บทที่ 4 หัวขโมย

            หญิงสาวพยายามข่มความหิวที่เกิดขึ้นกลางดึก แต่ทว่าเสียงท้องที่ร้องครางประท้วงทำให้ตัดสินใจลุกขึ้นก้าวออกจากห้องพักที่มีร่างของป้าแอนนานอนอยู่บนเตียง

            จัสมินสวมใส่เสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาบาน   มันคือชุดของป้าแอนนาที่อนุเคราะห์ให้เธอได้สวมใส่เป็น          ชุดนอน

            ประตูด้านหลังที่ติดกับห้องครัวถูกเปิดออกอย่างเบามือ แม้จะมืดมิดปราศจากแสงไฟ อาศัยความคุ้นเคยก้าวตรงไปที่ตู้เย็น

            หญิงสาวยิ้มกว้างหยิบฉวยแอปเปิลสีแดงสดหนึ่งผลใส่กระเป๋าเสื้อ

            “อ๊ะ...”

            แขนข้างที่ถูกน้ำร้อนลวกประกอบกับการกระแทกกับรั้วเหล็กทำให้เธอเบ้หน้าเจ็บปวด แสงไฟจากตู้เย็นทำให้มองเห็นทุกสิ่งมากขึ้น รวมถึงทำให้ใครบางคนที่นั่งอยู่บนเคาน์เตอร์บาร์ได้เห็นใบหน้าของผู้บุรุกเต็มสองตา

            จากเดิมตั้งใจเพียงแค่หาของกิน แต่ตอนนี้เธอกำลังเดินตรงเข้าไปภายในห้องโถง เท่าที่จำได้ตู้ยาอยู่บริเวณนั้น

            หญิงสาวยิ้มกว้างหยิบฉวยยาแก้ปวดใส่กระเป๋าเสื้อ ปิดตู้ยาอย่างเบามือ ก่อนจะอุทานเสียงหลงเมื่อถูกใครบางคนกระชากจากด้านหลัง

            “ว๊าย ! ฮือ...”

            ข้อแขนของเธอถูกรวบไว้ทั้งสองข้าง แม้จะมืดสลัวแต่พอจะมองเห็นนัยน์ตาคมกริบดุดันเป็นประกายของ    มาร์โคซิโอ้

            “เธอเข้ามาทำอะไรจัสมิน ไม่สิ...เธอเข้ามาได้ยังไง ในเมื่อเวลานี้เธอไม่ควรอยู่ในรีกาโร่”

            หัวใจสาวร่วงหล่นลงไปกองแทบพื้น มือหนาออกแรงบีบมากขึ้น เธอพยายามบิดออกแต่มือหนาเสมือนคีมเหล็ก

            “จัสมิน...ลืมของค่ะเลยกลับเข้ามา ตะ...แต่ตอนนี้เจอแล้วค่ะ คุณมาร์โคปล่อยจัสมินเถอะค่ะ”

            “หึ ลืมของ ? เธอคิดว่าคนอย่างฉันจะหลงเชื่อคำพูดของผู้หญิงแพศยาอย่างเธอหรือจัสมิน ฉันจะให้โอกาสเธอพูดความจริง...ก่อนที่ฉันจะหักคอเธอทิ้ง !”

            หญิงสาวหน้าซีดตัวสั่นเทา จนคนที่จับกุมข้อแขนสัมผัสได้ถึงเนื้อตัวที่สะท้าน

            “จัสมินไม่มีเงินจ่ายค่าห้องพักค่ะเลยถูกไล่ออกมา ไม่รู้จะไปไหนเลยแอบเข้ามาที่รีกาโร่ จัสมินหิวค่ะ ก็เลยแอบเข้ามาหาของกิน ตะ...แต่ว่าไม่มีใครรู้เห็น หรือให้ความช่วยเหลือจัสมินนะคะ”

            เธอไม่อยากทำให้ป้าแอนนาต้องเดือดร้อน ฉะนั้นการตอบไปเช่นนี้เป็นผลดีที่สุด

            “หิวหรือ ใช่...ฉันรู้ดีว่าผู้หญิงอย่างเธอน่าจะหิวแต่ไม่ใช่หิวข้าวนะ แต่หิวเงิน หิวผู้ชาย !! อย่ามาตอแหลเธอเข้ามาขโมยของใช่ไหม”

            ภาพที่เธอนัวเนียกับผู้ชายที่รั้วด้านหลังคฤหาสน์ยังคงติดตา อีกทั้งเรื่องราวที่อ่อยคนงานไปทั่วจากสาวใช้คนสนิทอย่างโซเฟีย ทำให้เขายิ่งขยะแขยงผู้หญิงตรงหน้า เขาควรจะผลักไส แต่กลับโอบรั้งร่างของเธอให้แนบชิดกับกายแกร่ง

            “อ๊ะ...เปล่านะคะ คุณมาร์โค ฮือ...จัสมินเปล่าค่ะ”

            มือบางพยายามห้ามปรามฝ่ามือหนาที่ตรวจตราไปทั่วร่างกาย กลิ่นหอมอ่อนๆ จากแป้งเด็กเย้ายวนปลุกปั่นไฟราคะให้ร้อนจัด

            “ฉันไม่เชื่อ”

            เขากล่าวอย่างอำมหิต พร้อมกับใช้ฝ่ามือลูบไปตามเนื้อตัวที่เขามองเห็นว่าไม่มีสิ่งใดน่าพิศมัย แต่ทันทีที่สัมผัสกลับพบว่าเรือนร่างของเธอมีสัดส่วนชัดเจน

            “อ๊ะ...ไม่มีค่ะ”

            หญิงสาวพยายามผลักไสดิ้นรนทั้งน้ำตา ความรู้สึกในเวลานี้ห่างไกลจากคำว่าขยะแขยงแตกต่างจากการกระทำของพี่ชายต่างสายเลือด เนื้ตตัวสาวร้อนวาบทุก   อณูกายที่ถูกลูบไล้

            ใช่เขารู้ว่าไม่มี....แต่ไม่อาจยุติฝ่ามือออกจากเรือนร่างของผู้หญิงต่ำต้อยตรงหน้าได้

            “อ๊ะ...ยะ อย่าค่ะ”

            มือหนารวบรั้งฝ่ามือบางทั้งสองข้างให้เหนือศีรษะ ดันร่างของเธอให้ชิดติดกับกำแพง ฝ่ามืออีกข้างบีบขยำบั้นท้ายกลมกลึงเต็มแรง

            ใบหน้าเนียนซีดเผือดตื่นตระหนก ยิ่งทำให้เขารู้สึกเดือดดาล 

            “แสดงเก่งนักนะจัสมิน ไม่แปลกใจเลยที่ผู้ชายจะถ่อมาหาถึงที่”

            “จัสมินไม่ได้ขโมยอะไรจริงๆ ค่ะ ฮือ...อุปส์”

            มันคือสิ่งสุดท้ายที่เธอได้เอ่ย ริมฝีปากกระด้างกระแทกลงมาหาอย่างดุดัน ปากอิ่มแทบฉีกขาดเมื่อทุกการตะโบมเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างป่าเถื่อน ใบหน้าเนียนพยายามเบี่ยงหนีแต่เขากลับใช้มืออีกข้างตรึงปลายคางเอาไว้อย่างเผด็จการ

            “อึมส์....”

            กายสาวตื่นเร้า น่าสมเพช สัมผัสที่เกิดขึ้นปราศจากความอ่อนโยน สอดแทรกเรียวลิ้นแกร่ง สร้างความปวดร้าวให้กับช่วงล่าง กลีบสาวปวดหนึบหนับ หยาดน้ำไร้ที่มาฉ่ำชื้นเปื้อนเนื้อผ้าชิ้นน้อย

            มือหนาลูบไล้บีบขยำหน้าอกอวบคำรามกระหึ่มในลำคอกับความนุ่มหยุ่นเต็มมือทั้งที่มีบราเซียร์ห่อหุ้ม เขาอยากได้ผู้หญิงแพศยาคนนี้ ตอนนี้ และเดี๋ยวนี้ !

            มันคือความคิดที่ผุดขึ้นอย่างน่าหวาดวิตก มือหนาเกี่ยวรั้งขอบกางเกงผ้ายืดกำลังจะล้วงลึกเข้าไปภายในเพื่อสำรวจช่วงล่าง

            “อย่า...ได้โปรด อือ...”

            แม้ร่างกายจะระทดระทวยไปกับความเร่าร้อนที่เกิดขึ้น แต่เธอยังพอมีสติสัมปชัญญะให้ล่วงรู้ถึงยางอาย            ที่พึงมี

            “อย่าช้า สินะ คือสิ่งที่เธออยากจะบอกใช่ไหม จัสมิน”

            “ไม่ใช่นะคะ...”

            หญิงสาวดิ้นรนพัลวันแต่ไม่อาจสู้แรงคนตัวโตได้ ปากอิ่มได้แต่พร่ำร้องขอให้เขายุติการกระทำ เมื่อร่างกายของเธอนั้นขานรับทุกความอำมหิต

            เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังประกอบกับแสงไฟที่สว่างวาบ ทำให้มาร์โคซิโอ้หยิบสิ่งที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อของหญิงสาวติดมือพร้อมกับผละกายออกด้วยท่าทางไม่ยี่หระต่อสิ่งใด เสมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น...

            “นายทำอะไรจัสมินน่ะ มาร์โค”

            อัลเกรโด้ที่เพิ่งลงมาจากชั้นสองเลิ่กคิ้วมองน้องชายสลับกับหญิงสาวที่ยืนก้มหน้างุดเนื้อตัวสั่นเทา

            “แม่นี่เข้ามาขโมยของน่ะสิครับ ดีที่ผมเจอเสียก่อน”

            “ขโมย ? จัสมินนะหรือขโมย”

            อัลเกรโด้มองสภาพของจัสมินที่เวลานี้เสื้อผ้า  ยับย่น กลีบปากบวมช้ำ หรี่ตาแคบหันมามองน้องชาย

            “จัสมินมาขโมยอะไร”

            “นี่ไงครับ ของที่แม่นี่ขโมย”

            เขายื่นสิ่งที่หยิบฉวยจากเธอส่งให้พี่ชายดู มันคือแอปเปิลผลเล็ก และยาพาราสองเม็ด

            “มาร์โค พี่เพิ่งรู้ว่านายนับของพวกนี้เป็นของมีค่า”

            มาร์โคซิโอ้ยังคงตีสีหน้าราบเรียบดุดัน จ้องมองหญิงสาวที่ทำท่าทางเสมือนสาวบริสุทธิ์ไร้เดียงสา

            “ขึ้นชื่อว่าขโมย ไม่ว่าสิ่งของชิ้นนั้นจะเป็นอะไร มันก็คือการขโมยอยู่วันอย่างค่ำนั่นล่ะครับพี่เกรย์”

            “จัสมินขอโทษค่ะ...”

            หญิงสาวรู้ดีว่าตัวเองผิดเต็มประตู เธอทำตัวไม่ต่างไปจากหัวขโมย ไม่แปลกหากเขาจะเดือดดาล และเลือกที่จะ...ลงโทษด้วยการทำให้อับอาย

            อัลเกรโด้ถอนหายใจทิ้งมองสิ่งของที่หญิงสาวขโมยด้วยความรู้สึกเวทนา และเขาเชื่อว่าภายใต้ความเกรี้ยวกราดของน้องชายตัวดีคงรู้สึกไม่ต่างกัน

            “ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าเรื่องในคืนนี้ให้จบแต่เพียงเท่านี้ล่ะกัน”

            อัลเกรโด้ไม่พูดเปล่าแต่หยิบฉวยสิ่งที่อยู่ในมือน้องชายส่งให้จัสมิน

            “คุณเกรย์...”

            “พี่เกรย์ ! ได้ไงครับ แม่นี่ขโมยของนะครับ”

            “ขโมยของกิน และยาพาราสองเม็ดนะหรือมาร์โค มันเป็นเพราะนายหักเงินเดือนจัสมินไม่ใช่หรือ”

            มาร์โคซิโอ้พูดไม่ออกได้แต่มองภาพพี่ชายที่มอบความเมตตาให้กับหญิงสาว และดูเหมือนเธอจะได้ใจ           ไม่น้อย บีบน้ำตาทำท่าทางอ่อนแอเรียกคะแนนน่าสงสาร

            “จัสมินฉันคุยกับป้าแอนนาแล้วนะ ต่อไปนี้เธอพักที่รีกาโร่นี่ล่ะจะได้ไม่ต้องเสียค่าเช่า เผื่อว่าจะโดนใครหักเงินเดือนอีกจะได้ไม่เดือดร้อนมาก”

            “แต่ว่า...”

            หญิงสาวเหลือบสายตาขึ้นมองมาร์โคซิโอ้ที่เวลานี้ส่งสายตาอำมหิตแทบจะฉีกเนื้อเธอเป็นชิ้นๆ

            “ไม่มีแต่ เอาเป็นว่าทำตามที่ฉันสั่ง ดึกมากแล้วเธอรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ”

            “ค่ะ คุณเกรย์”

            หญิงสาวก้มหน้าค้อมกายรีบก้าวเดินหนีออกไปจากห้องโถง เมื่อสายตาของมาร์โคซิโอ้นั้นเต็มไปด้วยโทสะร้าย

            “มาร์โคนายก็ไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ต้องเข้าไปเคลียร์เงินที่เดอะริชเชสไม่ใช่หรือ”

            “ครับพี่เกรย์”

            มาร์โคซิโอ้ตอบรับพี่ชายแต่กลับก้าวเดินไปทางตรงกันข้ามกับห้องนอนของตัวเอง ขณะที่อัลเกรโด้ไม่ได้กล่าวอะไร เมื่อเขามีภารกิจเร่งด่วนที่ต้องจัดการ

            ฮันนี่เอวเอส เธอคือผู้หญิงที่อยู่ในไลฟ์สดโชว์เสียวผ่านแอพพลิเคชั่นเซ็กซ์เซอร์วิส แม้จะไม่ได้เห็นหน้า            แต่บางอย่างที่เธอมีมันดึงดูดให้เขาปรารถนาเป็นอย่างยิ่งเขาต้องการให้เธอเปลี่ยนจากการขย่มหมี มาขย่มเขาบนเตียง ขย่มแรงๆ แต่ประเด็นหลักคือ เธอเล่นตัวไม่ยอมรับงานนอก ทั้งที่เขาโดเนทให้ไปก็มากโข

            เห็นทีต้องไปหาถึงที่แล้วกระมัง