บทที่ 1 ตระกูลฟาลาเบียส

ฟาลาเบียส คือตระกูลเก่าแก่ที่เปี่ยมไปด้วยอิทธิพลของความมั่งคั่ง ธุรกิจหลักของตระกูลคือ บาเคลย์ ธนาคารที่มีสาขาอยู่ทั่วทุกมุมโลก รวมถึงคาสิโนที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางเมืองหลวงนับสิบประเทศในทวีปยุโรป

ทุกสิ่งที่กล่าวมานี้อยู่ภายใต้การดูแลของสองหนุ่มพี่น้องตระกูลฟาลาเบียส

อัลเกรโด้ ฟาลาเบียส หรือ เกรย์ หนุ่มอิตาเลียน วัยสามสิบหก นัยน์ตาสีอำพัน ใบหน้าสี่หลี่ยมสันกรามเด่นชัด จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากบางเฉียบราวกับยกหยัดตลอดเวลา

รูปร่างสูงใหญ่กำยำส่วนสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ทำให้เขาดูสง่าผ่าเผย รอยยิ้มของเขาเต็มไปด้วยเสน่ห์เหลือร้าย พร้อมที่จะทำให้บรรดาสตรีทั้งหลายระทดระทวย แต่กระนั้นเขาไม่ต่างไปจากมัจจุราชที่พร้อมจะกระชากวิญญาณทุกสรรพสิ่งที่ทำให้เดือดดาล บาเคลย์อยู่ภายใต้การดูแลของเสือร้ายผู้พี่

มาร์โคซิโอ้ ฟาลาเบียส หรือ มาร์โค หนุ่ม อิตาเลียน วัยสามสิบสอง นัยน์ตาสีสนิมหวานฉ่ำ แต่กลับแฝงไว้ด้วยความดุดันไม่ต่างไปจากเสือร้าย เขาคือเพลย์บอยตัวพ่อ ฟาดผู้หญิงเกือบทั้งเมือง หล่อเหลาไม่แพ้พี่ชาย รอยยิ้มของเขา ขยี้ใจผู้หญิงทั่วทั้งกรุงโรม

เขาแตกต่างจากพี่ชายที่สุขุม ทุกคนต่างชื่นชอบ   ที่จะเข้าหา มาร์โคซิโอ้มากกว่าคนเป็นพี่ชาย แต่เมื่อไหร่ที่เขานั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงาน นัยน์ตาประกายไปด้วยความเจ้าชู้ แปรเปลี่ยนเป็นจริงจังเอาเรื่อง

 เดอะ ริชเชส คือคาสิโน ที่อยู่ภายใต้การดูแลของมาร์โคซิโอ้ มันคือแหล่งรวมความบันเทิงทุกรูปแบบของการพนัน และเต็มไปด้วยพีอาร์สาวสวย เขาถูกบรรยากาศเหล่านี้ห้อมล้อมในทุกค่ำคืน

ชายหนุ่มยืนอยู่บริเวณระเบียงชั้นสอง หรี่ตาแคบจ้องมองหญิงสาวคนหนึ่งที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาในคฤหาสน์ แห่งนี้ด้วยสภาพกระเซอะกระเซิง

แต่ทว่ามือบางที่สอดมาจากทางด้านหลังโอบกอดแนบประชิด พร้อมกับบดเบียดหน้าอกอวบให้เสียดสีกับแผงอกกว้าง ทำให้เขาละสายตาจากสิ่งที่เห็น

“ตื่นแล้วหรือครับลัยลา”

“ค่ะ”

เธอคือนางร้ายหน้าสวย ที่มาร์โคซิโอ้หิ้วขึ้นเตียงตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา หญิงสาวทิ้งกายลงนอนกับเตียงกว้างส่งสายตาเชิญชวนให้เขากลับมาร่วมสวาท          อีกครั้ง

เซ็กซ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนวิเศษเป็นอย่างยิ่ง มาร์โคซิโอ้คือนักรักผู้ช่ำชอง เขาสามารถทำให้เธอกรีดร้องเร่าๆ ไปกับลีลาสวาทนับครั้งไม่ถ้วน

“อีกครั้งไหมคะคุณมาร์โค ลัยลายังพอมีเวลาให้คุณนะคะ”

“ได้สิ...แต่คุณต้องกินมื้อเช้ากับผมก่อนกลับนะครับ”

“แน่นอนค่ะมาร์โค อุ๊ย...”

ทันทีที่รับปาก มือหนาช้อนเรือนร่างของนางแบบสาวเข้ามาในอ้อมแขน ตรงเข้าไปภายในห้องน้ำ ประตูไม่ทันปิดสนิท เสียงร่วมสวาทดังเป็นจังหวะดุดัน

“ไงมาร์โค”

พี่ชายอย่างอัลเกรโด้ ที่นั่งจิบกาแฟอยู่เอ่ยทักทายน้องชายที่เพิ่งก้าวลงมาจากชั้นสองของคฤหาสน์

“มอร์นิ่งครับพี่เกรย์”

“สวัสดีค่ะคุณเกรย์”

ลัยลาเดินกอดท่อนแขนของมาร์โคซิโอ้เอ่ยทักทายยิ้มแย้มให้กับบุรุษที่หล่อเหลาไม่แพ้ผู้ชายที่เธอควบขย่ม

“สวัสดีครับคุณลัยลา”

 บทสนทนาบนโต๊ะดำเนินขึ้น โดยที่สาวใช้ภายในคฤหาสน์รีกาโร่ก้าวเข้ามาในห้องอาหาร

“ขออนุญาตค่ะ”

มะลิ คงบริบูรณ์ หรือ จัสมิน หญิงสาววัยสิบเก้าปีใบหน้ารูปไข่ ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสด คิ้วโก่งรับกับแพขนตางอนงาม ดวงตาหวานซึ้งชวนสะกดสายตา

ปากอิ่มเผยอเล็กน้อย เมื่อเห็นสตรีที่นั่งอยู่ข้างกายมาร์โคซิโอ้ เธอคือนางร้ายชื่อดัง ที่คิวงานแน่นเอี้ยดไปถึงปีหน้า

            ลัยลา หญิงสาวสวยสง่าราวกับนางฟ้านางสวรรค์ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเธอคู่ควรกับคำว่าไร้ที่ติ ไม่แปลกหากผู้ชายอย่างมาร์โคซิโอ้จะให้ความสนใจ

 “เร็วเข้าสิจัสมิน มัวแต่เหม่ออะไรอยู่”

 “ค่ะ ป้าแอนนา”

เสียงป้าแม่บ้านเอ่ยเรียกทำให้หญิงสาวรีบเข็นรถเข็นอาหารมาที่มุมห้อง จัดแจงตักอาหารมื้อเช้าขึ้นเสิร์ฟให้กับบุคคลที่นั่งอยู่

 “นี่ค่ะคุณเกรย์ ข้าวต้มหมูไม่ใส่ผักโรย”

 “ขอบใจมากนะจัสมิน”

จัสมินยกอาหารมาเสิร์ฟพร้อมกับระบายยิ้มบางๆ ให้กับอัลเกรโด้ และนั่นทำให้มาร์โคซิโอ้หมั่นไส้แทบอยากจะอาเจียน

“หึ...สู่รู้ไปทุกเรื่องเลยนะ”

น้ำเสียง ถ้อยคำเต็มไปด้วยการถากถางจากมาร์โคซิโอ้ ดังขึ้น และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สาวใช้อย่างเธอต้องเผชิญ สิ่งเดียวที่ทำได้คือการค้อมกายก้มหน้าแล้วทำหน้าที่ของตัวเอง

“มาร์โค พี่เพิ่งรู้ว่านายมันชอบหาเรื่องคนไปทั่ว”

“เปล่านะครับ ผมไม่ได้หาเรื่องคนไปทั่ว ผมจะหาเรื่องเฉพาะคนที่เกลียดขี้หน้าเท่านั้น”

 จัสมินที่กำลังวางแก้วน้ำดื่มให้กับลัยลาถึงกับ     ชะงักงัน แก้วทรงสวยหลุดออกจากฝ่ามือทำให้น้ำในแก้วหกใส่ชายกระโปรงของลัยลา แม้จะคว้าแก้วเอาไว้ได้ทันก็ตาม

“อุ๊ย...”

จัสมินขอโทษค่ะคุณลัยลา ขอโทษด้วยจริงๆ”

ลัยลามองชายกระโปรงที่เปียกน้ำ ใบหน้าเนียนสวยยิ้มหยันจ้องมองสาวใช้อย่างดูแคลน มือบางหยิบชามข้าวต้มที่มีไอร้อนระอุสาดใส่ทันที

“อ๊ะ...คุณลัยลา”

ข้าวต้มร้อนๆ ในชามหกใส่เนื้อตัวเปื้อนเลอะ โดยเฉพาะท่อนแขนที่โผล่พ้นแขนเสื้อ

“แกนังคนชั้นต่ำ รู้ไหมว่าชุดกระโปรงตัวนี้ราคาแพงมากแค่ไหน”

 “จัสมินขอโทษค่ะ”

หญิงสาวยกมือไหว้ทั้งที่เนื้อตัวเปื้อนเลอะ คุกเข่าลงวิงวอนขอให้อีกฝ่ายเมตตา

 มาร์โคคะคุณต้องจัดการเรื่องนี้ให้ลัยลานะคะ เสื้อผ้าชุดนี้ราคาหลายพันเหรียญ แต่กลับต้องมาเปียกน้ำ”

จัสมินนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นก้มหน้างุด เธอรู้ดีว่าสายตาของมาร์โคซิโอ้คงทอดมองมาด้วยความเกลียดชังไม่ต่างไปจากทุกครั้ง

“จัสมินไม่ได้ตั้งใจค่ะ...ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”

“ถ้าแกตั้งใจ คงทำน้ำหกราดใส่หัวฉันเลยอย่างนั้นสินะ”

อัลเกรโด้ที่นั่งเงียบอยู่นาน เอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“จัสมินเธอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ”

“เดี๋ยวค่ะ ! นี่คุณเกรย์จะปล่อยนังสาวใช้คนนี้ไปง่ายๆ หรือคะ”

“แล้วคุณลัยลาจะให้ผมทำอย่างไรครับ ในเมื่อคนของผมก็ขอโทษคุณไปแล้ว”

หญิงสาวกำลังจะอ้าปาก แต่เห็นสายตาของมาร์โคซิโอ้จ้องมองมาทำให้รู้ดีว่าควรสงบถ้อยคำ แม้เวลานี้มาร์โคซิโอ้บุรุษนักรัก จะกำลังลุ่มหลงเธอมากกว่าผู้หญิงทั้งเมืองก็ตาม

“เอาไว้ผมจะพาคุณไปซื้อชุดใหม่แทนชุดนี้ก็แล้วกันนะครับ”

“จริงหรือคะคุณมาร์โค คุณเนี้ยน่ารักกับลัยลาเสมอเลยค่ะ”

แม้จะยังกรุ่นโกรธแต่ไม่ใช่เรื่องดีหากเธอจะมีปัญหากับพี่ชายของมาร์โคซิโอ้

อัลเกรโด้ที่นั่งอยู่รวบช้อนส้อม ยกแก้วน้ำขึ้นดื่มผุดลุกขึ้นยืนทันทีโดยที่น้องชายเลิ่กคิ้วมองตาม

“อิ่มแล้วหรือครับพี่เกรย์”

“อึมส์...พี่มีประชุมแต่เช้าขอตัวก่อน”

ทันทีที่คล้อยหลังอัลเกรโด้ ลัยลาเอ่ยขึ้นทันที

“ไม่รู้ว่าลัยลาคิดไปเองหรือเปล่า ดูเหมือนพี่ชายคุณจะให้ความสำคัญกับสาวใช้เมื่อครู่ มากกว่าปกตินะคะ หรือว่าพี่ชายของคุณจะ...”

ไม่ใช่แค่พี่ชายของเขา แต่เธอมองเห็นประกายบางอย่างในแววตาของมารโคซิโอ้ เพียงแต่มันยังไม่ชัดเจน

“คงไม่หรอกครับพี่เกรย์ให้ความสำคัญกับทุกคนที่นี่อย่างเท่าเทียม”

ถึงจะพูดเช่นนั้น แต่ภายในอกแกร่งเดือดดาล  เป็นอย่างยิ่ง ที่พี่ชายออกตัวปกป้องสาวใช้อย่างจัสมิน

ป้าแม่บ้านที่อยู่ในเหตุการณ์ลอบถอดหายใจกับผู้หญิงที่สวยเพียงรูป แต่ภายในกลับเน่าเฟะ ได้แต่คาดหวังให้มาร์โคซิโอ้ไม่เลือกผู้หญิงเช่นนี้เป็นนายหญิงของรีกาโร่

           

 จัสมินปาดน้ำตาทิ้งอย่างลวกๆ มองเรียวแขนของตัวเองที่แดงแจ๋ ก้มลงมองเสื้อผ้าที่เปื้อนเลอะ เธอเป็นสาวใช้ของรีกาโร่ก็จริง แต่...ไม่ได้รับสิทธิ์เช่นสาวใช้อื่น

ต้องไปกลับระหว่างบ้านของตัวเอง ขณะที่ทุกคนมีห้องพักอยู่ด้านหลังคฤหาสน์ เหตุผลไม่ซับซ้อนมันเป็นคำสั่งของมาร์โคซิโอ้

“เป็นไงบ้างจัสมิน เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

เสียงของป้าแม่บ้านเต็มไปด้วยความห่วงใย เธอเอ็นดูหญิงสาวตรงหน้าไม่น้อย นั่นเพราะความขยันขันแข็งไม่เคยเกี่ยงงาน อ่อนน้อมถ่อมตน รู้หน้าที่ ไม่เคยทำให้เธอต้องตำหนิ ซึ่งอัลเกรโด้ เองก็มองเห็นในจุดนี้ คงมีแต่  มาร์โคซิโอ้เท่านั้นที่นัยน์ตามืดบอด

แต่ส่วนหนึ่งเพราะอคติที่มาร์โคซิโอ้มีต่อสตรีที่เป็นคนไทย

“จัสมินไม่เป็นอะไรมากค่ะป้าแอนนา ยังสามารถทำงานได้ตามปกติเลยค่ะ”

ให้คำตอบโดยที่มือบางพยายามขยี้เสื้อผ้าที่สวมใส่บนเนื้อตัว กับก๊อกน้ำสะอาด เมื่อไม่มีชุดให้เปลี่ยน

“เอ้า...จัสมิน ยิ่งทำแบบนั้นมันยิ่งเลอะเทอะไปกันใหญ่ เดี๋ยวฉันไปหาชุดมาให้”

จะดีหรือคะป้าแอนนา จัสมินเกรงใจค่ะ”