Episode 2 | เฌอรินทร์

ราเชนทร์กลับมาถึงบ้านด้วยอารมณ์ที่ยังคงขุ่นมัว เขามุ่งหน้าขึ้นไปยังห้องนอนส่วนตัวที่อยู่บนชั้นสองริมสุดทางซ้าย มือหนากระชากประตูก่อนที่ประตูบานนั้นจะปิดกระแทกลงอย่างดัง สะท้อนอารมณ์เพลิงโทสะของเขาออกมาอย่างเต็มรูปแบบ

เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกถอดออกและโยนลงตะกร้าเตรียมซักอย่างไม่ไยดีตามด้วยกางเกงสแล็คราคาแพงและชั้นใน ร่างกายกำยำเปลือยล่อนจ้อน เดินเข้าห้องน้ำส่วนตัวก่อนที่เสียงน้ำจากฝักบัวจะดังขึ้นตามมา

ชายหนุ่มปล่อยให้สายน้ำเย็นๆไหลผ่านร่างกายเพื่อมันจะช่วยปลอบประโลมให้เขาใจเย็นลงมาบ้าง แต่ผิดมหันต์เพราะใบหน้าสวยสดใสของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังส่งยิ้มให้เขาอย่างน่ารัก  ดวงตากลมโตของเธอแพรวพราวเป็นประกายระยิบระยับราวกับหมู่ดาวบนฟากฟ้าที่กำลังเปล่งแสงอยู่ในดวงตาของเขา

" เฌอรินทร์! ยัยเด็กบ้า " 

ราเชนทร์สบถออกมาอย่างหัวเสีย มือหนากำหมัดแน่นก่อนจะระบายมันออกมาด้วยการต่อยเข้ากับกำแพงอย่างแรง ราวกับอยากให้ความเจ็บนี้ลบล้างรอยยิ้มที่น่ารักของเธอคนนั้น

' หญิงสาวที่เขาแอบชอบมาตั้งแต่เด็ก '

เฌอรินทร์ มานะกิจสกุล เธอเป็นหลานสาวของสมาน ตอนนี้ก็น่าจะอายุยี่สิบปีแล้ว ครั้งแรกที่ราเชนทร์เจอเธอก็ตอนที่เขาอายุสิบขวบ ตอนนั้นเฌอรินทร์ยังแบเบาะ สมานอุ้มเธอมาหาพ่อและแม่ของเขา บอกกับพวกท่านว่าเป็นหลานสาวและขอให้เธอมาอยู่ที่นี่เพราะพ่อแม่ของเฌอรินทร์ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างกำลังไปเยี่ยมญาติที่ภาคอีสาน

นับตั้งแต่วันนั้น! ราเชนทร์ก็กลายเป็นพี่เลี้ยง เพื่อนและพี่ชายให้กับสาวน้อยคนนี้ และด้วยความน่ารักของเธอทำให้พ่อและแม่ของเขาเอ็นดูเป็นอย่างมาก ถึงขนาดเคยออกปากขอหมั้นหมายเด็กสาวให้กับลูกชาย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!! 

" นายหัวครับ! พวกเราได้ที่อยู่ของคุณเฌอรินทร์แล้วครับ "  เสียงรายงานของลูกน้องหลุดเล็ดลอดออกมาจากหลังประตูไม้สีเข้มขัดเงา  

ใบหน้าหล่อยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ ถูกใจยิ่งหนักกับการทำงานของที่แสนรวดเร็วของลูกน้อง เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทถูกหยิบออกมาจากตู้ตามด้วยกางเกงยีนส์สีเข้ม เขาแต่งตัวอย่างรวดเร็วแต่ก็เนียนเนี้ยบตามสไตล์ของเขา

ประตูที่ถูกกระชากออกอย่างแรง แสดงถึงเพลิงไฟโทสะแห่งความโกรธยังไม่จางหายไป ราวกับสายน้ำเย็นๆเมื่อครู่ไม่ได้ช่วยลดไฟในหัวของเขาเลยสักนิด

" ไปเตรียมตัว! กูจะไปลากตัวเด็กกูกลับมาชดใช้แทนบุพการีของมัน " เสียงทุ้มออกคำสั่งอย่างเด็ดเดี่ยวและหนักแน่น มือหนากระชากประตูบานนั้นปิดลงอีกครั้งอย่างดังสนั่น

ชายฉกรรจ์ตัวใหญ่สามคน รีบวิ่งลงไปเตรียมตัวทันทีตามที่เจ้านายของเขาสั่งการ ตอนนี้งานเลี้ยงเปิดตัวช็อกโกแลตไม่ได้มีความสำคัญต่อราเชนทร์อีกแล้ว หญิงสาวที่เขาเฝ้ารอมาตลอดห้าปี นั้นต่างหากคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

รถ SUV ขนาดเจ็ดที่นั่งสีดำวิ่งออกไปจากไร่ด้วยความรวดเร็ว ตอนนี้เป็นเวลา 19 : 30 น. และจากสภาพอากาศ ท้องถนนที่โล่ง ราเชนทร์คาดว่าจะได้ถึงกรุงเทพประมาณ ตี 2 เกือบ ตี 3 และการที่เขาเอาลูกน้องไปสามคนไม่ใช่เพราะอยากใช้กำลังกับเธอแต่เผื่อให้ทั้งสามคนผลัดกันขับรถต่างหาก 

จากที่คำนวณระยะเวลาแล้ว ใช้คนขับสามคนเปลี่ยนกันทุก 2 - 3 ชั่วโมงระยะทางจากไร่อันดารันไปถึงกรุงเทพประมาณ 900 กิโล เหยียบคันเร่ง 100 - 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมงก็จะถึงเวลาที่เขาคำนวณเอาไว้ อาจจะมีคลาดเคลื่อนนิดหน่อยแต่ก็ถือว่าเร็วตามที่ต้องการ

ภายในงานเลี้ยงเปิดตัวช็อกโกแลตคนที่ทำหน้าที่แทนราเชนทร์ดูแลแขกในงานและเก็บข้อมูลความคิดเห็น ข้อเสนอแนะของแขกที่มาร่วมงานนั้นก็คือ ธันวา ราชณกิจ ชายหนุ่มวัยสามสิบปี ลูกน้องคนสนิทและเป็นมือขวาของราเชนทร์ เขาเติบโตมาในไร่แห่งนี้เป็นทั้งเพื่อน คนสนิทและยังเป็นพี่เลี้ยงของเฌอรินทร์ด้วยเช่นกัน

" นายหัวยังไม่กลับมาอีกเหรอ คุณธัน " เสียงห้วนๆของชายหนุ่มในชุดพนักงานเอ่ยถามขึ้นพลางยื่นแบบสอบถามที่แขกเขียนมาให้

" ส่งข้อความมาบอกว่ามีงานด่วนที่กรุงเทพ ให้พวกเราจัดการที่นี่ให้เรียบร้อย " 

" อ่า!! ได้ๆงั้นก็ส่งแขกเลยนะ " 

ธันวาพยักหน้าให้เล็กน้อย เขาเริ่มรู้สึกตะหงิดขึ้นมาหน่อยๆ งานด่วนของราเชนทร์คืออะไรกัน ทุกครั้งต้องเป็นเขาสิที่ต้องตามติดไปด้วยแต่ครั้งนี้อีกฝ่ายกลับไม่บอกอะไรสักอย่าง ก่อนหน้าที่ออกไปจากงานหลังประกาศเปิดก็ดูมีลับลมคมในแปลกๆไหนจะไอ้พวกชายฉกรรจ์ที่มายืนส่งซิกนั้นก็ด้วย

และในที่สุดรถ SUV สีดำก็มาถึงกรุงเทพมหานครจนได้ ตอนนี้เป็นเวลา ตี 2 : 30 แล้ว ตรงตามที่ราเชนทร์คาดการณ์เอาไว้แบบพอดีแต่พวกเขายังไม่ถึงจุดหมายที่แท้จริงต้องเดินทางไปอีก 2 กิโล มุ่งหน้าตรงไปยังมหาวิทยาลัยที่เฌอรินทร์เรียนอยู่

หน้าหอพักนักศึกษาที่อยู่ด้านนอกของมหาหวิทยาลัย เป็นตึกแถวจำนวนสี่ชั้นเรียงเป็นแถวแนวยาว พื้นที่จอดรถกว้างขวางและเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ รถ SUV สีดำค่อยๆขับเข้ามาอย่างช้าๆ ที่ความปลอดภัยเป็นศูนย์ไม่มีแม้แต่ยามที่เฝ้าหน้าประตูทำให้พวกเขาเข้ามาได้อย่างง่ายดาย

" นายหัวมาถึงแล้วเหรอครับ " เสียงทุ้มติดสำเนียงใต้ของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นทันทีที่ประตูรถเปิดออก 

พวกเขาคือชายฉกรรจ์สามคนที่ราเชนทร์ส่งมาก่อนหน้าเพื่อมาตามสอดส่องว่าเฌอรินทร์พักอยู่ที่ไหนกับใครรึเปล่า เมื่อแน่ใจแล้วถึงรายงานบอกและพวกเขาก็จะเป็นกลุ่มคนที่ต้องขับรถกลับ ส่วนอีกสามคนที่มาด้วยกันก็ให้นั่งเครื่องบินกลับไปหลังจากขับรถล้ามานาน

" พวกมึงกลับไปได้แล้ว...แล้วก็อย่่าพูดเรื่องนี้ให้ใครฟังเด็ดขาดโดยเฉพาะไอ้ธันวา! " 

" ครับนายหัว " เสียงทุ้มของทั้งสามตอบกลับอย่างพร้อมเพรียงพลางยื่นมือไปรับตั๋วเครื่องบินสามใบจากเจ้านายหนุ่ม

ความเงียบสงัดเข้าครอบงำอีกครั้ง ตอนนี้เป็นเวลาตี 3 กว่าๆแล้ว ทำให้ได้ยินเสียงนกและเสียงจิ้งหรีดเรไรที่อยู่ตามพุ่มไม้เริ่มส่งเสียงกันระงม ชายฉกรรจ์ทั้งสามชี้เป้าหมายของห้องเฌอรินทร์ให้เจ้านายหนุ่มได้ทราบก่อนที่พวกเขาจะขึ้นไปสตาร์ทรถรอเอาไว้เตรียมพร้อมออกไปจากที่นี่ทันทีเมื่อได้ตัวของหญิงสาว

ราเชนทร์มุ่งหน้าขึ้น ไปยังชั้นสองของตึกแรกทันที และด้วยความที่เขาใส่รองเท้าผ้าใบทำให้เหยียบกระชับกับพื้นปูนได้อย่างดีไม่ทำให้เกิดเสียงดังอย่างแน่นอน ดวงตาคมกริบมองไล่เลขหน้าห้องไปเรื่อยๆจนไปหยุดอยู่ที่ห้องหมายเลข 200 และโชคดีที่มันเป็นห้องริมทำให้ชายหนุ่มปืนข้ามบันไดหนีไฟเข้ามาทางระเบียงห้องของเธอได้อย่างง่ายๆบวกกับความสูงถึง 185 เซนของเขาง่ายมากกับการข้ามไปยังระเบียง

แกร๊ก! 

เสียงปลดกระจกบานเลื่อนดังขึ้นแผ่ว มือหนาค่อยๆเลื่อนมันออกอย่างช้าๆ ความเย็นของเครื่องปรับอากาศสัมผัสเนื้อผิวที่โผล่พ้นเสื้อเชิ้ตแขนยาวของเขาทันทีที่ก้าวเข้าสู่ห้องนอนของเธอ 

ราเชนทร์หลับตาลงอยู่ครู่หนึ่งเพื่อให้ดวงตาคมกริบของเขาชินกับความมืดภายในห้องนอนแม้ว่าจะมีแสงจันทร์ช่วยแต่มันก็ไม่ได้สว่างขนาดนั้น  มือหนาถลกแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นทั้งสองข้างอย่างลวกๆ เดินย่องตรงไปหาหญิงสาวที่กำลังหลับใหลจมอยู่ในห้วงแห่งความฝัน

ขาแกร่งอยู่ยืนอยู่ที่ข้างเตียงขนาดพอดี ใบหน้าสวยที่หลับตาพริ้มชวนมองของเธอนั้น ทำให้หัวใจแกร่งดั่งหินผาเกิดการสั่นคลอน ห้าปีแล้วสินะ ที่ไม่ได้เจอกัน เธอยังคงสวยงามไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด เขามองเธออย่างเผลอไผลจน 

" อื้อ~ " 

ชายหนุ่มรีบชักมือกลับทันทีที่หญิงสาวขยับตัว เหมือนเธอจะเริ่มรู้สึกว่าตัวเองถูกรบกวน เมื่อก้านนิ้วยาวของเขาจับสัมผัสที่เส้นผมสีดำที่มันปรกลงมาปิดดวงตา และสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

เมื่อจู่ๆเฌอรินทร์ก็ตื่นขึ้น ภาพที่เธอเห็นคือมีชายร่างใหญ่ที่ถูกแสงจันทร์สะท้อนกำลังยื่นอยู่ข้างเตียง หญิงสาวเกิดอาการผวาพยายามขยับตัวถอยหนีแต่เขากลับว่องไวกว่าเธอ 

" อื้อ!!!! " 

ราเชนทร์กระโดดขึ้นเตียงคร่อมร่างของคนตัวเล็กเอาไว้ มือหนาข้างหนึ่งรวบมือเรียวสองทั้งสองข้างของเธอล็อกไว้เหนือศีรษะส่วนมืออีกข้างก็ปิดปากหญิงสาวไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมา เฌอรินทร์หวาดกลัวสุดขีดร่างกายของเธอเกร็งไปทุกส่วนพยายามดีดดิ้นเต็มแรงแต่ก็ไม่ได้ผล ดวงตาพร่ามัวที่เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาก่อนที่สติของเธอจะวูบดับไป