บทที่ 3 ไม่มีที่ซุกหัวนอน

หยาดน้ำตาของความอ่อนแอยิ่งไหลรินทะลัก แม้ว่าจะพยายามปาดมันทิ้งสักเพียงใด ยังคงรินไหล  ไม่ขาดสาย

“เอ้า...จัสมินทำไมไปนั่งอยู่ตรงนั้นล่ะ”

 แอนนากลับมาพร้อมกับเสื้อผ้าชุดใหม่ในมือ ทำให้เธอรีบปาดน้ำตาทิ้งพร้อมกับปั้นรอยยิ้มซ่อนความทุกข์ระทมเอาไว้

“จัสมินไม่ทันระวังเลยสะดุดล้มค่ะ”

“ทำไมซุ่มซ่ามนักล่ะ เอานี่ เอาไปเปลี่ยนซ่ะจะได้มาทำงาน ว่าแต่...แขนของเธอ”

“จัสมินไม่เป็นอะไรมากค่ะ ยังสามารถทำงานได้ตามปกติ ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วงจัสมิน”

“ไปเปลี่ยนเถอะ”

“ค่ะ ป้าแอนนา”

เธอรับเสื้อผ้าชุดใหม่มาไว้ในมือ ก่อนจะรีบตรงเข้าไปในห้องน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ เพื่อพร้อมสำหรับการทำงาน

 แต่ทว่าโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นทำให้เธอต้องกดรับสาย มันคือเบอร์โทรของพี่ชายต่างสายเลือด

             

มารดาของเธอแต่งงานใหม่กับชาวอิตาลีทำให้ต้องย้ายครอบครัวมาอยู่ที่นี่เมื่อห้าปีก่อน แต่โชคไม่ดีนักระหว่างการฮันนีมูนคนทั้งสองประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต  ทำให้เธอต้องใช้ชีวิตกับพี่ชายต่างสายเลือดอย่างบรูโน่

"พี่บรูโน่มีอะไรหรือจ้ะ"

จัสมินยืนคุยกับพี่ชายที่ประตูด้านหลังของคฤหาสน์

"ก็ฉันบอกให้โอนเงินให้แต่เธอยังไม่โอนมา ถึงต้องมาหาถึงที่ไงล่ะ"

บรูโน่มาหาน้องสาวนอกไส้เป็นประจำเพื่อขอเงิน ครั้งนี้เองก็เช่นกัน

"จัสมินเพิ่งให้พี่ไปวันก่อนเองนะ และตอนนี้ก็ไม่มีเงินด้วย"

"ไม่มีได้ยังไง ฉันรู้นะว่าวันนี้เงินเธอออก"

บรูโน่ทำตัวไม่ต่างจากปลิงที่คอยสูบเงินน้องสาวนอกไส้ตลอดเวลา เมื่ออาชีพหลักของเขาคือการเสี่ยงโชค

"ฉันโดนเจ้านายหักเงินเดือนจ้ะ"

"อย่ามาโกหก !"

บรูโน่พยายามเอื้อมมือผ่านประตูรั้วเหล็ก รั้งร่างของจัสมินให้ประชิดใกล้ เพื่อค้นหาทรัพย์สินที่พอจะหยิบฉวยได้

"อ๊ะ...พี่บรูโน่ ปล่อยจัสมินนะ จัสมินไม่มีจะให้จริงๆ ค่ะ"

เธอพยายามขืนตัวออกห่างจากประตูรั้วเหล็กที่ขวางกั้น แขนข้างที่ได้รับบาดเจ็บกดทับไปกับรั้วประตู มือหนาของบรูโน่จับต้องไปตามเนื้อตัวบีบจับอย่างอุกอาจ

"ฮือ พี่บรูโน่...ปล่อยฉัน"

อีกฝ่ายหัวเราะอย่างปีศาจร้าย แม้จะไม่ได้เงินตราแต่เขาพอจะล่วงรู้ว่าภายใต้เสื้อผ้ารุ่มร่ามเต็มไปด้วยความอวบอัดของสรีระแสนเย้ายวน

หญิงสาวขืนกายสุดกำลังก่อนจะผละตัวออกห่างจากประตู โดยที่ท่อนแขนยาวยังคงเอื้อมเข้ามาจะคว้าร่างของเธอ หากปราศจากลูกกุญแจบรูโน่คงไม่ปล่อยเธอง่ายๆ

"เต็มไม้เต็มมือเหลือเกินนะน้องพี่ ฮ่ะๆ ไว้รอบหน้าพี่จะมาหาใหม่"

หญิงสาวหน้าซีดเผือดเต็มไปด้วยความหวาดกลัว หากเธอไม่ออกมาพบ เกรงว่าเขาจะอาละวาดอย่างที่ข่มขู่และจะทำให้ถูกไล่ออก

คฤหาสน์รีกาโน่มีกฏหลายข้อที่สาวใช้ทุกคนต้องปฏิบัติตาม หนึ่งในนั้นคือ ห้ามชักนำปัญหา ก่อการวิวาทใดๆ ภายในรีกาโน่

บรูโน่ผิวปากเดินจากไป ขณะที่จัสมินฟุบนั่งลงกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว

มาร์โคซิโอ้มองเห็นเหตุการณ์ผ่านกระจกสีดำสนิทจากห้องโดยสารลีมูซีนคันโต สิ่งที่เห็นตอกย้ำเรื่องราว ฉาวโฉ่ของสาวใช้ชาวไทย

"ไม่อยากจะเชื่อเลยนะคะ ว่าสาวใช้หน้าตาหงิมๆ แบบนั้นจะใจกล้าทำอะไรกลางวันแสกๆ"

ลัยลาที่นั่งอยู่ข้างกายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจือปนไปด้วยจริตมารยา สัญชาตญาณสตรีเพศร้องเตือนให้รู้ว่าสาวใช้อย่างจัสมินคือบุคคลที่ต้องระวัง

"ช่างเถอะครับ ผมไม่อยากสนใจเรื่องที่เกี่ยวกับผู้หญิงชั้นต่ำแบบนั้น"

"ค่ะ..."

มือหนากำแน่น แม้รถลีมูซีนจะเคลื่อนตัวห่างจากสิ่งที่เห็น แต่มันยังคงวนเวียนภายในหัว

หากไม่มีประตูรั้วขวางกั้น แม่นั่นคงนัดแนะผู้ชายเข้ามาโยกกันหลังสวนของรีกาโร่

"ระยำสิ้นดี !"

ลัยลาที่นั่งอยู่หันมามองบุรุษข้างกาย เธอเงียบงัน ยิ่งเชื่อมั่นว่าสาวใช้อย่างจัสมินมีความหมายกับมาร์โคซิโอ้

แต่ทว่าไม่มีทางที่ผู้หญิงอย่างเธอจะพ่ายแพ้ให้กับสาวใช้ธรรมดาไร้ค่า มาร์โคซิโอ้บุรุษเพียบพร้อม ไม่ว่าจะเรื่องรูปร่าง หน้าตา ฐานะ ความสามารถทุกด้าน โดยเฉพาะกิจกรรมบนเตียง เธอจะไม่ปล่อยเขาหลุดมือเป็นแน่

รถลีมูซีนสีดำสนิทคันโตเคลื่อนมาจอดหน้ากองถ่ายทำละคร ทำให้บรรดานักข่าวต่างกรูกันเข้ามาเพื่อรอถ่ายภาพทำข่าวนางร้ายชื่อดังอย่างลัยลา

เธอจงใจก้าวลงจากรถ และหันมาจูบแก้มสากของมาร์โคซิโอ้เพื่อให้สื่อทุกแขนงได้เก็บภาพ ทั้งนี้เพื่อประกาศให้ผู้หญิงทั่วทวีปได้ล่วงรู้ว่าเธอคือบุคคลที่จะได้ครอบครองหัวใจมาร์โคซิโอ้ ฟาลาเบียส

"แล้วเจอกันนะคะมาร์โค"

"ครับลัยลา แล้วเจอกัน"

ประตูที่ปิดลง ทำให้เขาเอนกายกับพนักพิง ภายในหัวครุ่นคิดกับสิ่งที่เห็นเกินกว่าจะใส่ใจเรื่องที่ตัวเองกำลังจะเป็นข่าว

ริมฝีปากอวบอิ่มที่เผยอเล็กน้อย มันชวนน่าบดขยี้ ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความประหม่าขลาดกลัวเชื้อเชิญให้สัญชาตญาณนักล่าตื่นตัวถึงขีดสุด ทั้งที่รู้ดีว่ามันคือการแสดง

เนื้อแท้ของผู้หญิงอย่างเธอเขามองเพียงปราดเดียวก็ล่วงรู้ทะลุปรุโปร่ง

จัสมินเธอมันแพศยา

ประตูห้องพักถูกล็อกกุญแจจากด้านนอก ทำให้หญิงสาวมืดแปดด้าน เมื่อเธอไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าห้องมาแล้วสองเดือน จะให้ไปค้างกับพี่ชายต่างสายเลือด เธอยังคงขยะเเขยงหวาดกลัวไปกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงเช้า

คนเดียวที่พอจะช่วยเหลือได้...ป้าแอนนา จัสมินลังเลอยู่ชั่วขณะก่อนจะใช้โทรศัพท์โทรออกหาป้าแม่บ้าน

‘ป้าแอนนาคะ จัสมินจะรบกวนขอยืมเงินสิบยูโรค่ะ’

เงินจำนวนไม่มากแต่ทำให้ปลายสายซักถามอย่างละเอียด

‘จัสมินไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าห้องค่ะ ก็เลยจะไปนอนโรงแรมถูกๆ เอา’

‘ไม่ต้องเลย มานอนกับฉันเถอะ เอาเป็นว่าฉันจะไปเปิดประตูหลังรอล่ะกัน’

‘แต่ว่า...’

ไม่ทันได้พูดอะไรอีกเพราะอีกฝ่ายวางสายไปแล้ว จัสมินเม้มปากแน่นเธอกลัวจะทำให้ป้าแอนนาเดือดร้อนหากมาร์โคซิโอล่วงรู้

แต่ไม่มีทางเลือก เธอกระชับกระเป๋าผ้าใบเล็กรีบก้าวไปตามทางก่อนที่จะมืดค่ำ เมื่อไม่มีแม้แต่ค่าโดยสาร

ภายในห้องพักขนาดกว้างขวางมากกว่าห้องเช่าของเธออีกเท่าตัว ทำให้รู้ว่าการได้อยู่ภายใต้การดูแลของตระกูลฟาลาเบียสเป็นเรื่องที่ดีเพียงใด

"ขอบคุณป้าแอนนามากนะคะ ที่ให้จัสมินมาค้างด้วย"

"ไม่เป็นไร อย่าคิดมากเตรียมตัวอาบน้ำแล้วมานอนพักเถอะ คุณมาร์โคไม่รู้หรอกว่าเธอมาค้างกับป้า"

แอนนารู้ดีว่าสิ่งใดอยู่ในความกังวลของหญิงสาว

"ว่าแต่หลังจากนี้ล่ะ เธอจะทำอย่างไรต่อไป ป้าไปช่วยพูดกับคุณเกรย์ดีไหมให้เธอได้พักในรีกาโร่"

ห้องพักสำหรับคนงาน สาวใช้ยังเหลืออีกหลายห้อง มันพร้อมที่จะต้อนรับคนงานใหม่ เว้นเสียแต่เธอที่เป็นข้อยกเว้น

"อย่าเลยค่ะ ถ้าคุณมาร์โครู้เข้า ป้าจะถูกตำหนิได้นะคะ"

"เอาเถอะ เธอรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า และหากหิวก็ใช้ประตูหลังเข้าไปที่ห้องครัวล่ะกัน แต่ระวังอย่าให้ใครเห็นก็พอ"

ภายในคฤหาสน์หลังหกโมงไปแล้วมันคือสถานที่ส่วนตัวของสองหนุ่มฟาลาเบียส คนงานทุกคนไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้าไป

"ค่ะป้าแอนนา"