ตอนที่ 2 ยิ่งคิดยิ่งโมโห

ตอนที่ 2 ยิ่งคิดยิ่งโมโห

ติ๊ด.. ติ๊ด.. เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นทำให้ภาคินที่ดื่มมาอย่างหนักหน่วงเมื่อคืนนี้ เอื้อมมือออกมาจากผ้าห่มเพื่อควานหานาฬิกาที่ยังคงดังอย่างต่อเนื่องไม่หยุดมาปิดเสียงที่น่ารำคาญ เขารู้สึกมึนหัวและปวดหัวเป็นอย่างมากจึงนอนลงเพื่อพักต่ออีกสักครู่

กริ๊ง.. กริ๊ง.. กริ๊ง.. เสียงโทรศัพท์ในห้องพักของภาคินยังคงดังขึ้นมากวนเขาอีกครั้ง เขาจึงจำใจต้องลุกขึ้นมารับอย่างงัวเงีย

"ฮัล.. โหล" ภาคินรับสายด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งและงัวเงีย

"คินยังไม่ตื่นอีกเหรอ นี่สายมากแล้วนะ อย่าลืมสิว่าเรามีประชุมตอนสิบโมง รีบๆ ลุกไปอาบน้ำได้แล้ว แล้วโทรศัพท์มือถือของคินอยู่ที่ไหน พี่โทรไปก็ไม่ติด" เสียงปลายสายถามอย่างรัวเร็วเมื่อได้ยินเสียงที่แหบแห้งของน้องชาย

"นี่กี่โมงแล้วครับพี่หมวยใหญ่" ภาคินยังคงถามพี่สาวคนโตด้วยอาการงัวเงียและสะลึมสะลือ เนื่องจากเมื่อคืนเขาดื่มหนักมาก

"เก้าโมงครึ่งแล้ว รีบๆ ลุกไปอาบน้ำเลยก่อนป๊าจะเข้ามาร่วมประชุม แค่นี้นะ" ภาสินีหรือหมวยใหญ่ของน้องๆ รีบพูดก่อนจะวางสายลงไปอย่างรวดเร็ว

หากภาคินยังมาทำงานสายแบบนี้ถ้าพ่อของเธอรู้เข้า ภาคินมีหวังโดนสั่งให้ปิดผับแน่ๆ หลังจากวางสายจากภาสินีพี่สาวของเขาแล้ว เขาก็รีบลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวอย่างเร่งรีบก่อนจะเข้าไปประชุมที่โรงแรมด้วยความรีบร้อน

เมื่อเขาเปิดประตูเข้าห้องประชุม ทุกคนที่นั่งอยู่ภายในห้องก็หันมามองเขาเป็นตาเดียว เขารีบยกข้อมือขึ้นมาดูก็เป็นเวลาสิบโมงเป๊ะ ถือว่ายังไม่สายเขาจึงรีบค้อมตัวก่อนจะเดินไปนั่งตรงเก้าอี้ข้างๆ ภาสินีผู้เป็นพี่สาว

ภานุพงษ์ พี่ชายของภาคินรีบแก้สถานการณ์ก่อนที่พ่อของเขาจะหันมาดุน้องชายคนเล็ก

"เอาละครับ ทุกคนคงจะเห็นแฟ้มเอกสารตรงหน้ากันแล้ว นี่เป็นแฟ้มสรุปยอดไตรมาสที่สองนี้ครับ ผมถือว่าไตรมาสแรกและไตรมาสที่สองที่ผ่านมานี้ถือว่ายังอยู่ในเกณฑ์ที่ดี แต่ตอนนี้เรากำลังเข้าไตรมาสที่สามแล้ว ผมอยากให้มันดีกว่านี้นะครับ อีกทั้งปลายปีนี้ก็เข้าสู่ช่วงไฮซีซั่นพอดี น่าจะเป็นโอกาสที่ดีที่เราจะโปรโมตโรงแรมของเราเพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยวในช่วงนี้ ไม่ทราบว่าทุกท่านมีความคิดเห็นกันอย่างไรบ้างครับ" ภานุพงษ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะหันไปมองภาคิน

ภาคินที่รู้สึกปวดหัวเป็นอย่างมาก เขาจึงได้แต่นั่งนิ่งๆ มองภานุพงษ์ด้วยใบหน้าที่เงียบขรึม วันนี้พี่ชายคนรองของเขาจะเปิดโอกาสให้เขาได้แสดงความสามารถ เพื่อให้พ่อของเขาให้โอกาสเปิดผับต่อไปได้ เนื่องจากในช่วงระยะหลังๆ มานี้ ภาคินเริ่มทำตัวเถลไถลและมักจะมาทำงานสายเป็นประจำ

"นี่คิน.. พี่บอกให้คินไปเตรียมตัวทำการบ้านสำหรับเรื่องที่จะประชุมในวันนี้แล้วนะ คินอยากให้ป๊าปิดผับของคินจริงๆ เหรอ" ภานุพงษ์กระซิบถามเสียงเครียดกับน้องชาย

"ก็เมื่อคืนเกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย คินเลยลืมน่ะสิพี่พงษ์" ภาคินตอบเสียงอ่อน เขาลืมจริงๆ เขามัวแต่โมโหศิวกรจึงลืมเรื่องที่จะประชุมในวันนี้ไปหมด

แล้วเมื่อคิดถึงศิวกรความรู้สึกที่เพิ่งจะดับมอดลงไปก็โหมกระหน่ำขึ้นมาอีกครั้ง ครั้นนึกถึงใบหน้าคมเข้มที่กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างเยาะเย้ยเขาอยู่นั้น ยิ่งทำให้เขารู้สึกโมโหมากยิ่งขึ้นจึงเผลอทุบโต๊ะเสียงดัง ปัง!

ทุกคนที่อยู่ในห้องประชุมต่างก็พากันตกใจหันมามองภาคินเป็นตาเดียว เมื่อภาคินรู้สึกตัวเขาก็รีบแก้สถานการณ์โดยการลุกขึ้นยืน เอาวะ.. เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว พูดมั่วๆ ไปก่อนก็ได้วะ ภาคินคิดในใจ

"ผมคิดว่าไตรมาสนี้พวกเราควรจะหาสิ่งใหม่ๆ มาดึงดูดพวกนักท่องเที่ยวที่เริ่มมองหาที่พักในช่วงไฮซีซั่นนี้นะครับ อย่างเช่นโปรโมชั่นยิ่งพักยิ่งถูก ถึงโรงแรมของเราจะเป็นโรงแรมระดับสี่ดาวแต่ราคาของเราก็ถือว่าสูงอยู่มาก หากพวกเขามาพักหลายๆ คืนอาจเป็นไปได้ยาก แม้ว่าโรงแรมของเราจะผูกกับบริษัทนำเที่ยวหลายๆ แห่งทั่วโลกแล้วก็ตาม แต่ก็ยังมีอีกหลายวันที่โรงแรมของเรายังไม่ได้มียอดจองเพิ่มเข้ามา"

"ตามปกติช่วงนี้นอกจากนักท่องเที่ยว แล้วยังมีนักธุรกิจหลายบริษัทที่เริ่มมองหาที่พักให้กับพนักงานภายในบริษัทของเขากันบ้างแล้ว ดังนั้นเราต้องเร่งหาวิธีการดึงดูดนักท่องเที่ยวหลายๆ กลุ่ม และลูกค้าอื่นๆ ที่ไม่ใช่นักท่องเที่ยวอีกด้วย ผมว่าโปรโมชั่นยิ่งพักยิ่งถูกก็น่าจะเป็นโครงการที่ดีในระดับหนึ่งเพื่อดึงดูดให้พวกเขาเหล่านั้นพักกับเราหลายๆ วัน ไม่ทราบว่ามีใครเห็นด้วยหรือเห็นต่างกับผมไหมครับ" เมื่อภาคินพูดจบเขาก็หันไปมองผู้บริหารโรงแรมทั้งหลายที่นั่งอยู่ในห้องประชุม ซึ่งทุกคนต่างก็คิดตามที่ภาคินพูด ซึ่งพวกเขาต่างก็เห็นดีด้วยในระดับหนึ่ง

"เอาล่ะ ทุกคนว่ายังไง ภาคินเขาช่วยออกความคิดเห็นแล้ว หรือใครมีความคิดที่ดีกว่านี้ก็ว่ามาได้เลย จะได้เร่งทำการตลาดก่อนจะเข้าไฮซีซั่น" ภูดิสผู้เป็นพ่อและเป็นประธานโรงแรมเอ่ยถามทุกคนที่ร่วมประชุม

"ผมเห็นด้วยครับ" ภานุพงษ์ยกมือขึ้นเห็นด้วย จึงทำให้ผู้เข้าร่วมประชุมคนอื่นๆ ยกมือขึ้นเห็นด้วยตาม ทำให้การประชุมจบลงด้วยมติเอกฉันท์และเป็นไปได้ด้วยดี

"เมื่อคืนแกคงจะเตรียมตัวดึกเลยล่ะสิ วันนี้ถึงเกือบมาสาย" ภูดิสผู้เป็นพ่อของภาคินเอ่ยถาม ก่อนเขาจะเดินออกไปจากห้องประชุม

ภาคินได้แต่ยิ้มแหยๆ แล้วจึงหันไปยิ้มให้ภาสินีและภานุพงษ์ ซึ่งทั้งสองคนได้แต่ยิ้มขำขันและส่ายหน้าให้น้องชายตัวดี หลังจากประชุมเสร็จเรียบร้อยแล้ว ภาคินจึงเดินกลับไปยังห้องทำงานของเขา

"คุณคินคะ รับกาแฟไหมคะเดี๋ยวนุชไปชงให้ค่ะ" นุชนารถผู้ช่วยของภาคินเดินเข้ามาถาม เมื่อเห็นภาคินเดินกลับเข้ามาในห้องทำงาน เธอรู้ว่าวันนี้ภาคินมาสายและยังไม่ได้ทานอะไรมาด้วย

"ครับ แต่วันนี้ผมขอกาแฟเข้มๆ หน่อยนะครับคุณนุช" ภาคินตอบรับก่อนจะหมุนตัวเดินไปที่โต๊ะทำงานของเขา เขานั่งลงบนเก้าอี้และเอนพิงเก้าอี้ด้วยความอ่อนเพลีย เมื่อคืนเขายังนึกไม่ออกเลยว่าเขากลับคอนโดได้ยังไง

ภาคินยกมือขึ้นมาบีบนวดขมับเพื่อช่วยผ่อนคลายความเจ็บปวด

"กาแฟเข้มๆ มาแล้วค่ะคุณคิน" นุชนารถเดินกลับเข้ามาในห้องทำงานของภาคินอีกครั้งพร้อมกับถาดกาแฟ เธอเห็นภาคินเอนหลังพิงเก้าอี้และบีบนวดขมับอยู่จึงวางถ้วยกาแฟลงตรงหน้าผู้เป็นเจ้านายของเธอ

"ขอบคุณครับคุณนุช" ภาคินเอ่ยขอบคุณผู้ช่วยวัยสี่สิบสองปีของเขา นุชนารถถือเป็นผู้ช่วยคนเก่งของเขานับตั้งแต่เขาเข้ามาเริ่มทำงาน เขาก็ได้นุชนารถคอยแนะนำและให้คำปรึกษาที่ดีแก่เขาทุกเรื่อง

"ถ้างั้นนุชขอตัวไปทำงานก่อนนะคะคุณคิน" นุชนารถยกยิ้มก่อนจะออกไปทำงานในส่วนที่เหลือ

ภาคินยกกาแฟขึ้นมาดื่มพลางคิดวางแผนจัดการเรื่องที่ผับ เขาเริ่มลงมือค้นหาวงดนตรีที่กำลังดังและเป็นกระแสมาเล่นที่ร้านเพื่อแก้เกมของศิวกร แต่ไม่ว่าวงดนตรีกี่วงที่เขาติดต่อไปกลับไม่ว่าง ติดคิวงานเล่นที่ไนต์คลับของศิวกรทั้งหมด

ปัง!.. เสียงโต๊ะดังขึ้นอีกครั้ง ตั้งแต่เขารู้จักศิวกรมาเขาทุบโต๊ะเพราะความโมโหไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว

"ศิวกร.. นายจะต้องโดนดีแน่ นายคอยดู" ภาคินพึมพำพลางกำหมัดแน่นด้วยความกรุ่นโกรธที่ศิวกรจองคิววงดนตรีดังๆ ให้ไปเล่นสดทุกคืนวันศุกร์ที่ไนต์คลับ

ส่วนวงดนตรีอื่นๆ ก็คิวเต็มกันหมดแล้วทุกวัน ไม่มีวันว่างเหลือให้ผับของภาคินเลย เขากำลังเครียดกับการแก้เกมของศิวกรจึงไม่ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องทำงาน

"คินคะ คุณกำลังทำอะไรอยู่คะ ซาร่าเรียกคุณตั้งนานแล้วนะคะ" เสียงหวานของซาร่าซึ่งเป็นนางแบบน้องใหม่ไฟแรงที่เพิ่งเข้าวงการมาไม่นาน เธอกำลังเดินนวยนาดเข้ามาหาภาคินถึงโต๊ะทำงานอย่างเชื่องช้า ก่อนจะนั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามของเขา

"โทษทีซาร่า ผมกำลังเครียดเรื่องงานน่ะ ว่าแต่วันนี้คุณว่างเหรอถึงมาหาผมได้" ภาคินได้สติขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงหวานของซาร่าดังขึ้นมาในโสตประสาทของเขา เขาจึงเงยหน้าขึ้นมาถามเธอ

"ว่างช่วงบ่ายนี้ค่ะ ตอนเย็นมีนัดถ่ายแบบที่สตูค่ะ" ซาร่าเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินเยื้องย่างอย่างเย้ายวนมาหาภาคิน เธอนั่งลงบนตักของเขา ก่อนจะใช้สองมือบางลูบไล้แผงอกผ่านเสื้อเชิ้ตอย่างเชื่องช้า

"ซาร่าคิดว่าเที่ยงนี้เราไปทานข้าวกัน แล้วไปต่อกันในที่ที่คุณต้องการดีไหมคะ" ซาร่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ายวนชวนเซ็กซี่

"ผมไม่มีอารมณ์ วันนี้คุณกลับไปก่อนเถอะ" ภาคินกำลังกลัดกลุ้มเรื่องวงดนตรีที่จะหามาเล่นที่ผับในคืนวันศุกร์ เขาจึงไม่มีกระจิดกระใจคิดเรื่องอื่นจึงได้ปฏิเสธซาร่าไป

ภาคินดันซาร่าลุกขึ้นจากตักของเขาด้วยความอึดอัด ซึ่งซาร่าก็ยอมลุกขึ้นยืนด้วยความหัวเสียที่ถูกปฏิเสธ

"ก็ได้ค่ะ งั้นฉันไปก่อนนะคะ" ซาร่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ก่อนจะเดินออกจากห้องไปด้วยความไม่พอใจ เธอรู้จักภาคินจากผับของเขา และเมื่อเธอรู้ว่าภาคินเป็นเจ้าของโรงแรมชื่อดังเธอก็ไม่รอช้าที่จะสานสัมพันธ์ต่อในทันที

แต่หลังจากคืนนั้นผ่านมา เขาก็ไม่เคยติดต่อและสานสัมพันธ์กับเธออีกเลย เธอจึงได้แต่หมั่นมาหาเขาบ่อยๆ เพื่อสานสัมพันธ์กับภาคิน แต่กลับถูกเขาปฏิเสธอยู่ทุกครั้งไป