ตอนที่ 8 โตแล้วกอดไม่ได้หรอคะ

ตีสามสี่สิบห้า... ตัวเลขสีแดงบนนาฬิกาดิจิทัลจ้าจนน่ารำคาญ

ราเมศนอนถอนหายใจทิ้งเป็นรอบที่ร้อยของคืน เสียงเครื่องปรับอากาศครางหึ่งอยู่ในหู แต่มันไม่ได้ช่วยให้ใจที่ว้าวุ่นสงบลงเลย ยิ่งร่างนุ่มนิ่มข้างตัวขยับยุกยิก ลมหายใจร้อนๆ จากพิษไข้ที่เป่ารดต้นแขนเขามันยิ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนนอนอยู่บนกองไฟ

"อือ..."

เสียงครางงึมงำในคอทำให้ราเมศเกร็งตัวขึ้นมาทันที เขาก้มมองคนข้างตัวท่ามกลางความมืด แสงจันทร์สลัวๆ เผยให้เห็นใบหน้าของแพรวพรรณที่ขมวดคิ้วมุ่นเหมือนกำลังฝันร้าย

"แพรว... เป็นอะไร" เขาถามเสียงกระซิบ "หนาวเหรอ?"

ไม่มีเสียงตอบ แต่จู่ๆ มือเรียวเล็กก็ปัดป่ายมาวางทาบบนหน้าอกเขา... ตรงตำแหน่งหัวใจที่มันดันเต้นแรงจนน่าขายหน้า แพรวพรรณปรือตาขึ้นมองเขาในความมืด ดวงตาฉ่ำน้ำคู่นั้นดูเว้าแวอนจนเขาใจสั่น

"พ่อยังไม่หลับเหรอคะ..." เสียงเธอแหบพร่า

"ก็หนูขยับตัวตลอด พ่อจะหลับลงได้ไง" เขาโกหกคำโต ทั้งที่ความจริงเขาแทบไม่ได้หลับเลย "นอนซะ เดี๋ยวไข้ก็ไม่ลดหรอก"

"มันนอนไม่หลับค่ะ... ใจมันหวิวๆ"

"หวิวอะไรของเธอ ไปกินยาเพิ่มไหม"

"ไม่เอา..." เธอพึมพำ ฤทธิ์ยาคงเริ่มทำให้เธอเบลอ "อยากกอดพ่อ... กอดแน่นกว่านี้ได้ไหม"

พูดไม่ทันขาดคำ แพรวพรรณก็ทำในสิ่งที่ราเมศไม่คาดคิด เธอพยุงตัวขึ้นแล้วปีนขึ้นมานอนเกยทับบนตัวเขาทั้งตัว!

"เฮ้ย! แพรว! ทำอะไรเนี่ย!"

เขาสะดุ้งสุดตัว มือไม้ที่ตั้งใจจะผลักออกกลับค้างอยู่กลางอากาศ เพราะกลัวจะไปโดนอะไรที่ไม่ควรโดน ร่างกายเธอแนบสนิทลงมาบนอกเขาจนไม่มีช่องว่าง หน้าอกนุ่มหยุ่นบดเบียดกับแผงอกแกร่งจนเขารู้สึกถึงอัตราการเต้นของหัวใจเธอ... หรืออาจจะเป็นของเขาเองที่มันเต้นรัวเป็นกลองรบ

"ชูว์... อย่าเสียงดังสิคะ เดี๋ยวป้าแจ่มตื่น" แพรวพรรณเอานิ้วแตะปากเขา แววตาเยิ้มๆ นั่นดูซุกซนจนเขาแทบคลั่ง

"ลงไปเดี๋ยวนี้! มันดูไม่ดี!" ราเมศพยายามเค้นเสียงดุ แต่ใจเขามันอ่อนยวบยาบไปหมดแล้ว

"ไม่ดีตรงไหน... ตอนเด็กๆ หนูก็นอนทับพ่อแบบนี้ พ่อยังชอบเลย"

"นั่นมันตอนเด็ก! ตอนนี้เธอโตแล้วนะแพรว!"

"โตแล้วกอดไม่ได้เหรอคะ..." เธอตัดพ้อพลางซบหน้าลงกับอกเขา "หนูแค่อยากฟังเสียงหัวใจพ่อ... เหมือนตอนนั้น... มันทำให้หนูหลับสบาย"

ราเมศกัดฟันกรอด

โธ่เอ๊ย... เอาเรื่องเก่ามาอ้างแบบนี้ จะให้ฉันทำยังไง เขายอมลดมือลง ปล่อยให้เธอนอนทับอยู่อย่างนั้น แขนแกร่งเผลอตวัดโอบเอวคอดกิ่วไว้เบาๆ เพราะกลัวเธอจะตกเตียง

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันอัดแน่นไปด้วยแรงดึงดูดที่น่ากลัว ราเมศสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แต่กลับกลายเป็นว่าเขาสูดกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของเธอเข้าปอดไปเต็มรัก

"หัวใจพ่อเต้นแรงจัง..." เธอพึมพำพลางยิ้มใส่หน้าอกเขา "เพราะรักหนูใช่ไหมคะ..."

"เพราะเธอทับพ่ออยู่ต่างหาก หนักจะตาย ยัยตัวแสบ" เขาแก้ตัวน้ำขุ่นๆ

แต่แล้ว... สติเขาแทบจะกระเจิงเมื่อจมูกรั้นๆ ของเธอเริ่มซุกไซ้ไปตามซอกคอ ไล่จากไหปลาร้าขึ้นมาจนถึงติ่งหู

"อึก..." ราเมศกลั้นหายใจ ร่างกายเกร็งเขม็ง ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ลมหายใจร้อนๆ ของเธอเป่ารดผิวเนื้อเขาจนเขาวูบวาบไปทั้งตัว

"หอมจัง..." แพรวพรรณกระซิบเหมือนละเมอ "พ่อหอมไปทั้งตัวเลย... หนูชอบกลิ่นนี้"

ริมฝีปากนุ่มหยุ่นแตะเบาๆ ที่ซอกคอเขาเหมือนผีเสื้อขยับปีก แต่มันสั่นสะเทือนไปถึงจุดที่อันตรายที่สุด มือเล็กๆ เริ่มสอดเข้าไปใต้เสื้อเชิ้ต ลูบไล้หน้าท้องเขาอย่างถือวิสาสะ

"พอได้แล้ว... แพรวพรรณ!"

ราเมศรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ จับไหล่เธอดันขึ้นมาสบตา แววตาของเขาตอนนี้มันไม่ได้มีแค่ความเอ็นดู แต่มันเต็มไปด้วยความต้องการที่พยายามจะข่มไว้ "ถ้าไม่หยุดทำแบบนี้... พ่อจะไม่ให้นอนที่นี่แล้วนะ"

"ใจร้าย..." เธอย่นจมูกใส่ แต่ก็ยอมหยุดนิ่งๆ

แพรวพรรณทิ้งตัวซบลงบนอกเขาอีกครั้ง ขยับท่าทางให้นอนสบายโดยการเกี่ยวขาเรียวไว้กับขาแกร่งของเขา "หนูง่วงแล้วค่ะ... ฝันดีนะคะ... รักนะ"

ไม่นานนัก เสียงลมหายใจสม่ำเสมอก็บอกว่าเจ้าตัวแสบหลับไปจริงๆ ทิ้งให้ราเมศนอนตัวแข็งทื่อเป็นเบาะให้เธอนอนทับอยู่แบบนั้น

เขาถอนหายใจยาวเหยียด จ้องมองเพดานห้องที่มืดสนิทด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก

รักเหรอ... เขาพึมพำกับตัวเองในใจ ยัยเด็กแก่แดด... รู้ไหมว่าคำว่ารักของเธอ มันทำฉันแทบคลั่งตายอยู่แล้ว

คืนนี้เขาคงไม่ได้นอนแน่ๆ ไม่ใช่เพราะน้ำหนักตัวของเธอที่ทับอยู่ แต่เป็นเพราะไอ้หัวใจเจ้ากรรมที่เต้นไม่ยอมหยุด

และไอ้ส่วนที่ตื่นตัวจนปวดหนึบอยู่นี่อีก...

บ้าชะมัด... จะตกนรกขุมไหนก็ช่างมันเถอะ ถ้าจะโดนลูกสาวนอกไส้เล่นงานขนาดนี้!