Episode 3 | เจ้าชีวิตของเธอ

เฮือก!!

เฌอรินทร์สะดุ้งอย่างแรงราวกับเธอฝันว่าจมน้ำ เสียงหอบหายใจดังขึ้นพร้อมกับพยายามตั้งสติของตัวเอง ดวงตาคู่สวยมองไปรอบๆห้องที่เปลี่ยนไป ก่อนจะพบว่ามันคือห้องนอนส่วนตัวของตนเองที่ประดับประดาเต็มไปด้วยตุ๊กตาตัวเล็ก ตัวใหญ่ ของทุกชิ้นยังอยู่ในสภาพเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ไม่มีแม้แต่ไรฝุ่นสักนิดอย่างกับว่ามีคนเข้ามาทำความสะอาดห้องให้เธออยู่ตลอดเวลา 

' ไร่อันดารัน ' 

เธอพึมพำเสียงแผ่ว ค่อยๆยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงสีชมพูพาสเทล ก่อนจะสังเกตเห็นว่าข้อมือทั้งสองข้างของตนเอง มีรอยแดงเป็นทางราวกับถูกเชือกรัด เหตุการณ์เมื่อคืนมันแวบเข้ามาในห้วงความทรงจำของเธอ ชายคนนั้นที่กำลังนั่งคร่อมบนตัวเธออยู่ นัยน์ตาคมกริบที่จ้องมองมา มันเต็มไปด้วยความอาฆาตราวกับโกรธกันมาหลายพันปีแต่กลิ่นกายความดุดันของเขา เธอคุ้นเหลือเกิน 

แต่การที่เธอกลับมายังบ้านเกิดได้ เขาคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจาก........

ปึง!

เฌอรินทร์สะดุ้งโหยงหลุดออกจากภวังค์ทันทีที่ประตูไม้บานใหญ่กระแทกเข้ากับผนังกำแพงสีขาวอย่างแรง คนตัวเล็กหันขวับไปมองสิ่งนั้นพลางยันกายลุกขึ้นจากเตียง สิ่งที่อยู่ด้านในของเธอเอาแต่พร่ำบอกว่าเขาคนนี้ไม่น่าไว้ใจอีกต่อไป  ขาเรียวทั้งสองเริ่มเดินถอยหลังอย่างอัตโนมัติเมื่อชายร่างสูงขยับเข้ามาใกล้

" ไอ้สมาน! มันอยู่ที่ไหน? " เขาตวาดใส่เธอดังลั่นจนคนตัวเล็กสะดุ้ง นัยน์ตาคมสีน้ำตาลเริ่มดำมืดอย่างเคียดแค้น 

" ม..ไม่รู้! " เสียงใสสั่นเครือตอบออกไปอย่างตะกุกตะกัก เธอเริ่มก้าวถอยให้ห่างจากเขาเร็วขึ้นด้วยความหวาดกลัว

พี่ชายที่แสนดีของเฌอรินทร์หายวับไปพริบตาเหลือเพียงคนร่างใหญ่ที่แสนน่ากลัว แววตาที่เคยอ่อนโยนของราเชนทร์กลับกลายเป็นแววตาแห่งความอาฆาตที่พร้อมกระชากร่างเล็กออกมาเป็นเศษเนื้อ

" โกหก! " เขาตวาดใส่เธอเสียงแข็ง เพลิงโทสะร้อนกรุ่นจนหัวแทบระเบิด " บอกมาไอ้สมานมันไปมุดหัวอยู่ที่ไหน " 

" ก็บอกว่าไม่รู้ไง " เขาโกรธจนไม่ฟังสิ่งที่เธอพูดด้วยซ้ำ ยิ่งเธอตะคอกกลับเขาก็ยิ่งไม่พอใจ ดวงตาคู่สวยเริ่มมองซ้ายขวาหาทางรอดหรือหาสิ่งของเพื่ออาจใช้ป้องกันตัว " โอ้ย! พี่เชนทร์ เฌอเจ็บนะ " 

เขากระชากแขนของเธออย่างแรงจนคนตัวเล็กเซถลาชนเข้าอกแกร่งของเขา ดวงตาคู่สวยถลึงตามองคนบ้าเอาแต่ใจด้วยแววตาแข็งกร้าวไม่แพ้กัน ไม่รู้ลุงของเธอไปทำอะไรให้เขาโกรธได้ขนาดนี้ ถึงกับลักพาตัวเธอออกมาจากหอพักในยามวิกาล

" ฉันถามว่าลุงเธออยู่ไหน " 

ราเชนทร์บีบข้อมือของเฌอรินทร์แน่นขึ้นเรื่อยๆ ราวกับต้องการเค้นให้เธอเปิดปากพูดออกมา ความเย็นชาในแววตาของเขาทำให้เธอสั่นไหว แต่เฌอรินทร์ยังคงกัดฟันแน่น ไม่ยอมแพ้แม้ความเจ็บปวดจะแล่นไปทั่วแขน

ดวงตาคู่สวยของเธอฉายแววผิดหวังและเจ็บปวดจนราเชนทร์ชะงัก เขาไม่เคยเห็นสายตาแบบนี้จากเธอมาก่อน สายตาที่ไม่ได้มีแม้แต่ความเจ็บแต่ยังเต็มไปด้วยความน้อยใจและตัดพ้อ แค่แวบเดียวก็ทำให้มือที่กำแน่นของเขาอ่อนแรงลง ก่อนจะยอมปล่อยเธอ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!! 

เสียงเคาะประตูทำลายความเงียบสงัดของห้องสี่เหลี่ยม เฌอรินทร์รีบเช็ดน้ำตาออกไปแก้มทั้งสองข้างของเธอ แต่ในระหว่างที่เธอกำลังจะเดินไปเปิดประตู มือหนาของราเชนทร์ก็คว้าเอาไว้สักก่อน ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายเดินไปเปิดประตูบานนั้น

" มีอะไร? "  น้ำเสียงเย็นเฉียบเปล่งออกไปอย่างดุดัน ทำเอาคนฟังถึงกับจับผิดสังเกตได้

" อ้าวนาย! ค...คือผมเอาข้าวต้มมาให้เฌอน่ะครับ " ชายหนุ่มไม่คาดคิดว่าคนที่อยู่ในห้องของหญิงสาวจะเป็นเจ้านายหนุ่ม สีหน้าของราเชนทร์ทำให้ธันวาถือวิสาสะเหลือบมองเข้าไปในห้อง

เงาของเฌอรินทร์สะท้อนเข้ากับกระจกตู้ชั้นวางของ เขาเห็นเธอกำลังยกมือขึ้นเช็ดใบหน้าราวกับกำลังเช็ดคราบน้ำตา ก่อนที่เขาจะดึงสายตากลับมามองเจ้านายหนุ่ม

แต่ยังไม่ทันที่ธันวาจะได้เอ่ยอะไร ถาดข้าวต้มก็ถูกมือหนาของอีกฝ่ายกระชากมา " ฉันเตรียมข้อมูลของงานเกษตรเอาไว้แล้ว แกไปตรวจสอบดูด้วย " 

ว่าจบราเชนทร์ก็หมุนตัวเข้าห้องไปในทันที ไม่รอรับฟังคำตอบของธันวาแม้แต่นิดก่อนที่เสียงล็อกประตูห้องจะดังขึ้นตามมา ท่ามกลางความสงสัยและไม่เข้าใจในการกระทำของเจ้านายเลยสักนิด

" กินซะ! ไอ้ธันวามันอุตส่าห์ทำมาให้ " เขาว่าพลางวางถาดข้าวต้มลงบนโต๊ะหนังสือที่อยู่ปลายเตียง 

" คุณลักพาตัวฉันมาทำไม " น้ำเสียงเรียบเฉียบไร้ซึ่งอารมณ์เปล่งออกมาอย่างเย็นชาราวกับไม่รู้จักกัน แถมสรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้ชายหนุ่มถึงกับใจหวิว 

" พาเธอกลับมาชดใช้ในสิ่งที่ไอ้แก่ ลุงของทำไว้ไง " 

เฌอรินทร์ขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ เธอไม่ได้ติดต่อกับคุณลุงตั้งแต่ได้ทุนไปเรียนมหาวิทยาลัยในกรุงเทพ ไม่สิ! เธอติดต่อไม่ได้เลยต่างหากละ อีกฝ่ายเหมือนตัดขาดกับเธอไปเลยด้วยซ้ำ ไม่มีแม้แต่ส่งข้อความหากัน

" ทำอะไร!? " น้ำเสียงของเธออ่อนลง จ้องมองเข้าไปในดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายราวกับกำลังอ่านใจเขา

" รวบเบ็ดเสร็จห้าล้าน! ลุงเธอโกงฉันไปห้าล้าน " 

เฌอรินทร์ตกอยู่ในภวังค์อีกครั้งเมื่อได้ยินคำตอบจากชายหนุ่ม เธอแทบจะเป็นลม! ไม่รู้ว่าจะไปหาเงินที่ไหนมาใช้หนี้ ห้าล้าน! ตั้งห้าล้าน ชาตินี้ไม่รู้จะใช้หมดรึเปล่า

" โอเค! ฉันจะหามาใช้ให้ก็แล้วกันนะ " เธอตอบกลับเขาเสียงหนักแน่น แม้ในใจจะยังไม่รู้ว่าจะไปหามาจากที่ไหน

" ฉันไม่ปล่อยเธอออกไปจากไร่หรอกนะเฌอรินทร์! " เขากดเสียงต่ำพลางก้าวเข้ามาใกล้ " ถ้าเธอหนี! ฉันจะทำยังไง ห้าล้านเลยนะ "

" จะบ้ารึไง! คุณจะขังฉันไม่ได้....แล้วฉันจะไปหาเงินที่ไหนมาให้กันล่ะ " คนตัวเล็กเหวี่ยงใส่ เริ่มเกิดอาการหัวเสียอย่างหนัก นี่เขาคิดจะแกล้งเธองั้นเหรอ

" ตอนนี้ฉันเป็นเจ้าชีวิตของเธอแล้วเฌอรินทร์.....หลังจากนี้ก็ทำตามที่ฉันสั่งทุกอย่าง " 

แววตาเจ้าเล่ห์เป็นประกายพร้อมกับรอยยิ้มแสยะ เขาเดินเข้าไปประชิดตัวของเธอ ก่อนจะกอดรั้งเอวบางดึงเข้าหาตัวพลางโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแถมยังงับที่ติ่งหูของเธอเบาๆอย่างหยอกเย้า

" เป็นเด็กดีของฉัน....เธอจะได้อยู่อย่างสบายเหมือนเดิม ไม่ต้องจ่ายเงินคืนสักบาท "