ตอนที่ 7 ไข้ใจและภาพฝันสีจาง

เสียงหอบหายใจติดขัดดังสะท้อนอยู่ในความเงียบของห้องนอนที่มืดสนิท แพรวพรรณพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงกว้าง ผ้าห่มผืนหนาที่เคยให้ความอบอุ่นกลับกลายเป็นของหนักอึ้งที่น่ารำคาญ เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายจนไรผมเปียกชื้น ร่างกายเธอร้อนผ่าวเหมือนมีไฟสุมอยู่ข้างใน

...พ่อ... พ่อไปไหน... ในหัวที่หนักอึ้ง ภาพอดีตค่อยๆ แทรกเข้ามาแทนที่ความมืด

"คุณพ่อขา! ดูนี่สิคะ! คุณลุงธนาซื้อให้แพรว ตัวเบ้อเร่อเลย!"

เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงในชุดกระโปรงชมพูฟูฟ่องดังลั่นสนามหญ้า เธอหอบตุ๊กตาหมีตัวโตวิ่งหน้าตั้งเข้าหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงระเบียง

ราเมศในวัยหนุ่มละสายตาจากถ้วยกาแฟ เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะอ้าแขนรับร่างเล็กที่โถมเข้ามากอดจนเขาเกือบหงายหลัง

"เฮ้ยๆ เบาๆ สิคะคนเก่ง ไหนดูซิ... โอ้โห ตัวใหญ่กว่าตัวหนูอีกนะเนี่ย ลุงธนาเขาแอบไปซื้อตอนไหนเนี่ย?" เขายกมือลูบหัวลูกสาวตัวน้อยด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก

"แพรวชอบไหมล่ะ?" อาธนาที่นั่งหัวเราะอยู่ฝั่งตรงข้ามถามขึ้น

"ชอบที่สุดเลยค่ะ! แต่แพรวชอบคุณพ่อมากกว่า" เด็กหญิงตอบทันควันพลางซุกหน้าเข้ากับอกแกร่ง "โตขึ้นแพรวจะแต่งงานกับคุณพ่อค่ะ แพรวจะจองคุณพ่อไว้คนเดียว!"

"เฮ้ยๆ ไอ้เมศ ลูกสาวมึงประกาศจองตัวแล้วว่ะ" ธนาตบโต๊ะหัวเราะร่วน "สงสัยชาตินี้มึงคงไม่ได้หาเมียใหม่แล้วมั้งเพื่อน"

"พูดเลอะเทอะน่ะไอ้ธนา" ราเมศหันไปดุเพื่อนพลางยิ้มกว้าง ก่อนจะก้มลงมองยัยตัวแสบในอ้อมแขน "แต่งงานไม่ได้หรอกค่ะคนเก่ง พ่อเป็นพ่อหนูนะ พ่อก็ต้องรักหนูที่สุดอยู่แล้ว"

"ไม่เอา... แพรวจะรักพ่อคนเดียว พ่อห้ามไปรักใครนะ... สัญญาซิคะ"

"จ้าๆ พ่อสัญญา..."

แต่แล้ว... สัมผัสอุ่นนั้นกลับค่อยๆ กลายเป็นความเย็นเยียบ ภาพใบหน้าใจดีของพ่อเริ่มบิดเบี้ยวจนน่ากลัว แววตาอ่อนโยนกลายเป็นความดุดันและห่างเหิน

"ออกไป! ฉันบอกให้ออกไปจากห้องนี้!" เสียงตวาดนั้นดังก้องจนแสบแก้วหู

"ไม่... อย่าไล่หนู... พ่อขาอย่าทิ้งแพรว..."

แพรวพรรณละเมอออกมาด้วยเสียงที่ขาดห่วง น้ำตาไหลเปียกหมอนทั้งที่ตายังหลับสนิท มือเล็กไขว่คว้าไปในอากาศอย่างไร้จุดหมาย จนกระทั่งมีมือใหญ่ที่คุ้นเคยยื่นมาคว้ามือเธอไว้

"ชูว์... พ่ออยู่นี่ แพรว... พ่ออยู่นี่แล้ว"

ความอบอุ่นที่แตะลงบนหน้าผากทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว แพรวพรรณลืมตาโพลงขึ้นมาท่ามกลางความมึนงง แสงโคมไฟหัวเตียงสลัวๆ เผยให้เห็นใบหน้าอิดโรยของราเมศที่นั่งอยู่ข้างเตียง กลิ่นมินต์อ่อนๆ ที่คุ้นเคยทำให้ใจที่สั่นรัวค่อยๆ สงบลง

"คุณพ่อ..."

"ตัวร้อนจี๋เลย" เขาพึมพำเสียงเครียด มือหนาทาบลงบนแก้มร้อนผ่าวของเธอ "ทำไมปล่อยให้ตัวเองไข้ขึ้นขนาดนี้ฮะ? ดื้อจริงๆ เลยเรา"

"หนาว..." เธอคราง สั่นไปทั้งตัวจนต้องขดตัวใต้ผ้าห่ม "หนูหนาว... พ่อขา..."

คำว่า 'พ่อขา' คำสั้นๆ ที่ไม่ได้ยินมาหลายปี ทำเอาราเมศชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจเขาเจ็บแปล็บเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบเค้น

เราทำอะไรลงไป... ทำไมถึงทำกับเด็กคนนี้ได้ลงคอ

"เดี๋ยวพ่อเช็ดตัวให้ ทนหน่อยนะจะได้กินยา"

ราเมศหันไปบิดผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นในกะละมัง เขาบรรจงซับไปตามใบหน้าและไรผมของเธออย่างเบามือ ทุกครั้งที่ผ้าสัมผัสผิว ราเมศจะคอยระวังเหมือนเธอกลายเป็นแก้วบางๆ ที่พร้อมจะแตกสลาย

"เจ็บไหม..." เขาถามเสียงแผ่ว สายตาจดจ้องอยู่ที่รอยแดงจางๆ บนข้อมือเล็ก... รอยที่เกิดจากฝีมือเขาเองเมื่อหัวค่ำ

แพรวพรรณส่ายหน้าช้าๆ ดวงตาฉ่ำน้ำจ้องมองเขาไม่กะพริบ "พ่อไม่โกรธหนูแล้วเหรอคะ... พ่อไล่หนู... พ่อบอกว่ารำคาญ..."

"พ่อขอโทษ" ราเมศก้มหน้าหลบตา เสียงเขาแหบพร่า "พ่อขาดสติเอง... พ่อไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น"

"อย่าเกลียดหนูนะ..." เธอเอื้อมมือที่สั่นเทาไปกุมมือเขาไว้แน่น "หนูมีแค่พ่อ... พ่อก็รู้... แม่ก็ไม่อยู่แล้ว ยัยหญิงเพื่อนหนูก็ไปเรียนต่อนานแล้ว... ถ้าพ่อทิ้งหนูอีกคน หนูไม่เหลือใครเลยจริงๆ นะ"

คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงบนใจราเมศ เขากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นรูป เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ข้างใน

ใช่... โลกของเธอมีแค่เขาคนเดียว แต่เขากลับเป็นคนพยายามพังมันทิ้ง

"หนูไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น" ราเมศโน้มตัวลงไปกระซิบชิดหน้าผาก จูบซับลงบนกลุ่มผมเปียกชื้นอย่างปลอบประโลม "อยู่กับพ่อนี่แหละ พ่อไม่ให้ไปไหนแล้ว"

"แต่พ่ออึดอัด... พ่อเกลียดที่หนูคิดแบบนี้"

"พ่อไม่ได้อึดอัด!" เขาเผลอขึ้นเสียงก่อนจะรีบปรับน้ำเสียงให้เบาลง "พ่อแค่... พ่อแค่กลัว กลัวว่าจะดูแลหนูได้ไม่ดีพอ กลัวว่าวันหนึ่งหนูจะนึกเสียใจที่รักคนอย่างพ่อ"

"หนูไม่มีวันเสียใจ" แพรวพรรณยิ้มทั้งน้ำตา เป็นยิ้มที่เศร้าจนคนมองแทบขาดใจ "หนูรักพ่อ... รักมาตลอด... ไม่ใช่แบบลูกรักพ่อ แต่รักแบบ... รักแบบที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะรักผู้ชายได้"

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ราเมศหยุดมือที่กำลังเช็ดแขนให้เธอ เขามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ตอนนี้เปิดเปลือยความรู้สึกทั้งหมดออกมาเพราะพิษไข้

ไม่มีคำว่าพ่อลูก... ไม่มีกฎเกณฑ์... ในนาทีนี้มีแค่เขากับเธอ

"รู้ตัวใช่ไหมว่าพูดอะไรออกมา..." เขาถามด้วยเสียงสั่นพร่า

"รู้ค่ะ..." เธอพยักหน้า น้ำตายังคงไหลไม่ขาดสาย "หนูไม่ใช่เด็กแล้วนะพ่อ หนูรู้ใจตัวเองดี... เหมือนที่อาธนาเคยบอกไง ว่าหนูจองพ่อไว้แล้ว"

ราเมศแค่นหัวเราะในลำคอ "จำแม่นจริงนะเรา เรื่องตั้งสิบปีมาแล้ว"

"จำได้หมดค่ะ ทุกอย่างที่เป็นพ่อ หนูไม่เคยลืม" เธอพยายามจะลุกขึ้นนั่ง ราเมศจึงรีบเข้าไปประคองให้พิงหัวเตียง

"นอนเถอะ เดี๋ยวไข้จะกลับเอา"

"กอดหนูหน่อยได้ไหมคะ..."

คำขอนั้นแผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ ราเมศมองร่างเล็กที่ดูเปราะบางเหลือเกินในตอนนี้ แววตาของเธอไม่ใช่เด็กที่อ้อนเอาของเล่น แต่มันคือแววตาของผู้หญิงที่กำลังเว้าวอนขอชีวิตจากคนรัก

เขาลอบถอนหายใจ... สุดท้ายก็พ่ายแพ้ต่อตัวเอง

ราเมศค่อยๆ ขยับเข้าไปสวมกอดร่างบางไว้แน่น อ้อมกอดนี้ไม่มีความรุนแรงเหมือนจูบเมื่อหัวค่ำ แต่มันเต็มไปด้วยความหวงแหนและห่วงใยจนล้นอก แพรวพรรณซุกหน้าลงกับแผ่นอกกว้าง สูดกลิ่นกายที่เธอโหยหา

"อย่าไล่หนูอีกนะ... ถ้าพ่อไล่หนูอีก หนูจะตายให้พ่อดูจริงๆ ด้วย"

"ห้ามพูดคำนี้!" ราเมศกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนร่างเล็กแทบจะจมหายไปในอกเขา "ห้ามพูดเรื่องตายเด็ดขาด พ่อไม่ยอมให้หนูเป็นอะไรไปทั้งนั้น เข้าใจไหม"

"งั้นพ่อต้องสัญญา..."

"จะเอาอะไรอีกฮะ ยัยตัวแสบ"

"สัญญาว่าคืนนี้จะนอนกอดหนูแบบนี้... จนถึงเช้า"

ราเมศนิ่งเงียบไป หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนในอ้อมกอดจะได้ยิน เขารู้ดีว่ามันผิด... ผิดจนไม่น่าให้อภัยที่จะนอนร่วมเตียงกับลูกสาวในนามแบบนี้ แต่พอเห็นสายตาเว้าวอนและสัมผัสได้ถึงไอไข้จากตัวเธอ...

"ก็ได้... พ่อสัญญา"

เขาล้มตัวลงนอนเคียงข้าง แพรวพรรณรีบซุกตัวเข้าหาทันที เธอเอาหัวหนุนแขนเขาแล้วกอดเอวไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปในพริบตา

"ฝันดีนะคะ... แด๊ดดี้"

คำเรียกนั้นทำเอาราเมศใจสั่นวูบ... มันไม่ใช่คำว่า 'พ่อ' ที่ดูห่างเหิน แต่มันคือ 'แด๊ดดี้' ที่มีความหมายลึกซึ้งกว่านั้นในนาทีนี้

"นอนซะ... ยัยตัวยุ่ง"

เขากดจูบหนักๆ ลงบนกลุ่มผมนุ่ม สูดกลิ่นแชมพูที่คุ้นเคยเข้าปอด คืนนี้เขาคงไม่มีทางข่มตาหลับได้ลง

เชี่ยเอ๊ย กูต้องตกนรกแน่ๆ ที่เผลอใจเต้นแรงกับลูกสาวตัวเองขนาดนี้ ราเมศนอนกอดก้อนความรักและความรู้สึกผิดที่อยู่ในอก