่สิงคโปร์ในไตรมาสนี้ ไม่เป็นไปตามเป้าที่บอร์ดประเมินไว้ แผนกกลยุทธ์มีคำอธิบายที่ฟังขึ้นกว่าการโทษความผันผวนของค่าเงินไหมคะ" เสียงเรียบสนิทแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากเก้าอี้ประธานตรงหัวโต๊ะ พราวฟ้าในวัยยี่สิบห้าปี นั่งประสานมือวางบนแฟ้มเอกสาร นัยน์ตากลมโตที่ถอดแบบมาจากผู้เป็นแม่ไม่มีผิดเพี้ยน บัดนี้ฉายแววเด็ดขาดและดุดันจนผู้บริหารระดับสูงหลายคนที่นั่งเรียงรายอยู่รอบโต๊ะถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลาย "เอ่อ... ท่านประธานบริหารครับ" คุณวิชัย รองกรรมการผู้จัดการอาวุโสที่ทำงานมาตั้งแต่ยุคบุกเบิก ขยับตัวอย่างอึดอัด "ตลาดเอเชียใต้ตอนนี้มีการแข่งขันด้านราคาตัดหน้ากันรุนแรงมาก คู่แข่งหน้าใหม่จากจีนทุ่มงบไม่อั้นเพื่อดึงลูกค้าวีไอพีของเราไป..." "พราวทราบค่ะคุณวิชัย พราวอ่านรายงานวิเคราะห์ตลาดแล้ว" หญิงสาวขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "แต่คำถามของพราวคือ ในเมื่อเรารู้การเคลื่อนไหวของคู่แข่งล่วงหน้ามาเกือบหกเดือน ทำไมมาตรการรักษากลุ่มลูกค้าวีไอพีของเราถึงยังเป็นแค่โปรเจกต์บนกระดาษ ทำไมถึงไม่มีการอนุมัติสิทธิพิเศษเพิ่มเติมเพื่อล็อกตัวลูกค้าพวกนั้นไว้" ห้องประชุมเ
"ฮี้ๆๆๆ! ม้าลุงตะนาวิ่งแย้ววว ปายเยยยย!" "จับแน่นๆ นะเว้ย ตกไปลุงไม่รับผิดชอบนะ" ธนาบ่นอุบอิบ แต่ก็ยอมคลานเข่าพาหลานสาวเดินวนรอบห้องนั่งเล่นไปตามคำสั่ง แพทยืนกอดอกมองภาพตรงหน้าแล้วหลุดหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี "ปายตงนู้นนน! ม้าลุงตะนาเลี้ยวซ้ายยย!" มือเล็กๆ ตบแปะๆ ลงบนไหล่หนา "เออๆ เลี้ยวแล้วๆ โอ๊ย หลังกู..." บรรยากาศในห้องนั่งเล่นที่เคยวุ่นวายและเต็มไปด้วยเสียงโวยวาย แปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะใสแจ๋วของเด็กน้อย ธนาคลานเข่าพาหลานสาวสำรวจซอกมุมต่างๆ ของบ้าน ยอมให้เด็กตัวเล็กๆ ชี้นิ้วสั่งซ้ายขวาอย่างไม่มีปากเสียง จนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ความเหนื่อยล้าก็เริ่มเล่นงานทั้งม้าและคนขี่ ธนาทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิบนพื้นพรม หอบแฮ่กๆ เหงื่อซึมเต็มหน้าผาก เด็กหญิงพราวที่เกาะอยู่บนหลังก็ค่อยๆ ไถลตัวลงมานั่งแหมะอยู่บนตักกว้างอย่างหมดสภาพเช่นกัน "เหนื่อยหรือยังตัวแสบ ลุงปวดเข่าไปหมดแล้วเนี่ย" ธนายกมือขึ้นขยี้ผมหลานสาวเบาๆ เด็กน้อยพยักหน้าหงึกๆ สัปหงกไปมา ตาเริ่มปรือ "พราวเหนื่อยแย้ว... ม้าลุงตะนาวิ่งเร็วจัง" แพทเดินถือแก้วน้ำเย็นๆ มาส่งให้ธนา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ใช้กร
"แล้วอีกอย่าง... ถ้าหนูไปอยู่ที่นั่น พ่อก็แวะไปหาหนูได้ทุกเมื่อเลยนี่คะ" ราเมศลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ภาพจินตนาการมันเริ่มเตลิด... ห้องนอนวิวเมืองยามค่ำคืนที่มีแค่เขากับเธอในพื้นที่ปิดตาย "นี่เรากำลัง... ชวนพ่อเข้าถ้ำเสือเหรอ?" "หนูเปล่าชวนซะหน่อย...หนูแค่บอกว่า... กุญแจสำรองอยู่ที่พ่อ พ่อจะไขเข
ความเงียบภายในรถยุโรปคันหรูถูกทำลายลงด้วยเสียงหอบหายใจกระเซ้าของแพทที่นั่งเอนพิงเบาะหนังสีครีม นัยน์ตากลมโตฉ่ำปรือด้วยฤทธิ์ไวน์ที่ซัดเข้าไปหลายแก้ว ผสมปนเปกับความตื่นตระหนกจากเหตุการณ์หน้าโรงแรมที่เพิ่งจางหายไป... แล้วถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ร้อนรุ่มยิ่งกว่าธนาจับพวงมาลัยรถแน่น ขับรถด้วย
ปัง! เสียงประตูดังสนั่น แพรวพรรณทรุดฮวบลงกับพื้นทันทีที่กลับเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัว ขาที่เคยพยายามฝืนยืนให้มั่นคงต่อหน้าเขาบัดนี้ไร้เรี่ยวแรงเสียดื้อๆ "ฮึก...ฮืออ" น้ำตาหยดลงบนหลังมือ ความอดทนที่มีพังทลาย เธอกอดเข่าแน่นจนตัวโยน ปล่อยให้เสียงสะอื้นค่อยๆจางหาย ไปกับความเงียบในห้อง "ออกไปเดี๋ยวนี้แพ
กลางดึกคืนนั้น ราเมศขยับแว่นสายตาด้วยความล้า สายตาคมกริบของชายวัยสี่สิบสามจดจ่ออยู่ที่บรรทัดเดิมของสัญญามานานนับห้านาที กลิ่นกาแฟเย็นชืดเริ่มจางหายเมื่อความหอมละมุนแสนคุ้นเคยโชยมาจากทางประตู... กลิ่นเฉพาะตัวของเด็กสาวที่เขาเฝ้าถนอมเลี้ยงดูมากับมือ "จะยืนซุ่มอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม แพรว" เขาเอ่ยขึ้น







