บทที่ 2 ถูกหักเงินเดือน

            แอนนามองหญิงสาวอย่างอ่อนใจ ดวงตากลมโตพยายามซ่อนความอ่อนแอ แต่หนีไม่พ้นคนสูงวัยที่อาบน้ำร้อนมาก่อน

            “คุณมาร์โค เขาไม่มีทางสนใจเธอหรอกนะจัสมิน เธอกับเขาแตกต่างกันลิบลับ ที่สำคัญคุณมาร์โคเขาเกลียดผู้หญิงไทยที่สุด...”

            ไม่มีใครล่วงรู้ว่าเหตุผลใดมาร์โคซิโอ้ถึงได้ตั้งแง่ จงเกลียดจงชังผู้หญิงไทยถึงเพียงนี้

            จัสมินที่ฝืนยิ้ม เวลานี้ก้มหน้างุดละอายใจที่ถูกอีกฝ่ายจับได้ว่ารู้สึกเช่นไรกับผู้เป็นเจ้านาย

            “จัสมินขอโทษค่ะคุณแม่บ้านที่ไม่รู้จักเจียมตัว แต่จัสมินจะพยายามตัดใจค่ะ”

            “ที่ฉันพูดไม่ได้ตั้งใจจะตำหนิเธอหรอกนะ แต่แค่ไม่อยากให้เพ้อฝันไปไกล เธอคงเห็นแล้วนะว่าผู้หญิงที่จะอยู่ข้างกายคุณมาร์โคได้เป็นแบบไหน”

            ถ้อยคำของป้าแม่บ้านยิ่งตอกย้ำให้หัวใจสาวเจ็บแปลบ แต่ก่อนไม่เคยเข้าใจความรู้สึกเหล่านี้จวบจนกระทั่งได้เห็นมาร์โคซิโอ้พาคู่ควงเข้ามาในคฤหาสน์ ความเจ็บปวดไร้ตัวตนก่อตัวขึ้นในอกให้ทุกข์ระทม

            “คุณแม่บ้านไม่ต้องห่วงนะคะ จัสมินรู้ตัวดีค่ะว่าตัวเองเป็นแค่สาวใช้ ไม่อาจเอื้อมคาดหวังอะไรที่เกินตัวแบบนั้นแน่นอน”

            “รู้ตัวก็ดี ! เพราะเธอไม่มีทางได้ขึ้นเตียงกับ  คุณมารโคอย่างแน่นอน”

            โซเฟียสาวใช้ที่เพิ่งมาถึงพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความร้ายกาจ จ้องมองจัสมินด้วยความชิงชัง

            “ไม่ใช่แค่จัสมินหรอก เธอด้วยโซเฟีย คุณมาร์โคไม่มีทางขึ้นเตียงกับสาวใช้ในบ้านหรอกนะ”

            โซเฟียแอบรักมาร์โคซิโอ้ไม่ต่างไปจากจัสมิน เธอได้รับหน้าที่เป็นสาวใช้ส่วนตัว ดูแลทุกสิ่งให้กับเขา

            “ไม่แน่หรอกป้า สักวันคุณมาร์โคอาจจะหันมามองสาวใช้อย่างฉันก็ได้ เพราะอย่างน้อยๆ ฉันก็ไม่ใช่คนที่ถูกเกลียด”

            จัสมินจุกในหัวอกไม่น้อย ถ้อยคำของโซเฟียยิ่ง   ตอกย้ำให้รู้ว่าความเพ้อฝันที่มี มันปราศจากหนทาง

            “เลิกพูดมากได้แล้ว รีบไปทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีเถอะโซเฟีย ส่วนจัสมินรอฉันตรงนี้เดี๋ยวเอาชุดมาให้เปลี่ยน”

            โซเฟียเบะริมฝีปากใส่ก่อนจะเดินจากไป โดยที่เธอยังคงยืนอยู่ภายในห้องครัว เพื่อรอคอยป้าแม่บ้านนำเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้เปลี่ยน

       

           

            หญิงสาวยังคงเพียรพยายาม วักน้ำจากก๊อกมา ขยี้คราบอาหารที่เปื้อนเลอะบนเสื้อเชิ๊ตสีขาวสะอาดตาที่สวมใส่บนร่างกาย หากมันทิ้งร่องรอยเอาไว้คงดูไม่น่ามองนัก

            เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ปากอิ่ม  คลี่รอยยิ้มรีบหันหลังกลับไปมอง

            “ขอบคุณค่ะป้าแอนนา...”

            รอยยิ้มที่มีเลื่อนหายแปรเปลี่ยนเป็นความประหม่าเมื่อบุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ป้าแอนนา

            มาร์โคซิโอ้

หญิงสาวกุมมือกลางร่างก้มหน้างุดมองพื้น กระแสอำมหิตแผ่ซ่านชวนให้เนื้อตัวเบ่งบานประหม่าพรั่นพรึง

            สายตาคู่คมไม่ต่างไปจากมีดคมกริบจ้องมองหญิงสาวที่ยืนห่อตัวเล็กลีบ ทำตัวเสมือนสาวใสซื่อไร้เดียงสาเวลาเผชิญหน้ากับบุรุษเพศ สิ่งที่เห็นชวนคลื่นไส้

            “เลิกทำท่าทางอย่างนี้เสียที รู้ไหมว่ามันน่าสะอิดสะเอียนแค่ไหน”

            “คุณมาร์โคมีอะไรให้จัสมินรับใช้คะ”

            เธอถามออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเทาไม่ต่างไปจากร่างกาย รู้ทั้งรู้ว่าคนตรงหน้าเกลียดชังแต่ไม่อาจหักห้ามความรู้สึกจากก้นบึ้งของหัวใจได้

            ความรู้สึกทรมานที่ถูกเกลียดชังทำให้หัวใจสาวล่วงรู้ความรู้สึกที่มีต่อบุคคลที่เปรียบเสมือนท้องนภาขณะที่เธอเป็นได้แค่ดอกหญ้าแสนต่ำต้อย

            “คนอย่างฉันไม่คิดจะให้เธอมารับใช้ใกล้ชิดอะไรทั้งนั้น”

            หญิงสาวสะอึกไปกับถ้อยคำปฏิเสธ แต่ทำได้เพียงแค่ก้มหน้ารับ

            “ค่ะ....”

            “ฉันจะบอกว่า เงินเดือนเดือนนี้ของเธอ จะถูกหักทั้งหมด นับเป็นค่าเสื้อผ้าของลัยลาที่ต้องชดใช้”

            หญิงสาวที่ก้มงุดเงยหน้าขึ้น เผยอริมฝีปากน้อยๆ และนั่นทำให้คนมองรู้สึกถึงความอึดอัดบริเวณซอกขา

             สายตาคู่คมลอบมองดวงตากลมโตหวานซึ้ง ไล่ลงต่ำที่เสื้อเชิ้ตสีขาว มันเปียกชื้นจนลู่ไปตามสรีระของร่างกาย เนินอกอวบที่มีบราเซียร์สีชมพูอ่อน เผยให้เห็นรำไร รีบเบือนหน้าหนีสิ่งที่เห็น

            “แต่...มันแค่เปียกน้ำเองนะคะ จัสมินยินดีซักรีดให้ใหม่ แต่คุณมาร์โคอย่าหักเงินเดือนจัสมินเลยนะคะ”

             แม้เงินเดือนที่ได้รับจากการเป็นสาวใช้จะมากพอที่จะดำรงชีพ แต่เธอยังมีภาระค่าใช้จ่ายที่ต้องรับผิดชอบ

             “เธอคงไม่เข้าใจสินะ น้ำที่หกใส่มันไม่ใช่น้ำธรรมดา แต่เป็นน้ำที่มาจากคนชั้นต่ำมันโสโครก ! ฉันถึงไม่ต้องการให้เธอเข้ามาทำงานที่รีกาโร่ไงล่ะ แค่ต้องหายใจร่วมฉันก็แขยงเต็มทน”

            กระบอกตาร้อนผ่าว ถ้อยคำของเขาไม่ต่างไปจากมีดคมกริบที่กรีดลงบนก้อนเนื้อข้างซ้าย และสิ่งเดียวที่เธอทำได้คือการตอบรับทุกถ้อยคำถากถาง

            “ค่ะ...”

            กรามแกร่งขบกันแน่นโทสะร้ายลุกโชนขึ้นกลางอก กับท่าทางยอมรับอย่างหน้าด้านๆ ของหญิงสาวหน้าซื่อ แต่ภายในสุดแสนจะแพศยา ไม่รู้ทำไมพี่ชายเขาถึงได้เมตตาเธอนัก

            “หน้าไม่อาย ! ฉันพูดขนาดนี้แล้วยังตอบรับอย่างหน้าชื่นตาบานอีก”

            มือหนาตะปบลงที่ท่อนแขนออกแรงบีบเต็มกำลังหญิงสาวเบ้หน้าอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อผิวเนื้อมีร่องรอยแดงจากน้ำร้อนที่ลวก

            “โอ๊ย...”

            ปากอิ่มเม้มแน่นสนิทรีบข่มความอ่อนแอเอาไว้ ในอก ทั้งที่เวลานี้เจ็บจนแทบจะร่ำไห้ มาร์โคซิโอ้มองเห็นปฏิกิริยา เสมองตามฝ่ามือหนาที่จับกุมก่อนจะสะบัดออกอย่างไร้ความเมตตา

            “ฉันรู้ดีที่เธอยังลอยหน้าลอยตาภายในรีกาโร่ เป็นเพราะอะไร แต่ฉันขอเตือนเอาไว้ว่าเธอไม่มีทางสมหวังอย่างแน่นอน”

            ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ใบหน้าเนียนซีดเผือดไม่ต่างไปจากกระดาษ ไม่คาดคิดว่ามาร์โคซิโอ้จะล่วงรู้ความรู้สึกที่มีต่อเขา

            “คุณมาร์โค...คุณทราบหรือคะ”

            “หึ...เป็นอย่างที่คิดจริงๆ สินะ ใฝ่สูงไม่ดูกำพืดตัวเอง น่าสมเพชสิ้นดี เธอคิดว่าพี่เกรย์จะสนใจสาวใช้ที่อ่อยผู้ชายไม่เลือกหน้าอย่างเธอหรือ”

            อีกครั้งกับการที่เธอต้องอ้าปากค้างกับความเข้าใจผิดที่เขายัดเยียดให้

            “ไม่ใช่นะคะ จัสมินไม่ได้คิดแบบนั้นกับคุณเกรย์เลยค่ะ อ๊ะ...”

            มือหนาบีบแก้มเนียนให้เผชิญหน้า นัยน์ตาคู่คมจ้องอย่างอำมหิตร้าย เขาขยับโน้มใบหน้าเข้าหา กลิ่นไอเซ็กซี่แสนอำมหิตทำให้เนื้อตัวเบ่งบานอย่างน่าสมเพช

            “หุบปากซ่ะ ต่อให้เธอแสดงว่าไร้เดียงสา แสนซื่ออย่างไรมันก็ไม่สามารถปกปิดตัวตนที่แท้จริงเอาไว้ได้”

            มือหนายิ่งออกแรงบีบแก้มเนียน ความเดือดดาลเพิ่มขึ้นตามร่างกายที่อึดอัดโดยเฉพาะบริเวณซอกขา             แรงปรารถนาที่เกิดขึ้นมันชวนพิศวง ในเมื่อเขาเพิ่งปลดปล่อยกับนางแบบสาวจนหมดสิ้น

            “จัสมินไม่ได้แสดงอะไรทั้งนั้น...คุณมาร์โคได้โปรดเชื่อจัสมินนะคะ”

            ดวงตากลมโตมองอย่างวิงวอน แต่สิ่งที่ได้รับคือรอยยิ้มหยันประกอบกับน้ำหนักมือที่เพิ่มมากขึ้น

            “ให้เชื่อเธออย่างนั้นหรือจัสมิน...”

            สิ่งที่ล่วงรู้จากโซเฟีย รวมถึงสิ่งที่เห็นทำให้ยากที่จะลบล้างอคติที่มี จัสมินสาวใช้แสนดีที่พี่ชายเอ็นดู สนิทสนมกับคนงานชายไปทั่ว อีกทั้งลักลอบพบกับผู้ชายในเวลาทำงาน เขาเห็นกับตา...     

            กรามแกร่งขบกันแน่น เขาเยาะหยันดันใบหน้าเนียนสะบัดไปตามแรงฝ่ามือ หญิงสาวร่างเล็ก เสียหลัก           เซถลาล้มลงกองกับพื้น

            “อ๊ะ....”

            “อย่าคิดว่าทุกคนจะหลงเชื่อมารยาของเธอจัสมิน เพราะฉันอยู่นอกเหนือบุคคลเหล่านั้น”

            หญิงสาวเม้มปากแน่น แขนข้างที่บาดเจ็บกระแทกกับเคาน์เตอร์บาร์หยาดน้ำตาไหลซึม รีบใช้หลังมือปาดลวกๆ สิ่งเดียวที่ทำได้คือก้มหน้ายอมรับความเกลียดชังที่เขามอบให้

            “….”

            เสียงสะอื้นแผ่วเบา แต่กลับดังก้องในโสตประสาทมันสร้างความหงุดหงิดในหัวอก เขาจ้องมองเพียงปราดเดียวก่อนจะก้าวเดินหนีอย่างไม่แยแส ปล่อยให้หญิงสาวนั่งร่ำไห้อยู่อย่างนั้น

            มาร์โคซิโอ้ ไม่แม้แต่ที่จะปรายตามอง ความเจ็บปวดไร้ตัวตนแต่กลับมีอิทธิพลต่อก้อนเนื้อข้างซ้าย ยิ่งเขาแสดงความเกลียดชังมากเท่าไหร่ ยิ่งพบพานกับความทุกข์ระทม

            “ทำไมต้องเป็นจัสมินด้วยคะ...ที่คุณเกลียด”

            ลำพังแค่แอบรักก็ปราศจากหนทางที่จะสมหวังแต่เธอกลับกลายเป็นคนที่เขาเกลียดชัง ขยะแขยง เสมือนเป็นสิ่งมีชีวิตที่โสมมเกินกว่าจะหายใจร่วมโลก

            หยาดน้ำตาของความอ่อนแอยิ่งไหลรินทะลัก แม้ว่าจะพยายามปาดมันทิ้งสักเพียงใด ยังคงรินไหล  ไม่ขาดสาย