ตอนที่ 5 ใครอนุญาติให้เธอไป

ปัง!

เสียงประตูไม้สักบานหนากระแทกกับวงกบดังสนั่นจนกระจกหน้าต่างสั่นสะเทือน แพรวพรรณถูกเหวี่ยงเข้ามาในโถงกลางบ้านอย่างแรงจนร่างเล็กลอยเคว้ง เธอกำลังจะถลาลงไปกองกับพื้นหินอ่อน แต่ฝ่ามือหนากลับพุ่งมาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนแล้วกระชากกลับมาเผชิญหน้า

"เจ็บนะ!" แพรวพรรณร้องลั่น สะบัดแขนสู้สุดแรง น้ำตาที่เพิ่งแห้งเริ่มรื้นขึ้นมาใหม่ "คุณพ่อทำบ้าอะไรเนี่ย!"

"เจ็บสิดี! จะได้จำใส่หัวไว้!"

ราเมศตวาดลั่นบ้านจนเสียงก้องสะท้อนไปถึงเพดานสูง ป้าแจ่มกับพวกเด็กรับใช้ที่ชะโงกหน้าออกมาดูรีบหดหัวกลับเข้ามุมมืดทันที ไม่มีใครกล้าเฉียดกรายเข้ามาในรัศมีโทสะนี้ ราเมศกระชากเนกไทออกแล้วเหวี่ยงทิ้งพื้นอย่างไม่ใยดี เสื้อเชิ้ตขาวหลุดลุ่ยตามจังหวะการหอบหายใจที่รุนแรง

กลิ่นเหล้า... กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากตัวเด็กสาวตรงหน้ามันกระตุ้นเส้นประสาทเขาจนอยากจะอาละวาดให้ราบ

"หัดกินเหล้าตั้งแต่เมื่อไหร่" เขาถามกดเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็ง "ฉันถามว่ากินมาตั้งแต่เมื่อไหร่!"

"หนูโตแล้ว! จะกินหรือไม่กินมันก็เรื่องของหนู!" แพรวพรรณเชิดหน้าเถียง แววตาเยิ้มด้วยฤทธิ์สุราดูท้าทายกว่าทุกครั้ง "เพื่อนหนูเขาก็กินกันทั้งนั้น พ่อจะมาเดือดร้อนอะไรล่ะ!"

"เพื่อนคนไหน! ไอ้เด็กหน้าจืดที่มันโอบเอวเธอที่ร้านน่ะเหรอ!"

"พี่ท็อปเขาแค่เข้ามาคุย..."

"คุยดีๆ บ้านไหนมันต้องถึงเนื้อถึงตัวขนาดนั้น!" ราเมศก้าวประชิดจนหน้าแทบจะชนกัน "ถ้าฉันไปไม่ทัน ป่านนี้เธอคงโดนมันลากไปทำอะไรต่อมิอะไรแล้ว! คิดบ้างไหมแพรวพรรณ สมองน่ะมีไว้คั่นหูหรือไง!"

"พ่อดูถูกหนูเกินไปแล้วนะ!"

"ฉันพูดความจริง! เธอมันอ่อนต่อโลก ไม่ทันคน!" ราเมศชี้หน้าเธอ นิ้วหนาสั่นระริกด้วยความโกรธจัด "แล้วนี่อะไรอีก... เรื่องหอพัก! คิดจะทำอะไรกันแน่!"

เขาก้าวรุกไล่จนแพรวพรรณต้องถอยหนีจนแผ่นหลังชนเข้ากับตู้โชว์

"แอบไปเช่าหออยู่เอง ไม่บอกฉันสักคำ? ปีกกล้าขาแข็งมากงั้นสิ! คิดว่าอยากจะไปไหนมาไหนก็ได้โดยไม่ต้องขออนุญาตฉันแล้วใช่ไหม!"

"หนูบอกป้าแจ่มแล้ว..."

"ฉันถามว่าทำไมไม่บอกฉัน!"

"บอกไปพ่อก็ไม่ฟัง!" แพรวพรรณตะโกนสวนน้ำตาร่วง "พ่อเคยฟังอะไรหนูบ้าง! เอะอะก็ดุ เอะอะก็ไล่! ต่อให้หนูขอ พ่อก็ไม่มีวันให้อยู่ดี!"

"ก็รู้ว่าไม่ให้แล้วจะรั้นไปทำไม! บ้านหลังเบ้อเริ่มเทียวนี่มันคับแคบนักหรือไง หรือว่าอยากมีอิสระมาก... อยากจะพาผู้ชายไปนอนกกที่ห้องเมื่อไหร่ก็ได้ใช่ไหม!"

"คุณพ่อ!!!"

คำดูถูกนั่นเหมือนฝ่ามือที่ตบลงบนหน้า แพรวพรรณกำหมัดแน่น น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มที่แดงจัดด้วยความโกรธ

"หยุดมองหนูแบบนั้นนะ... หยุดมองเหมือนหนูเป็นเด็กใจแตกสักที!"

"ก็ทำตัวให้มันน่าไว้ใจสิ!" ราเมศสติขาดผึง ความเป็นห่วงกับความหวงมันตีกันจนเขาระงับอารมณ์ไม่อยู่

โครม!!!

เขาหันไปเตะเก้าอี้ตัวใกล้ๆ เต็มแรงจนมันกระเด็นไปกระแทกผนัง ขาเก้าอี้ไม้แกะสลักหักสะบั้นเสียงดังสนั่น

"กรี๊ด!" แพรวพรรณยกมือปิดหู ทรุดตัวลงนั่งยองๆ กับพื้น ตัวสั่นงกๆ เธอเบิกตามองผู้ชายตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

คุณพ่อคนเดิมหายไปไหน... คนที่เคยอุ้มหนูตอนเด็กๆ หายไปไหนหมด...

"ฮึก... ฮือ..." มีเพียงเสียงสะอื้นไห้ที่ทำลายความเงียบอันน่าอึดอัด

ราเมศยืนหอบตัวโยน มองผลงานความพังพินาศตรงหน้า สติเริ่มกลับมานิดหน่อยเมื่อเห็นร่างเล็กลงไปกองอยู่กับพื้น เขากำมือแน่นเพื่อข่มอารมณ์ไม่ให้พุ่งเข้าไปกอดปลอบ

"ลุกขึ้น..." เขาบอกเสียงแข็ง แต่น้ำเสียงกลับสั่นเครือจนคุมไม่อยู่

แพรวพรรณไม่ลุก เธอยังคงก้มหน้าร้องไห้ ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาที่แดงช้ำ "ทำไมคะ... ทำไมพ่อต้องทำขนาดนี้..."

"..."

"สองปีมานี้... พ่อรู้ตัวไหมว่าพ่อใจร้ายกับหนูแค่ไหน"

คำพูดนั้นทำให้ราเมศชะงักนิ่งเหมือนถูกสาป

"ตั้งแต่หนูขึ้นม.5 พ่อก็เปลี่ยนไป..." แพรวพรรณพรั่งพรูความอัดอั้นออกมาพร้อมน้ำตา "พ่อไม่เคยกอดหนู ไม่ลูบหัวเหมือนเมื่อก่อน พ่อไม่เคยแม้แต่จะสบตาเวลาคุยกันด้วยซ้ำ! พ่อเอาแต่ทำงาน... แล้วก็คอยแต่จะผลักไสหนูออกไปให้ไกลๆ"

"ฉัน... ฉันงานยุ่ง" ราเมศเบือนหน้าไปทางอื่น แก้ตัวเสียงแผ่ว

"โกหก!" เธอตะโกนทั้งน้ำตา "พ่อไม่ได้ยุ่ง! พ่อแค่รำคาญหนู! พ่อเกลียดหนูที่หนูไม่ใช่ลูกแท้ๆ ใช่ไหม! พ่อเบื่อที่ต้องมานั่งเลี้ยงเด็กกำพร้าอย่างหนูแล้วใช่ไหม!"

"เลอะเทอะ! ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น!"

"แล้วทำไมพ่อต้องเย็นชาใส่หนู!" เธอพยุงตัวลุกขึ้นยืนเซๆ เดินเข้าไปหาเขาจนชิด ทุบกำปั้นเล็กลงบนอกกว้างซ้ำๆ "บอกสิคะ! บอกมาสิว่าหนูทำอะไรผิด! หนูเป็นเด็กไม่ดีตรงไหน!"

ตุบ ตุบ

แรงทุบนั้นไม่ได้ทำให้เจ็บกาย แต่กลับหนักอึ้งในอกของคนรับอย่างมหาศาล

"ชีวิตหนูมีแค่คุณพ่อนะ..." เสียงของเธอเริ่มแผ่วลง "โลกทั้งใบของหนูมีแค่พ่อคนเดียว... หนูรักพ่อ... รักจนไม่รู้จะรักยังไงแล้ว... แต่พ่อกลับทำเหมือนหนูเป็นตัวน่ารังเกียจ"

ราเมศยืนนิ่งเป็นใบ้ ยอมให้เธอทุบตีและฟังคำตัดพ้อที่กรีดลงกลางใจ

รักเหรอ... เขาหลับตาลงอย่างทรมาน เขาถึงต้องถอยออกมาไง เพราะเขากลัว... กลัวว่าความรักที่เขามีให้เธอมันจะไม่ใช่เรื่องพ่อลูก กลัวว่ามันจะสกปรกเกินไปสำหรับผ้าขาวอย่างเธอ

"หนูเหนื่อยแล้วค่ะ..." แพรวพรรณเงยหน้ามองด้วยสายตาที่ว่างเปล่าจนใจหาย "ถ้าพ่อไม่อยากเห็นหน้าหนู... ถ้าหนูมันน่ารำคาญนัก ต่อไปนี้หนูจะไม่มายุ่งกับพ่ออีก"

"..."

"หนูจะไปเองค่ะ... ไปให้พ้นหน้าพ่อ ตามที่พ่อต้องการ" เธอปาดน้ำตาลวกๆ สูดลมหายใจลึก "เพราะทุกวันนี้ พ่อก็ไล่หนูทางอ้อมอยู่แล้วนี่คะ"

พูดจบเธอก็หมุนตัวหันหลังเตรียมเดินหนีไปจากชีวิตเขาจริงๆ

หมับ!

มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้ทันที แรงบีบนั้นแรงพอๆ กับความสั่นเทาที่แผ่ออกมา

"ใครบอกว่าฉันอยากให้เธอไป..."

เสียงของราเมศทุ้มลึกและแหบพร่าอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน แพรวพรรณชะงักนิ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามอง

"ใครอนุญาตให้เธอไป..." เขาถามซ้ำ ก่อนจะกระชากร่างบางให้หันกลับมาปะทะอกแกร่ง "ฉันยังไม่อนุญาต... ห้ามไปไหนทั้งนั้น!"

"ฮึก... จะขังหนูไว้ทำไม ในเมื่อพ่อไม่ได้รักหนู..."

"ไม่ได้รักงั้นเหรอ?"

ราเมศแค่นหัวเราะในลำคอ มันเป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขมขื่นและบ้าคลั่ง เขามองใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาของเด็กสาวที่เขาเฝ้าดูแลมาสิบปี... เด็กที่เป็นเจ้าของหัวใจเขามาตลอด

"ถ้าฉันไม่รัก... ฉันจะบ้าตายแบบนี้ไหมแพรวพรรณ!"

เขาตะคอกใส่หน้าเธอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะละทิ้งศีลธรรมทุกอย่างที่พยายามสร้างมาสองปี มืมือหนาบีบสันกรามบังคับให้เธอแหงนหน้ารับจูบที่ดุดันจนฟันกระทบกัน เขาบดเบียดริมฝีปากลงไปอย่างตะกละตะกลาม ราวกับจะกักขังเธอไว้ด้วยลมหายใจของตัวเอง ไม่สนเสียงสะอื้นหรือข้าวของที่พังพินาศรอบตัว